TuBiKKo'NuN PaNoSu

Yeniden....

2011-05-11T16:28:00.001+03:00

Olmayan zaman hicbir zaman olmayacak anlaşılan... Yeniden ele almak gerek kalemi... Bu sefer yeni bir hikayeyle, mutlu bir yolculukla ustelik....
Cok yakında.....

İSTANBUL'A...

2010-07-30T11:38:00.004+03:00

Tenimde sabah güneşi, saçlarımda Boğaz'ın rüzgarı, denizin orta yerinde, vapurun en tepesinde, kulağımda çok sevdiğim bir ezgi... Yarım şekerli keyif çayım ve ben... Ne kadar uyumlu bir çift olduk şu manzaraya karşı...

Akşamları vapurun peşinden çığlık çığlığa gelsin diye yalvardığım ama gelmeyen martılar sabah açlığından olsa gerek Haydarpaşa'nın çıkışına kadar yolcu ediyorlar beni kocaman kanatlarıyla... El sallıyorum onlara; yarın yine görüşürüz...

Biliyorum başka hiçbir şehir yaratamaz bu duyguyu bende.. Hiçbir başka ülkede yok bu tılsım... Sırf seninle yaşıyoruz diye sunmuyor musun bunca sıkıntıyı bize be İstanbul?

Sadist mazoşist bir ilişki oluşmuş aramızda... Sen can yakmaktan hoşlanıyorsun; bizse senin tarafından acıtılmaktan ... Ama o kadar nefes kesici oluyorsun ki zaman zaman, değer sana be güzelim... Sırf insanı sarhoş eden bu rüzgarın için bile değer sana..

Çok zorlanıyorum bazen.. Kendimi tanımlamakta, yakınlarıma kendimi anlatmaya çalışmakta.. En zoru da ne biliyor musun? Zaman zaman içindeki coşkuyu, aşkı, hüznü, siniri karşındakine ne kadar istesen de anlatamıyorsun... Bazen senin çocuk gibi heyecanlanarak paylaştığın şeylere insanlar öyle boş gözlerle bakıyorlar ki pırıltını söndürüyorlar...

Seni bir de bunun için seviyorum.. Sözcüklere ihtiyacım yok sana içimdekileri anlatmak için... Yüreğimdekileri rüzgara bıraktığım an ruhumu okuyorsun sen benim...

Geri Dönüş

2010-07-22T17:35:00.003+03:00

Yeniden başlamak gerek artık...

Kelimelerle barışmak, mesafeyi kapamak ve galiba daha fazla hasret bırakmamak...

Çok yakında yazılarımla dönüyorum... Yeter bu kadar mola.

Geride Bırakırken...

2009-12-10T17:10:00.014+02:00

''Evet kesinlikle buralara ait değilsin. Ellerinde ki çizgiler bile buna işaret. Hatta bir kahraman olsaydın eğer, kesinlikle çizmeli kedi olmalıydın. Kahraman denildiğinde genellikle akıllara, onların simgesi olan bir silah geliyor. Ama senın kalbin hala o kadar sevgi dolu ki, en büyük silahın dobra sözlerin ve zekan olacaktır. Hayalperest olmasaydın nasıl olacaktın ki bugünkü kadar 'Tuğba'.Seni diğerlerinden farklı yapan bişeyler olduğunu o kadar iyi biliyorsun ki, bunun hayatına yansıması kitaplarda ki kadar mucizevi. Lodostan uzak, güneşli, hayal dolu zamanlar janım..''

O kadar uzun zaman oldu ki blogumu açmayalı. O kadar garip şeylerle mücadele eder olduk ki sırf adı hayat diye ve öyle çok sınandık ki yukarıda bir yerlerde varlığına tüm yüreğimle inandığım yüce güç tarafından....

Bugün ne var ne yok diye sayfamı açtığımda son yazım hayalperest'e bir kardeş ve gerçek bir dost tarafından gelen bu yorumu okudum ve diken diken oldu tüylerim...Hatta sıkça kendi kız kardeşime benzettiğim ve çok ortak noktalarını gördüğüm bir dost bu...

Bunca zorluğun arasında bir kahraman olarak görülmek ve diğerlerinden farklı kılan bir ışığın olduğunun düşünülmesi öyle garip ki...

Çoğu zaman dışarıdan bakamıyoruz kendimize... Zaman zaman birisi gelip öyle birşey söylüyor ki size hayalini kurduğunuz olmak istediğiniz kişinin aslında şu anki halinizden o kadar da uzak olmadığını görüyorsunuz.Bu donuk şaşkınlık anı keyif bile veriyor size...

Kendini anlatmaya çokça çabalamadan anlaşılabilmek kadar güzel bir duygu var mı acaba bu hayatta...Çünkü ben sıklıkla mücadele halindeyim neler hissettiğimi anlatmaya çabalarken.

Şimdi bugünlerde, bir yıl biterken yine karmakarışık olduk... Çok umutlarla başladığımız iyi olmasını dilediğimiz bu yıl çok da keyif vermedi bize... Hatta çoğu zaman kötü geçti. Ayrılıklar, hasretin en koyusu, sıkıntılar, imkansızlıklar üzüntüler derken hiçbişey anlamadık yaşadığımızdan... Yeni yıla işsiz ve moralsiz girmiştim geçen yıl. Sanki yeni yıla nasıl girersen öyle geçermiş yıl lafını doğrularcasına bu yıl biterken yine işsizim. Tıpkı geçen yıl bu zamanlarda olduğu gibi...Bu yüzden bu yılın bir an önce bitip gitmesini, hayatımızdaki bu sayfanın kapanmasını istiyorum. Bu kötü geçmiş yılı kapatıp önümüzdeki tertemiz mutlu zamana bakmak istiyorum...Bütün gönlümle de inanmayı gelen zamanın iyi olduğuna...

Şimdilerde 10 aydır ikinci evim haline gelmiş işyerimi bırakıp giderken en çok canımı acıtan ise kazandığım dostlukları, arkadaşlıkları, dert ortaklıklarını geride bırakıyor olmam... Yeni gittiğim yer nasıl bir yer olacak bilmiyorum.Zaten henüz ortada öyle bir yer bile yok. İş her zaman bulunur ama buradaki gibi yakınlığı bir daha bulabilir miyim bilmiyorum. Okuduğunuzu biliyorum ve sizi ne kadar çok sevdiğimi bilmenizi de istiyorum... Benim için ayrı ayrı o kadar değerlisiniz ki... Ve sırf bu yüzden öyle çok içime akıyor ki yaşlarım.Kimseyi üzmemek adına gülsem de, neşeli görünsem de öyle zor ki sizleri bırakıp gitmek... Ama sırf bu macera burada bitiyor diye sizleri tamamen bırakıp gitmek gibi bir niyetim yok. Yine olacağız birbirimizin hayatında ve yine sihirli dokunuşlar yapacağız birbirimize uzakta olsak bile...

Sizi çok sevdiğimi sakın unutmayın tamam mı????

HayalPerest

2009-10-23T14:44:00.006+03:00

Şu sıralar yapmayı istediğim tek birşey var. Elime Alacakaranlık Serisi'nin kitaplarını almak ve hepsi bitene kadar kendimi tüm dünyadan soyutlamak. Hatta mümkünse olayın içine dahil olmak istiyorum.Kitabın kahramanlarından biri olmak istiyorum. Kitap o kadar mükemmel ve sürükleyici ki Bella ve Edward'ın aşkına adeta bayıldım. O kadar hoşuma gidiyor ki onların arasındaki tutku ve aşk, kendimi okumaktan alamıyorum.

Aslında kitapların bende bıraktığı bu hissi çok severim.Yani elimden bırakamamayı,saatlerce okumayı, uykumun kaçıp sabahlara kadar uykusuz kalmak pahasına o kitabı bitirmeyi. Kitap tutkunları bilirler; hani çok sevdiğin bir kitabı okurken hem deli gibi bitsin istersin hikayenin sonunu öğrenmek için hem de asla bitmesin istersin. Çünkü o kitap bittiğinde onu okurken yaşadığın heyecan da bıçak gibi kesilip gidecektir. Çok uzun zamandır bu şekilde okumamıştım bir kitabı. Bu beni gerçekten ciddi şekilde etkiliyor ve çok heyecanlanıyorum.Çocukluğuma dönüyorum. Ranzanın üst katında akşam yatmadan elime aldığım kitap sabahın ilk ışıklarıyla biterdi ve ben şaşar kalırdım zamanın bu denli çabuk geçişine...

Biliyorum ben bir hayalperestim. Hatta bir sır vereyim mi zaman zaman bu dünyaya ait olmadığımı düşünüyorum. Yani sanki içimde gizli bir yerlerde başka birşeyim. Mesela belki bir süper kahraman belki uzaydan kaçıp gelmiş bir uzaylı belki de mistik güçleri olan biri. Farklı hissediyorum işte kendimi. Olmak istediğim için değil öyle olageldiği için böyle garip bir duygu yaşıyorum bazen... Belki de bu yüzden fantastik ve doğaüstü güçlerle ilgili olan filmlere ve kitaplara merakım. Belki de bu yüzden soluksuz bir nefeste okuyorum,izliyorum kim bilebilir ki? :)))

Garip işte... Seviyorum böyle olmayı.Hayal kurmaktan çok hoşlanırım, tahmin edemeyeceğin kadar çok hem de. Bu hayalperest hallerime gülenler de oluyor ama hiç umrumda değil. Ben çok mutluyum hayallerimle. Onlar olmadığında hayat çok yavan kalıyor. Hayal kurarken başka bir boyuta geçiyorum ve o boyut beni beni çok mutlu ediyor. Hep orada kalmak istiyorum. O hayal boyutu hiç kapanmasın istiyorum hayatın.Çünkü orada herşey çok güzel,hep dilediğim gibi...

Şimdi ben işlerimin bitip bir an önce akşam olmasını bekleyeceğim. Bu gece de uykusuz kalmak pahasına bitirmem gereken bir kitap var. Bitirmeliyim ki yeni kitaba geçeyim değil mi?

Herkese iyi bir haftasonu diliyorum.Benim haftasonu yarın akşamdan itibaren başlayacak. Ne yazık kı bu hafta çalıştığım cumartesi..Size iyi dinlenceler...

DUYURU :)))

2009-10-16T18:13:00.002+03:00

BU AKŞAM 20:00 DA KANAL 1 EKRANLARINDA BENİM KOBACAN YARIŞACAK KELİME OYUNU YARIŞMASINDA... 4. YARIŞMACI KENDİSİDİR. KİMDİR BU KOBACAN DİYE MERAK EDENLER İZLESİN :)))

İşte böyle bu sıralar...

2009-10-05T10:28:00.014+03:00

Biliyorum bir süredir yokum....Sizi hayalimle baş başa bırakıp kayboldum yine ortalıktan.

Ama buralardayım merak etmeyin ve iyiyim de...Sadece işlerim çok yoğun ve ben beyin olarak o kadar dağılmış bir durumdayım ki hiçbirşey yapamıyorum. Ne kendime vakit ayırabiliyorum,ne evimle ilgilenebiliyorum ne de spor yapabiliyorum.Bütün gün işyerinde bilgisayar başında oturduğum yetmezmiş gibi bir de eve gelip akşam yemeğini yedikten sonra televizyonun karşısında koltukta uyuyup kalıyorum.Evde de hareket edeyim diye aldığım ve oturma odamın baş köşesine koyduğum twist & shape süs bitkisi gibi takılıyor. Bundan hiç hoşlanmıyorum ama çaba da göstermiyorum.Kendimi iyi bir motive edip tekrardan adım atmaya başlasam iyi olacak. Bu yağmurlu günlerde ortalığı sel götürürken dışarıda yürüyemiyor olabilirim ama evde imkanım varken tutup da spor salonuna da para vermek saçma olur öyle değil mi :)

Birşeyleri değiştirmek istiyorum artık.Hayallerime ulaşmak bazı şeylerin sıkıntısını duymadan yaşamak. Kötü niyetli insanlardan onların karmaşık duygularından uzaklaşıp huzur içinde olmak. Beni en çok ne tüketiyor biliyor musunuz yani en çok enerjimi ne çalıyor.Sürekli şikayet eden,hayatlarındaki hiçbirşeyden memnun olmayan insanlar.Baktığınız zaman hayatlarında o kadar pürüz olmayan aksine çoğumuza göre iyi standartlarda yaşayan insanlar bunlar üstelik. Ama yine de şikayet edecek birşeyleri mutlaka oluyor ve biliyorsunuz ki bu onların yaşam şekli haline gelmiş artık ve vazgeçemezler. Eskiden ben de öyleydim.Olmayacak şeyleri kafaya takar üzülür sıkılırdım. Artık ufak ayrıntılara takılıp üzülmemeyi öğrendim galiba.

Herneyse... Bir takım şeyleri değiştirmeye başladım artık. Bazı konularda kendi kararsızlıklarımdan sıyrılıp cesaret göstermeye. Mesela en basitinden iki haftadır içimde taşıdığım saçımı kısa kestirmearzusunu korkumu yenip cesaretimi toplayarak gerçekleştirmeyi başardım. Sonuç ne mi ? Saçlarım şu an küt ve kıvır kıvır :) Hem değişik bir şekli oldu hem de sağlıklarına kavuştular. Ve ben bu hallerinden inanılmaz hoşnutum,aldığım tepkiler de cabası :) Herkesler beğendi mutlu oldum.

Bekliyorum bugünlerde...Güzel haberler gelmesini iyi şeyler olmasını..
Aaaa bu arada sizlere de söylemesem olmaz,benim Kobacan Kanal 1'de yayınlanan Kelime Oyunu yarışmasına katılıyor. :) Ben onun yerine özgeçmişini yollamıştım.O bana o kadar kişi başvuruyor beni mi çağıracaklar demişti ama çağırdılar işte. Bugün saat 15:00 te çekime çağırmışlar. Gidecek yarışacak bakalım. Hem çok keyifli bir yarışma hem de tutup finale kalabilirse ve para ödülünü alırsa da hiç fena olmaz yani :))) Ben size yayınlanacağı günü de bildiririm izlersiniz kocamı :)))

Şimdilik bizden haberler böyle...Ben biraz kendimi hala yola koyayım da yeniden yazarım ...

Hayal

2009-08-26T13:47:00.015+03:00

İçin öyle sıkılır kimse bilmez neyin var sen bile

Olup bitenleri seyredersin öylece

Yalnızsındır kalabalıklar içinde kim daha iyi bilir ki

Bir ses vardır çözer herşeyi yasaktır duyamazsın

Bazen kendi gölgene basar sendelersin ıssız sokaklarda

Bir karayel eser üşütür yalnızlığını yüzüne vurur

Çıkar gelir pişmanlıklar en zayıf anında

Boğazında yıllanır bir düğüm

UMRUNDA MI ZAMANIN SENİN KÜSKÜNLÜĞÜN...

..........................

Bugünlerde bu şarkının sözleri gibiyim aynı.Sıkıntılı,kalabalıklar içinde yalnız,küskün...

Herşeye ve herkese dargın..Kaçıp gitmek istiyorum herkesten yanımda bir tek kişi olsun.O da kendini biliyor ya zaten.

Hayalim şu bu sıralar: Ege'de bir sahil kasabasında yaşamak,küçük bir lokanta işletmek deniz kıyısında Ege yeşillikleri ile tadından yenmez zeytinyağlılar,mezeler yapmak,denizden teknemizle tuttuğumuz taptaze balıkları servis etmek insanlara. Ve bizim mekandan ayrılırlarken yüzlerindeki memnuniyet ifadelerini görerek yaptığım işin keyfinin ikiye katlanması.

Herşeyi toparlayıp lokantayı kapamadan önce sevgiliyle karşılıklı birer yorgunluk kahvesi içmek ve sonra el ele bahçeli,yeşillikler arasındaki evimizin yolunu tutmak... Bütün bunları yaparken üzerimde uzun askılı uçuşan bir elbise olsun,ayaklarımda sandaletlerim ve saçlarım şimdikinden biraz daha uzun belime gelsin ve uçuşsun rüzgarda. Üçüncü çocuğumuza hamile olayım hatta, ilk ikisi zaten ikiz doğmuş olsun bir kız bir erkek... Öyle mutlu olalım ki biz gören herkes gıpta ile bakıyor olsun basit ama güzel hayatımıza.Ama gözleri kalmasın,onlar da mutlu olabilsinler en az bizim kadar. Zaten herkes mutlu olsun isterim ben.

O kadar sıkıldım ki bu şehre ve bu şehirde yaşayan insanlara dair herşeyden; kaçıp gitmek istiyorum bu sıralar... O sakin hayalini kurduğum kıyı kasabasına.VE bu hayal o kadar güçlü ki bu sıralar, sanki o kuvveti bulabilsem kendimde o cesareti edinebilsem bir yerlerden bugün kalkıp gideceğim hayalimin içine. Ama şimdi öyle arzulanan ama o kadar uzak bir hayal ki bu benim için...

Ama belki bir beş sene sonra,neden olmasın ki... Hayattaki tek amacımız sürekli çalışmak ve para biriktirmek işle ev arasında mekik dokumak olmak zorunda değil ki belki de... BElki de hayalimdeki gibi bir yaşam bizim için en ideal olanı...

Belki de mühendis olarak mezun olmayacağım ben bu hayattan; belki de o şirin kıyı kasabasına emekliliği beklemeden yerleşeceğim kimbilebilir ki...Bunu ben bile bilemezken kim bilebilir.

Resim buradan alınmıştır.

Hayata Susmak...

2009-07-29T13:36:00.015+03:00

'' İlk kez o gündü bir daha konuşmamak üzere susuşun... Onu iki kolundan tutup götürürlerken sana dönüp baktı. Okyanuslar taştı sanki onun deli mavi gözlerinden insan görünümlü kelepçelerden kurtulmak istercesine sana dönmeye çalışırken...

Saniyeler içinde binlerce cümle kurdu sana.Yıllar içinde yavaş yavaş anlatılmayı bekleyen tüm herşey bir anda dökülüverdi...

Çok sevdim seni..

Hep seveceğim...

İki çocuğumuz olsun biri kız biri erkek..Hem sonra....

Evimizin perdeleri sarı....

Küçük de olsa seninle olsun yeter....

Her yere gelirim seninle...

'' NE OLUR BEKLE BENİ ! Bir gün mutlaka geleceğim !!! '' diye bağırdı kocaman tellerle örülü kapının ardında kaybolmadan hemen önce.

Ve sen sustun.... 29 yıldır işlemediği bir suç yüzünden hapis yatan sevgilini hiç görmeden, sesini duyamadan,sadece gönderdiği bavullar dolusu mektuplarla avunmaya çalışarak sustun....

Şimdi onca yıl geçmişken aradan ve sen onu son kez gördüğün bu hapishane kapısında çıkışını beklerken, yılların yüklediği acılarla bitkin düşmüş bedenin nasıl da heyecanla titriyor.Ellerine bakıyorsun; lekelenmiş kırışmış. Çantandan çıkardığın küçük aynanda görüyorsun gözlerini, yorgun çizgiler sarmış her yanını, sanki her an ağlayacaklarmış gibi bakıyorlar ama yine de pırıl pırıllar sevgiliye kavuşacak olmanın verdiği özlemle...

Şimdi birazdan çıkacak kapıdan...Acaba o da değişti mi senin kadar...Onun da saçlarına aklar düştü mü senin gibi... Ya da bunca yıl sonra hala...Yok yok hayır böyle şeyler düşünmemelisin... Elbette o da ilk günkü gibi sevdi seni...

Hah işte açıldı kocaman kapı ağır gıcırtıları ile.Birazdan da tel kapıyı açacaklar ve o çıkacak ardından.

Ve o ilk an, kapının ardından göründü.Ahh sevgilim ne kadar da yıpratmış seni bu kapalı kaldığın dört duvar... Hasret mi böylesine bembeyaz yapan saçlarını yoksa zaman mı? Ama yine de nasıl yakışıklısın tıpkı 30 sene öncesi gibi... ''

Ağır adımlarla yaklaştı adam kadına...Senelerin onlara yüklediği tonlarca ağırlıktaki özlemle kucaklaştılar 5 dakika boyunca hiç ama hiç ayrılmadan...

Adam : ''Nihayet kavuştuk Ayşem'' dedi titreyen sesiyle.

Kadın cevap vermek istedi : '' Nihayet Recebim'' diye. Ama ağzını açtığı anda tüm sesler yüreğinde asılı kaldı.Yutkundu tekrar denedi ama konuşamadı.

Birbirlerine baktılar; yaşlar indi gözlerinden usul usul..Adam elleriyle sildi kadının yanaklarından süzülen inci tanelerini,yere eğildi,küçük çantasını aldı ve sarıldı sevgilisine...

Cezaevinin kapısının önünden uzaklaşırken o dört duvarın arasında yalnızca koca bir ömrü, acıları, mutlulukları, sevinçleri, doyasıya yaşayamadıkları zamanı değil, Ayşe'nin sesini de bıraktılar müebbete... O şarkı söyledi mi bülbülleri bile kıskandıran Ayşe'nin güzel sesini....

Not: Bu yazı Öykü Atölyesi 'nin Fotoğrafın dili adlı çalışması için yazılmıştır.

Narsist Olmak Ya Da Olmamak...

2009-07-24T13:47:00.008+03:00

* Ne hikmetse bugün kendimi cumartesi günü çalışıyormuş gibi hissediyorum.Halbuki iki gün tatilim var bu hafta. Nedendir bilinmez öyle garip bir ruh hali içerisindeyim.

* Dün akşam üniversitedeki ev arkadaşım Fuva'yı evlendirdik.Pek mutlu,pek heyecanlıydı onun heyecanı beni de eski günlere götürdü. Masadaki evli çiftler olarak sanki çok yaşlanmışız gibi vay be biz evlendiğimizde şöyleydi böyleydi söylevleri yaptık.Çok güldük çok eğlendik :)

* Ben resimlere baktığımda ne kadar zayıfladığımı çok daha iyi anlıyorum.Hele yıllardır görmeyip de dün akşam gördüğüm üniversite arkadaşlarımdan aldığım tepkiler beni inanılmaz mutlu etti. Tepkilerin genel halleri şu şekildeydi ;

'' Millet yıllar geçtikçe yaşlanır sen gittikçe gençleşip güzelleşiyorsun :)) ( Bunu 3-4 kişiden birden duyunca ağzımın nasıl kulaklarıma vardığını tahmin edersiniz :D )

'' Tubikko'cum bu saç rengi sana inanılmaz yakışmış,çok güzel olmuş.''

'' Yaa bir insan hiç mi değişmez hepimiz yaşlandık sen hala aynısın; hatta üstüne daha da güzelleşmişsin.''

'' Tubikko'cum inanılmaz zayıflamışsın;çok iyi olmuş böyle ''

''Çok iyi gördüm seni eskisinden de iyi görünüyorsun''....

Bu ve bunun benzeri cümleleri bir değil birçok kişiden üstelik senin ilk gençlik zamanlarından insanlardan duymak ne kadar motive edici oluyor tahmin edersiniz değil mi? BEn bunları duydukça inanılmaz keyiflendim :))

Hatta yolda giderken kendimi çok beğenmiştim de aynaya bakarken sevgilime; '' Ben otuzlu yaşlarında çok güzel olan kadınlardan olacağım daha da güzelleşeceğim.Hatta anneliğin güzelleştirdiği kadınlardan olacağım görürsün bak''dedim. O da bana yandan bakıp gülümseyerek; '' İnşallah hadi bakalım '' dedi.

Eeee peki bütün bunları duyan Tubikko iyice güzelleşme yolundaki çabalarından vazgeçer mi? '' ASLAAAA !!! '' :)))

Şaka bir yana çok iyi hissediyorum kendimi... Bunun da sadece insanın kendi elinde olduğunu farkettim iyicene. Sen kendin için birşeyler yapmazsan,herkesten önce kendin kendini sevmezsen ne olursa olsun sonuç değişmez.Ben hayatımda olmadığım kadar çok seviyorum kendimi.İlk kez başkalarından daha çok kendimi seviyorum,düşünüyorum hayatımın 27. yılını yaşarken. Bu sebepledir 30 lu yaşlarımı sürerken daha da güzel bir kadın olacağıma inancım.Biliyorum çünkü zaman ilerledikçe daha çok seveceğim kendimi;şimdikinden daha da kendinle barışık,daha kendine güvenli bir kadın olacağım.

Biliyorum ki önemli olan kuru kuru büyümek değil; büyürken kendine katabileceğin bütün artıları katmak,eksileri olabildiğince silmek hayatından,daima kendinle ve hayatla barışık olarak ve olumlu düşünmekten vazgeçmeden....

Bloglardan birinde okumuştum,kim demişti hatırlayamadım şimdi ama narsist olmak kendine tapmak değil esasında.Kendinin değerini bilmek ve kendini gerektiği gibi sevmek belki de. Siz ne dersiniz???

Uykusuzzzzzzz.....

2009-07-18T09:33:00.005+03:00

Gecenin bir körü hava kaçıran bir şişme yatağın üstünde uyunan ama tam alinamayan uykunun ardından Kadıköy'de Haydarpaşa manzaralı taze çayli kahvaltı insanı kendine getirmez de ne yapar? Ben uyandım bile :) Herkeslere iyi bir haftasonu dilerim. Ben bu Cumartesi çalıştığımdan haftasonumun başlaması için 18:30'u beklemekteyim :)

Maddeler Halinde

2009-07-04T17:11:00.008+03:00

* Bu sıralar yaratıcılığımı kaybettiğimi düşünüyorum ciddi ciddi... Üretkenlik sıfırın altında eksi 3 civarında seyrediyor.

* Yeni yeni haberler alıyorum çevremdeki arkadaşlarımdan. Benden sonra evlenenlerin hamilelik haberleri bu haberler de.Tahmin etmediklerim neyse de bugün duyduğum birtanesine şok oldum cidden.Ama çok da sevindim itiraf etmek gerekirse :)

* Böyle güzel haberler alınca şöyle bir kendimi yokluyorum.Acaba diyorum ben istiyor muyum? Yani bir bebeğe hazır mıyım? Onun sorumluluğunu alabilecek durumda mıyım diye.

* İşin aslı bu sıralar hiç de hazır hissetmiyorum kendimi.Çünkü çok mutluyum.Bol bol şımartılıyorum sevgilim tarafından ve bu şımarıklığı kimseyle paylaşmıyorum.

* İşin aslı sabrımın üçüncü bir şahsı şımartmaya yetmeyeceği konusunda bir hissiyatım bu sıralar.

* Gece viyaklamalarını dinleyemem ben.Zaten Kobacan bile yanlışlıkla beni uykumdan uyandırsa gece yarısı kıyameti koparıyorum. Düşünsene bir bebek bir gece yarısı ınga naraları eşliğinde bütün uykuyu alıp götürüyor.Ama yaşayanlar diyor ki o zaman öyle sinir olmuyormuşsun.Annelik böyle birşey galiba tatmadan bilemeyeceğim.Ama şimdilik tatmamayı da seçeceğim.

* Hedeflerim mi bu fikri benden uzaklaştıran bilmiyorum.Ama aslında değil de.Hiç istemiyor değilim ki.Sadece aramıza yeni katılan aile bireyinin ihtiyacı olan herşeyi yapabilmeyi diliyorum. Yani bir nevi geleceğini hazırlamış olmalıyız. Tam olarak hazırlayamasak da en azından adımlar atılmış olsa.

* Kayınvalidem Adana'ya gittiğinde Kobacan'a Tuğba bana önümüzdeki yıla bebek için söz verdi demiş. Allahım Ah bu anneler yok mu? :) Yok öyle birşey.Söz falan vermedim ki ben. Hatta eğer herşey yolunda giderse önümüzdeki yıl ortasına doğru artık aramıza yeni bir kişinin katılmasını düşüneceğiz dedim. Hem daha bunun ön şartları var. Sevgilim istediği gibi bir işe girecek,o işte bir süre kendini kabul ettirecek sonra borçlarımızı bitireceğiz sonra bana araba alacak.

* Evet böyle birşeye niyetlenmeden önce araba sahibi olmalıyız.Çünkü ben şahsen hamile hallerimle otobüslerde sürünmek istemiyorum. Ölürüm valla.

* Neden bu maddeler halindeki yazıda bu kadar bebek sahibi olmak konusunda yazdığımı ben de bilmiyorum sevgili okuyucu. Öyle sanıyorum ki bu başta da belirttiğim sürekli hamilelik halleri ile ilgili olabilir.

* İşin komiği bu durum ben de bebek sahibi olmalıyım gibi gaza getirmiyor beni.Tam tersi ben daha bekleyeyim diyorum.Neden dersen ben zaten mızmız biriyim biraz.Hasta olduğumda çekilmem,hep bir naz kapris modunda olurum.Acaba hamileliğim nasıl olur ki??? oyyy oyyy oyyy Allah benim kocacıma bol sabır versin.Ya da bilmiyorum belki de o bu kadar sabırlı olduğu için Allah onu bana verdi. Yoksa ben çekilecek dert değilim yani zaman zaman bunu çok ciddi şekilde gözlemliyorum.

* Konuyu değiştirerek başka şeylerden bahsedeyim.
* Diyete başladığım ilk günler çok asabi oluyorum.Geçen Pazartesi yeniden düzenli programa başladığımda bildiğin sinir küpüydüm.Hatta Kobacan neden bu kadar asabisin sen dedi yatarken. '' DİYETTEN'' dedim :D

* Tartımı saklattım tartılmıyorum.Ama çok merak ediyorum.10 Temmuz'da tartılacağım. Bakalım arzu ettiğim rakamı görebilecek miyim.

* Şimdi iki yeni oyuncağım var evde.

* İlki Twist&Shape'im. Aldım koydum Oturma Odasının baş köşesine.Önceki akşam 10 dakika .Dün akşam 15 dakika yaptım.Adamın iflahını kesiyor resmen.KAn ter içinde kalıyorum.Her gün 5 dakika arttırarak 35-40 dakikaya kadar çıkmayı hedefliyorum.Bakalım nasıl olacak.İnternette kullananlardan okudum herkes memnun.Aranızda kullanan varsa tanıdığım birilerinin de yorumlarını rica edeceğim :))

*İkinci oyuncağım ise yeni walkman cep telefonum.Kırmızııııı...Hiç aklımda yoktu ama kocacım soktu kafama.İşte delinin aklına sokmayacaksın birşey.Girdi ya aklıma aldık.Çok mutluyum. :)) Tam kız gibi kendisi.:))) Eee kırmızı olsun 5 kuruş fazla olsun ne de olsa ben bir boğa burcuyum.Sonradan öğrendiğime göre Kobacanın amacı benim emektara el koymakmış.Geçen gün telefonu eline almış.''BEnim olacaksın NiHOHAHAHAHHAA !!!! '' diye türk filmlerindeki kötü adamlar gibi bağırıyodu :))))))

* İştahım yok bu sıralar...Seviyorum bu durumu.
* Galiba bu bebek olayını ertelemekte biraz daha forma girme arzumun da etkisi var.Aman yaaa ufff bebek demeyin bana yetter.!!!( Manyak mısın Tubikko iki saattir sen 40 defa bebek dedinbu yazıda yaa yuhhh ) (Şimdi saydım 15 kere demişim :p)

* Bence bu yazıyı artık burada bitirir miyim? Eh bence bitiririm.Bitiririm.
*Bir Cumartesi akşamüstü (çalıştığım bir cumartesi üstelik) hiç işim gücüm olmadığı için yazdığım bu postu sabırla bu noktaya kadar okuduğunuz için size de hayranlıkla karışık teşekkürleri bir borç bilirim efenim...

* İyi bir PAzar diliyorumm..Tatilde olanlar benim yerime de yüzün.Sahilde benim için de mojito yudumlayın. Geri kalanlar istediklerini yapmakta özgürler...Çavv...Adios Amigos :)))

Her işte vardır Bir Hayır...

2009-06-26T16:29:00.005+03:00

Haftasonu geldi çattı.. Ne mutludur ki iki gün tatilim var bu hafta...Bir sürü plan yapmıştım aslında...Önce Erdek'e kaçacaktık iki günlüğüne.SOnra deniz otobüsü sorunsalı yüzünden o iş yattı...Hadi dedik bu sefer de madem öyle biz de Eceabat'a gidelim teyzemlerin yanına.Hatta evvelki akşam gittim kendime yeni mayo bile aldım.Ama bu sefer de hava bozdu.Çanakkale'de fırtına götürüyormuş ortalığı...O iş de yattı. Allah'ım dedim beni sınıyorsun herhalde ya da hakikaten gitmeyip İstanbul'da kalmamız gerekiyor ki yolumuzu kesip duruyorsun...

Evet ben çok inanıyorum herşeyde bir hayır olduğuna.Yarın akşam dedemin yeğeninin düğününe gideceğiz Beşiktaş'a. Şimdi bir an jeton düştü de acaba bu gidiş hayırlı bir işe vesile mi olacak nedir??? Belki Kobacanımın iş mevzusu ile ilgili bir gelişme olacaktır orada ???

Allah'ım bütün beyin gücümle secret yapıyorum şu dakikadan itibaren.Çünkü böyle birşeyin olması olasılığı da var hani.... Allahım lütfen....

Dua edin bizim için olur mu? En kısa zamanda benim bitaneciğimin istediği gibi düzgün bir iş bulabilmesi için... Çok sıkıldı kendisi bekleyip durmaktan...Çok da iyi anlıyorum onu aslına bakarsanız...

Herşey güzel aslında ama hayatımızdaki şu ufak tefek püzürler de hallolsun da lütfen daha da huzurlu olalım...Sen neyi ne zaman vereceğini çok iyi bilirsin Allah'ım....

Herkese çok güzel bir haftasonu diliyorum....

Not:Resim buradan alınmıştır.

benden haberler

2009-06-20T10:03:00.009+03:00

Günlerdir ruhum uyukluyor resmen. Sabahları nasıl da zor kalkıyorum gece geç yatmadığım halde...Eh böyle olunca sabah yürüyüşlerim de yalan oldu tabi ki..Ee sabah yürüyüşleri de iptal olunca bizim kilo verme de durdu.... Pek bir umursamazım kendime karşı bugünlerde. Öyle kendimi kaybedip yemiyorum ama eski disiplinimi de kaybettim gibi...Sıkıldım mı nedir_?

Bir de birşey peydah oldu bugünlerde bana kurtulamıyorum.Sanırım gidip test yaptırmam lazım. O da şu.Özellikle öğle yemeklerinden sonra inanılmaz bir uyku ve tatlı yeme isteği bastırıyor benim üzerime. Öyle böyle değil ama yani deli gibi tatlı bişeyler yemek istiyorum.Sanki kan şekerim yerlerde sürünüyor ya da feci tansiyonum düşmüş gibi oluyorum. Bir de öyle bir uyku bastırıyor ki sanki bütün gece uyumamışım.Şaka gibi...Acaba diyorum şekerle ilgili falan bişey mi var ki? Bizim ailede rahmetli babannem,rahmetli amcam falan hep şeker hastasıydı.Geçenlerde babada da çıkmış.
Ben bunu ihmal etmeyeyim de bir doktora görüneyim en iyisi.Ne olur ne olmaz. :)))

İyi bir haftasonu dileğimle..

Not: Sanırım önümüzdeki haftasonuna küçük bir kaçamak yapma şansımız var.Ayrıntılar daha sonra... :)

REHAVET NE DEMEK BİLDİĞİN KARA BASAN

2009-06-17T18:04:00.006+03:00

Bir ağırlık çökmüş gibi üstüme bugünlerde...Sanki Har.ry Pot.t.e.r filmindeki ruh emiciler gelmişler de ruhumu soğurmuşlar bedenimden gibi..Halsizim,keyifsizim,huysuzum...Geçimsizim bir de hem de çok...Aslında geçtiğimiz iki gün güzeldi.Pazartesi Günü Sebla (Kirpikteki gözyaşı), Zilsiz Zarifem ve Gonca ile buluştuk.Caddebostan Starbucks'ta kahvelerimiz eşliğinde kısacık birkaç saate çok keyifli bir sohbet sıkıştırdık ve en kısa zamanda buluşmak üzere sözleştik yeniden...Sonra dün 14 yıl aradan sonra birlikte büyüdüğüm çocukluğumun en güzel zamanlarının geçtiği arkadaşlarımla buluştum.Eski günleri yad ettik,bol kahkalar attık keyifle komik anları hatırladık.Sanki hiç ayrılmamışız sanki onca yıl geçmemiş aradan gibi aynıydı herşey.

Geçen onca yılda bizim sadece yaşlarımızın değiştiğini içimizin aynı kaldığını gördük.Ve Acıbadem Yaprak Sokak'ta bir gençlik iksiri olduğuna inandık. Yaşlar ilerlemiş ama görüntüler hiç değişmemiş olduğundan... :) Belki içimizdeki çocukları hala büyütmediğimizden ve büyütmeye de niyetimiz olmadığından... Bunca zamandır fırsat bulamadığım birşeyi yapma şansı buldum üstelik.Kimseyi umursamadan takmadan kendim olmayı,içime zaman zaman şiddetle kaçan yok aslında hep orada olan yaramaz kıvırcık saçlıyı çıkarttım saldım ortalara...Çok eğlendi çok keyif aldı o küçük kız biliyorum.Çünkü gece yatağına yattığında kocaman bir tebessüm vardı suratında ben gördüm...Hiçbirşey değişmemiş gibiydi 14 yılda ama aynı zamanda da herşey değişmiş gibi...Gerçek dostlukların araya giren yıllara ve mesafelere rağmen asla bozulamayacağına kanıt olacak kadar da güzeldi...

Dedim ya çok güzel bir gündü aslında...Ama öyle huzursuz ki içim. Söyleyemediklerim, anlatamadıklarım, paylaşmak isteyip de paylaşamadıklarım varken hayatta nasıl olur da kendime sorun çıkartmamayı başarabilirim ki...
Aslında ben sorun çıkartmıyorum kendime... O sorunlar kaçtıkça beni kovalayıp kene gibi yapışıyorlar üzerime... Keşke uzaklaşıp kurtulabileceğim şeyler olsa da çıkartabilsem hayatımdan ama yazik ki yaşamımızdaki herşey için yapamıyoruz bunu. Çözüm bulamadığımız sorunlar ise hayatımızda ara ara kendini hatırlatacak acımasız bir ameliyat izi sızısı gibi orada öylece durup duruyor. Ya da yağmurlu havalarda iyice azıtan bir romatizma gibi...

Bilmiyorum işte bildiğim ince bir neşter sızısı gibi yüreğimi acıtan bu sıkıntının beni çok bunalttığı... Müsadeniz olursa şöyle boş ıssız bir yerde avazım çıktığı kadar çığlık atabilir miyim YETEEEERRRRR diye...Evet buna çok ihtiyacım var biliyorum.Ya da bir deniz kenarı tatiline.Hani şöyle iki güncük de olsa...
Benim bir kendimi bir deşarj edip nötürlenmem lazım da... Yoksa içime atmaktan Çernobilden beter bir facia haline gelmem an meselesi... Uzaklaşmam lazım buralardan uzaklaşmam....

haftasonu

2009-06-12T13:32:00.005+03:00

Haftasonu geldi çattı...İki gün tatil şimdi..Ama ben daha uzun soluklu bir tatilin hayaliyle yanıp tutuşuyorum...Kobacan yokken iki günü ne edeyim ben.Bari evimi hale yola koyarım.
Herkese iyi bir haftasonu dilerim...Mutlu,huzurlu,sakin ve imkanı da varsa deniz ve kumla iç içeee...

Bu Defa Değil

2009-06-10T18:08:00.005+03:00

Bazen öyle bir an geliyor ki geçmişte yaptığını sandığın hiçbirşeyin önemi kalmıyor....
Ne heyecanla beklenen karne hediyesi kalemliğin alınmayışının ne doğumgünümde gecenin bir saatine kadar seni camlarda elinde kol saatimle bekleyip de gelmeyişinin, ne içten yapılmayan kucaklamaların ne de hiçbişeyin işte....

O kadar çok şey var ki...Söyleyebileceğim ama her biri ağzımdan çıktıkça senin değerini daha çok yitireceğin ve koca bir hiçliğe dönüştüreceğin...Yoruldum artık konuşmaktan çünkü edilen hiçbir söz yerine ulaşmıyor.Senin kulaklarında kalın bir perde kimsecikleri duyamaz hale gelmişsin...

Hani bir zaman burada da yazmıştım ya..Affettim azad ettim seni diye.Affetmemeliymişim diyorum şimdi...Çünkü senin için yapılan her affediş bana dert yaratmaktan yaralamaktan başka hiçbir işe yaramıyor.

Daha bir kaç gün önce bir yazı koydum masamdaki tutmaca...Gördükçe aklıma kazınsın diye.VE aslında bir zamandır yine içimde açmakta olduğun yaralarla ilgili olarak...

''Ahmak insan hem unutur hem affeder
Aptal insan ne unutur ne affeder
Akıllı insan unutmaz ama Affeder ''

Ben ahmakmışım gerçekten de bugün daha iyi anladım.Ve biraz akıllı olmak adına en azından aptal olsaydım diyorum. Hem unutmasaydım hem de affetmeseydim. seni üzen birini affetmenin sendeki ağırlığı nasıl yok ettiğini bildiğim halde düşünüyorum bunu üstelik.
Ben çoktan vazgeçtim aslında sana kendimi anlatıp durmaya çalışmaktan.Sadece uzak durarak korumaya çalışsam da kendimi bir şekilde bana sıçramayı başarıyorsun sen her defasında.
Çocukluğumdan bu yana sana en içten duygularımla yazdığım mektuplar bile kar etmedi üstelik...

Şimdi sen beni yapmadığım şeylerle suçluyorsun,olmadığım biri gibi göstermeye çalışıyorsun ya.HELAL OLSUN !!! Artık diyecek bir lafım yok sanırım sana ve tamamen vazgeçiyorum ne kendimi savunacağım ne de hayır o öyle değil böyle demeye gayret edeceğim.Çünkü sen içindeki tüm kinini karşısındakine kusup ona bir tek kelime söyleme hakkını bile tanımayan birisin nasılsa...Kendi suçlarını başkalarına yıkan insanlardansın sen sadece.. O kadar basit herşey senin için...

Ama bitti artık biliyo musun,gerçekten bitti..Ne ben dünkü küçük kız çocuğuyum ne de sen benim gözümdeki kahramanımsın artık. Bu masalın artık kahramanları da konusu da değişti çoktan...

VE ben ne yapacağım artık biliyor musun? Bu sefer unutmayacağım baba; bu sefer olmaz!

Yeni Bir Haftaya Başlarken

2009-06-08T09:16:00.004+03:00

Elimde sabah çayım,son bir haftadır sapıttığım (sapıttığım demeyelim esasında biraz ölçüyü kaçırdığım çünkü son 6 aydır sıkıldım artık ) diyetime bugün itibarı ile geri döndüm. Tam gaz ve mutlu bir şekilde..
Ofisteyim,elimde sabah çayım yudumlarken bir yandan da off bugün çok sıcak olacak diye öf pöf ederken pencereden esen sabah serinliği gülümsetti beni....Bir iki satır karalamak istedim.
Gerçi bu sıralar ya kimseler okumuyor beni ya da bloglara yine yaz rehaveti çöktü. Ya da okuyup da yorum bırakmayanlar var benim gibi vakitsizlikten :)

Dün alışverişe çıktık.Malum 9 kilo verdik ya geçen sene sahip olduğum yazlık pantolonlarımın hiçbirisi olmuyor bana.Bakıp bakıp şok geçiriyorum nasıl yaa ben hakikaten 42 beden mi giyiyormuşum diye.Yuh diyorum tabi içimden ve de dışımdan da kobacana.Gülüyor bana :)

Neyse ne diyordum alışverişe gittik. Ama giderken içimden dedim ki kendime eğer 38 bedene giremezsem almayacağım pantolon.Sıcaktan pişmek pahasına bekleyeceğim.Ama öyle olmadı tabi ki..O kadar mutlu oldum ki anlatamam.Ben hala 40 bol oluyor bana sanırken meğersem 38 bedene düşmüşüm bile :) 3 adet pantolon aldım. Hayatımda ilk kez para verip 38 beden pantolon aldım :))) (Bir ara düşmüştüm o kadar bedene ama 3 ay sürmüştü o incelik) Az birşey kaldı hedefe ulaşmama 38 bol olsun ya da 36 dar olsun ona da razıyım.Ama yok yok 38 bol olsun yeter.4 kilo işte :))))

Mutluyum bugün bu nedenle...Bu da motive etti beni; sabrım çok tükenmişken şu kalan 4 kiloyu verebilmem için iyi bir destek oldu bana...Kararlılığım arttı.
Keyfim yerinde ve iyi başladım yeni haftaya..Dilerim sizin de iyi geçer haftanız...

Bu Bünyeye Ne Gerek Ben Biliyorum

2009-06-05T11:19:00.010+03:00

Bugünlerde alık alık hayallere daldığım odaklandığım tek birşey var... Bünyemin ihtiyacı olan dinlenmek biliyorum...Geçen yaz da gidemedik ya zaten hiçbir yere...

Bence tahmin ettiniz. Evet evet tatile gitmek is-ti-yo-rum... İşe başlayalı 3,5 ay olduğu için şimdilerde pek mümkün olur mu bilmiyorum ama ofisteki herkes teker teker gitmeye başladı bile.. Bense şimdilik ciğerci kedisi gibi tatil resimlerine bakmakla yetiniyorum ne yazık ki.. Belki Ağustos başında 6 ayımın dolmasına bi hafta falan kala izin koparabilir miyim diye planlar yapıyorum. Planları yaparken de aaa Ramazana denk gelmese bari diyorum. Hadi Ramazana denk gelmedi ya o zamana kadar Kobacan işe girerse o zaman bu kadar yaptığım planlar da boşa gidecek gibi hissediyorum...

Galiba en iyisi plan yapmamak.Patrondan keyfinin yerinde olduğu müsait bir zamanda izni koparıp Cunda yolunu tutmak gerek... Sıramı bekliyorum şimdi sessiz sessiz...

Halbuki bu kriz olmasaydı ve ben eski şirketimde olsaydım ( yanlış anlaşılmasın şimdiki işimden çok memnunum :) ) şimdi ben bir yılımı doldurmuş olacaktım ve tatile de hak kazanacaktım...

Herşeyde bir hayır vardır derler ya o hesap benimkisi de...

Ama bildiğim cidden tatile ihtiyacım olduğu ve bu sene şansım olursa ne yapıp edip Cunda'ya gitmek isteği :) Evett evettt gidilecek ilk yer :))

Bu arada bizim Kobacan memleketine akacak önümüzdeki hafta. İçim buruk ne yalan söyleyeyim. Gidecek yine yalnız kalacağım ben burada. Ne kadar kalacaksın sorumun net bir cevabı gelmiyor ne yazık ki..Alabildiğim tek yanıt ne kadar gerekirse o kadar. 3 gün ile bir ay arasında değişebilir dedi oldu canım dedim bende...Hayret bişey yaa bak yine sinirlendim. ileride anne olunca ben göreceğim seni deyip bana vicdan muhasebesi yaptırıyor bir de.

Erkek çocuk doğurmamaya karar verdim ben de (sanki çok elimdeymiş gibi lafa bak :) ) Kızlar annelerini bırakıp gidemiyorlar kolay kolay (Şekil A-1 ben :)))) )

İşin şakası tabi ki ileride ne olur bilinmez. Belki çok uzaklara gidecek benim de çocuklarım.Mutlaka çok özlerim çok üzülürüm de ama benim insanlardan bağımsız duygularım çocuklarım için de işler mi bilmiyorum. Yani bazen çok sevdiğim insanları bile uzun süre görmesem eksiklik hissetmiyorum. Yani öyle demeyelim aslında illaki özlüyorum ama biraz garip biriyim ben. İnsan bağımlılığım yok.Bir tek Kobacan'da işlemiyor bu duygu ne hikmetse. Onu görmediğim zaman hep eksik kalıyorum. Tek o olsa yetermiş gibi bazen.

Bu belki de yapı olarak yalnızlığı sevmemden kaynaklanıyordur. Yani o benim yalnızlığımı sabote etmediğinden iç dünyama uyumlu bir şekilde dahil olduğundan olsa gerek.. İçimdeki uyumu huzuru bozan en sevdiklerim bile olsa uzak tutuyorum. Ne garip kendi içimde bile bir düzenim var benim. Bazen kendimi katı ve kuralcı bulsam da ve bu konuda kendime kızsam da ( o kadar katı oluyorum ki bazen kendime sövüyorum çok acımasızsın diye ) bu benim savunma mekanizmam galiba. Yıllar içinde böyle birşey gelişti..

Eskiden üzüldüğüm şeyleri düşünür düşünür iyice yara ederdim içimde... Yani ne bileyim biri bişey yaptığında beni üzecek düşünür düşünür içim içimi yerdim hep. Ama artık öyle değil işte. Ona boşverip geçmeyi, gerekmediği durumlarda umursamamayı ve o kişiyi bir süreliğine hayatımda değilmiş gibi uzaklaştırmayı öğrendim artık...Çok da iyi oluyor biliyor musun ? Günlük hayatın hay huyu içinde unutulup gidiyor bazı yaralıyıcı sözler ve davranışlar...

Üzmüyorum artık kendimi herkes ve her olay için...Gerek de yok zaten.

Şimdi sen okurken konuya tatilden girip de nasıl buralara getirdin diyeceksin di mi? Ben böyleyim işte.Normal hayatta da bir konudan çok alakasız bir konuya atlayıp sanki mevcut muhabbet öyleymiş gibi devam edebilirim... :)

Dün akşam mutfakta yemek yaparken dışarıdan çocuk bağırtıları geliyordu. Çığlık atıyorlardı resmen. Yanımda duran Kobacana dedim ki bu çocuklar neden böyle çığlık atar?

Cevap geldi arkasından '' Kendi seslerinin yeni yeni farkına varıyorlar ve deniyorlar ''Ardından da ekledi '' Neden öyle biraz asabi ve alaycı sordun?'' Şaşırdım aslında amacım o değildi...'' yoo'' dedim. ''Eskiden duymazdım bile çocuk seslerini ama şimdi şimdi batmaya başladı artık,kafam kaldırmıyor'' ''Yaşlanıyorum galiba'' diye gülümsedim.Gülümseyerek cevap verdi bana ''galiba'' diye ...

Hakikaten de böyle..Eskisi gibi gürültülü şeylere tahammülüm yok nedense artık benim...Daha sakin daha huzurlu ortamları sever oldum...

Mesela yarın çalışıyorum.Pazar günü için hayalim ağaçlık bir yerde kuş cıvıltıları içinde bir hamağa kurulup yeni aldığım ve çok hoşuma giden Ayşe Kulin'in Bir Varmış Bir Yokmuş kitabını okumak...Yakınlarda böyle bir hamak var mı bildiğiniz???

NOT : Resimler internetten alıntıdır.

Koşulsuz Sevgiyi Sorgulamak

2009-06-01T09:14:00.009+03:00

Ben dün bir çocuğun annesinden nefret edebileceğine tanık oldum... Kendi kafasında düşünceler yaratıp onu olması gerekenden çok farklı bir yere koyabileceğine...Kalın buz gibi duvarlar örüp onu dışında tutabileceğine...
Dokuz ay karnında taşımanın ya da sütünü vermenin bir evlat için yeterli gelmeyeceğine... Bir anne çocuğunu ne kadar sevse de özleminden gözyaşları dökse de o çocuğun bunlara tepkisiz kalabildiğini gördüm...
Anlayamadım bu olanları...Bir anneyi bu kadar kolayca yok sayabilmeyi anlayamadım.... Hayatta ne anneler babalar varken neleri yapmışken ve buna rağmen affedilmişken bir çocuğun aklında kurulan bu kurguyu anlamayı reddettim...Küçük bir çocuğun bu kadar katı bir yüreği olmasını sevgisizliğini reddettim...

Böyle olmayacak bizim çocuklarımız dedim..Böyle olmamalı...Ben tüm dünyaya karşı sevgi dolu olmaları için herşeyi yapacağım.

Üzüldüm;çok üzüldüm...Bir çocuğun annesini silmesi karşısında hiçbirşey yapamayışıma en çok da bunu anlayamayışıma tüm yüreğimle üzüldüm...Bazı şeyleri değiştirme gücümüzün olmayışı başka bir şeyde olsa bu kadar acıtmazdı belki de...

Ben hiç tanımadığım bir annenin gözyaşlarıyla yüreğimi yaktım dün gece...Binlerce kez şükrettim sonra, iyiki annem benim annem iyiki onu sevmekten asla vazgeçmem diye...
Sonra bir de affettiklerime baktım,belki haketmediği halde azad ettiklerime..Değer mi acaba diye düşündüm...Yutkundum...İç sesim titredi kendimle konuşurken...Düşüncem aklıma düştüğünden beri hala sorguluyorum...

Gece uyumadan dua ettim tüm kalbimle... Günü geldiğinde iyi bir anne olabilmek için...İyi bir anne olmanın ötesinde çocuklarım tarafından koşulsuz sevilebilmek için...Sadece ANNE olduğum için....

BAHAR KEYFİ

2009-05-23T15:56:00.012+03:00

Bu sıralar pek bir mutluyum ben...

Akşam evde yemek yedikten sonra televizyonun karşısında tatlı,huzurlu,rezil uykulara dalıveriyorum..
5 aydır hiç uyumadığım kadar huzurla uyuyorum ve dinç uyanıyorum uykularımdan...
Bir sürü şeyi bir anda yapmak istiyorum ama hepsini bir sefere sığdıramayınca panik oluyorum :)
Kendime minik bir tutacak aldım ofisteki masama koydum...küçük bir inek yayın üzerinde kocaman pembe dudakları ile gülümsüyor ve diyor ki Kiss ME :))) Tutmacına minik bir not iliştirdim;çok sıkıldığım daraldığım zamanlarda beni gülümsetsin ve de gevşetsin diye; '' STRES YOK, PANİK YAPMA :)) RAHAT OL:))) '' ...

Kendimi gülümserken yakalıyorum zaman zaman...En yoğun,en sıkışık zamanda bile mutluluk oyunları oynayabiliyorum.Aslında oyun oynamıyorum da gerçekten mutlu oluyorum ben.

Hayatta nelerin üzülünmesi gerektiği nelerinse boşverilmesi gerektiği ile ilgili sınırlar çizmişim meğerse kendime..Olgunlaşmışım da biraz..Eskiden kafayı çok taktığım şeylere üzülmüyorum ve omuz silkip geçiyorum yanlarından,beni üzemediklerinden olsa gerek öylece kala kalıyorlar...

Yeni şeylere merak sarıyorum;mesela aslında çok uzun zamandır aklımda olan fakat bugüne kadar gerçekleştirip gerçekleştirmemek konusunda tereddüt ettiğim şeyleri hayata geçirmek niyetindeyim...
Mesela fotoğraf kursuna gitmekle başlamak istiyorum işe..Güzel fotoğraflar çekmek ve ardından yazılarımla bütünleştirmek onları..biliyor musunuz hiç beceremem ben aslında güze fotoğraf çekmeyi ama bunu başarmak istiyorum...

Sonra ilerki yıllarda ama bir gün mutlaka piyano çalmayı istiyorum.Evimin salonunun en güzel köşesine bir piyano koymak ve başında saatler geçirmek.Tuşlara dokunarak parmaklarımdan dökülen ezgilerle mutluluğuma mutluluk katmak...Ama dedim ya zamanı var daha...

Bir de en büyük hayallerimden biri Adalar'dan birinde ev sahibi olmak...Ama emekliliği beklemeden, bahar ayları geldiği anda Ada'daki evimize gidip yerleşmek,sabahları ada vapuruna binip Bostancı'ya gelmek ve oradan işimize gitmek.Haftasonlarını da adadaki evimizde kimi zaman dostlarla sevdiklerimizle kimi zaman da başbaşa geçirmek...(AHH AHH Bu ne güzel bir hayaldir böyle...Ama hayal değil de gerçekte olacak inşallah...)

Şimdilik bir fotoğraf kursuna gitmek,profesyonel bir fotoğraf makinası sahibi olmak ve gerçekten güzel fotoğraflar çekmek var aklımda...Bunu çok ertelemeden yapmak gerek sanki..Biraz daha mutlu olmak için :) Acaba beni fotoğraf kursuna gönderecek biri bulunur mu ki ? Sonra da bana profesyonel bir fotoğraf makinası alsa mesela :)))

Zaman o kadar çabuk geçiyor ki ve aslında hayat bizim tahminimizden de kısa...Büyük özlemleri yaşarken farkettim bunu...Çabucak aktığını,bizim hep ertelediğimizi mutlulukları..Artık daha az ertelemeye çalışarak yaşamak gerek belki de...Öyle oyunlar oynuyor ki hayat zaman zaman biz elimizde olan yapabileceğimiz şeyleri bile erteliyoruz aslında...

Mutluyum yani ben bu sıralar,öylesine şeylere bile... .Ama en çok o artık yanımda diye...Huzurlu artık benim uykularım,sakin ve dinginim ve hayattan tad alma duyumu geliştirmiş gibiyim..Güzelim ben bugünlerde böyle,kendimi de çevremdekileri de her zamankinden daha çok seviyorum,daha toleranslıyım belki ve içimde hep böyle kalmak dileğini taşıyorum...

Mutlu Son...:)

2009-05-18T09:08:00.004+03:00

Geldi sevgilim nihayetinde...Ben geldiğine hala inanamasam da; o hala uyandığında kışlada olacağını görüp tüm bunların bir rüya olduğunu sansa da geldi işte...

İlk gördüğümde aptal gibi oldum :) Keza onun da surat ifadesi yüzünü posmuş çocuklar gibiydi..Aslında kameraya çekmek isterdim hem de resmini de koymak isterdim ama o kadar kalabalıktı ki hava alanı birbirimize zor ulaştık.. :)

Bitti gitti işte..Çok güzel günler bizi bekliyor artık.Hayatımızda birçok şey için en büyük engel olan askerlik de çıktı aradan ya :)) Daha iyi günlere daha mutlu güzel günlere iyice yaklaştık :))

Sevgililerine kocalarına kavuşanlar olarak gözümüz aydın;hali hazırda beklemekte olanları ise Allah kavuştursun tez zamanda inşallah ve hiç ayırmasın bir dahaa :)))))

NİHAYET

2009-05-15T11:47:00.006+03:00

Çok sancılı bir bekleyişti son günün gelmesini ümit etmek.. Bugün konvoya binecekler mi binmeyecekler mi telaşı...
Şu an yolda olmalı sevdiceğim yarın sabah uçağa bineceği şehrin KTM sine gidiyor olmalı. Eğer gidemeseydi kavuşmamız pazara kalacaktı bizim ve ben üzülecektim istemeden de olsa...

Sağ sağlim gelmesini diliyorum şimdi...Yarın büyük gün; ayrılığın zincirini kıracağımız bir daha da asla takmayacağımız kadar büyük bir gün...

Çok heyecanlıyım; çocuklar gibiyim...Geçenlerde Sebla demiş ya sanki ilk kez buluşacakmışız gibi heyecanlıyım diye aynen öyle hissediyorum ben de...

Sonunda bitti bu gece onsuz geçen son gece olacak nihayet ve yeni günde ben aşkımın yanında olacağım evimizde,mutlu mutlu :))) ....

Nerelerdesin diyenler için

2009-05-05T18:00:00.004+03:00

Kobacana kavuşmaya 10 gün 11 gece kala (ki şu son zamanların hakikaten zor geçtiğini itiraf etmeliyim ) nerelerde olduğumu merak edenler için kısa bir not düşüp iki hafta kadar bir süre ortalarda olamayacağımı bildirmek mecburiyetindeyim...Neden mi?

Çünkü ayın 20sinde teslim edilmesi gereken bir projemiz var biz deli gibi sıkışmış durumdayız..Ne mi yapıyoruz? Önümüzdeki iki hafta işler bir an önce bitsin diye gündüz saatleri yetmediği için akşamları da mesaiye kalıyoruz. Yoğunuz çok yoğunuz ama olsun işler bitsin de bir an önce Kobacan geldiğinde rahat bir nefes almış olayım.
Hedefim ayın 15 ine kadar bütün işlerimi bitirmiş olmak ki bu sayede kafam rahat olsun. :)

Şimdi düşündüm de Allah biliyor da mı veriyor nedir? Kendi kendime nasıl geçecek bu son günler bitmek bilmez bir türlü diyordum ama Allah öyle bir meşguliyet verdi ki sıkıysa günler geçmiyor diye dertlenmeye kalkış..İmkanı yok zaten kafamı bile kaşıyamıyorum ki :) Mesela dün akşam eve gittiğimde saat 21:30 a geliyordu ki bu bir rekordur bu işe başladığımdan beri..

Uzun lafın kısası sevgilim gelmeden işlerim bitsin bir de 19 Mayıs tatilim heba olmasın ki kocacımla Ada'da bisiklet turuna gidebilelim diye çoookk çalışıyorum...

Müsait olduğum anda yazacağım ama bu arada siz beni özleyin olur muuu ? ;)

YETER ARTIK YETER !!!!

2009-04-29T18:05:00.004+03:00

Yine bir son dakika haberi..Şemdinli'de çıkan çatışmada bir şehit daha...

İsyan etmek istiyorum.YETER ARTIK diye haykırmak geliyor içimden avazım çıktığı kadar...
Bu ülke için zaten yeterince kan dökülmedi mi tarihte neden hala gencecik insanlar gözümüzün önünde bir bir gidiyor ve biz hiç birşey yapamadan öylece elimiz kolumuz bağlı bekliyoruz...

Haberleri izleyemiyorum artık.Eskiden de şehit haberleri çıktığında hüngür hüngür ağlardım ama artık hiç bakamıyorum bile...Çünkü yüreğimi çok ama çok daha derinden acıtıyor o insanların evlatlarını,eşlerini,kardeşlerini,babalarını kaybettiklerinde gözlerinden akan oluk oluk yaşlar...Çünkü artık biliyorum birinin sağ salim dönmesini beklemenin ne demek olduğunu; her gece ne dualar edildiğini, görülen kabuslarla nasıl uykulardan soluk soluğa sıçrandığını...

Telefonları ulaşılamaz durumda yine... Arıyorum ama kesik hatlar...

Dün akşamki karakol yanındaki paket olayından sonra yüreğim ağzımda...

Çok korkuyorum...
Biliyorum bana söz verdi sağ salim tek parça olarak döneceğim sana diye ama yine de öyle çok korkuyorum ki...Küçücük çocuk gibi pır pır yüreğim....

Dua edin ne olur.Sadece benim sevdiğim için değil; şu anda vatani görevini yapmakta olan bütün gencecik insanlar için,bütün askerlerimiz için.. Dua edin iyi olsunlar,hepsi sağlıkla mutlulukla dönsünler yuvalarına,ailelerine,sevdiklerine....

O kadar pır pır bir durumdaki yüreğim gözlerimden yaşlar ha aktı ha akacak...
Bloga yazayım dedim rahatlamak için ama sanki o bile kar etmiyor şu anda...

Lütfen Allah'ım koru onları...

Gördün mü Bak 27 Oldum ???

2009-04-28T09:12:00.005+03:00

Zaman zaman acı günler de olsa,sıkıntı da çeksem üzülsem de yine de hep umutla,mutlulukla ve hep pozitif olmaya çalışarak geçirilen bir hayatın 27 yılı bitti bugün...Artık 27 yaşındayım ben demem gerekiyor ve çok tuhaf geliyor bu bana nedense;çünkü sorarsanız hala 18-20 arası bir yerlerde takılmış durumdayım ben. :))) Yaşlanacağız yavaş yavaş artık.Zaman çok çabuk geçiyor derlerdi de inanmazdım ama yaşlar geçerken nedense kavuşmaya varacak zamanlar uzadıkça uzuyor gibi....

Ama asıl doğum günüm 17 gün sonra başlayacak benim.Yeniden doğuşum...Şimdi sakin bir anka kuşu gibiyim.Küllerimi biriktirdim bekliyorum yeniden doğacağım bir gün doğumunu...

İYİ Kİ DOĞDUM :)) GÖRDÜN MÜ BAK 27 OLDUMMMMMM :)))))

HEYACAN FIRTINASI

2009-04-24T11:06:00.005+03:00

Tam 21 günümüz kaldı artık... Sona yaklaşırken zaman çamur hızında akıyor.Yani su gibi değil işte hızlı değil de çamur şeklinde... Ben de piskopat şekillerde özleme biçimleri geliştirdim kendime iyi mi ? :)))

Sürekli çocuklar gibi hayal kurarken buluyorum kendimi.O gelmiş havaalanından karşılamışım onu.Uzun süre sonra ilk kez elini tuttuğumda nasıl hissedeceğim kendimi kimbilir.İçim kıpır kıpır bir şekilde deli olurum herhalde :))) Çok heyecanlıyım..

Heralde bir daha bu tip heyecanları anne olacağım zaman doğuma 21 kala ,oğlum olursa sünnetinde,kızım olursa istemeye geldiklerinde oğluma kız istemeye giderken,onlar evlenirken, torunlarım olunca... OOOO şimdi bir an düşündüm de bu liste uzayıp gidiyor yahu..Ne güzel demek ki daha yaşanacak bir sürü heyecanımız olacak hayatımızda.Allah ömür versin de hep beraber güzel günler görelim inşallah :)

Bu şimdilik ikinci heyecanımız bu..Yok üç pardon :) İlki nişanlanırken,ikincisi evlenirken üçüncüsü de bu. İşin komik yanı ben hala evli olduğumuzu algılayamıyorum bazen.Sanki sevgiliyiz gibi hala.ASlında bu güzel bir şey sanırım :))))

Dediğim gibi Şafak 21 bugün itibarı ile tam 3 hafta sonra bugün son günüm olacak Kobacansız. Ve sabırsızlıkla ertesi günün olmasını bekliyor olacağım,muhtemelen de uykusuz kalacağım gecesinde heyecandan :))))

Cidden çok heyecanlıyım.Çok mutluyum; kavuşma anı aklıma geldikçe yüreğim pır pır ediyor ve yüzümde kocaman bir tebessüm ile yakalıyorum kendimi :)))

Bugün Onların Bayramı

2009-04-23T21:39:00.007+03:00

Her zaman sevmişimdir 23 Nisanları..Küçücük bir çocukken başladı bu sevda ve hala sürüyor...

Belki iki üç yıl sonra küçük bebeğimizi elinden tutup 23 Nisan şenliklerine de götürmeye başlayacağız.O zamandan itibaren ona aşılayacağız ATA'mızın sevgisini,herşeyi bir bir öğrenecek bu vatanın nasıl kurtarıldığını uğruna ne mücadeleler verildiğini...Eminim o zaman daha iyi anlayacaklardır bu ülkenin kıymetini..Ve belki o zaman daha da kuvvetli hissedecekler karanlıklarla savaşmak için kendilerini...

Dileğim;tüm çocuklar mutlu olsun,sağlıklı olsun,neşeli olsun.Ama herşeyden önemlisi hepsi HÜR olsun ÖZGÜR olsun ve kendi vatanlarında esareti tatmasınlar...ve Hiç Savaş olmasın hep BARIŞ olsun;küçücük yürekleri savaşların verdiği yaralarla sarsılmasın....

Bütün bunlar bizim elimizde aslında...Onlara güzel yarınlar bırakmak,barış dolu bir dünyada yaşamalarını sağlamak ve kendi çocuklarına da bırakabilecekleri ilkeleri onlara aşımak...

Ben kendi adıma ileride çocuklarıma bunları aşılamak için elimden gelen herşeyi yapacağım.Eminim herkes böyle yapsa bu ülke ve bu dünya çok daha yaşanır bir yer olurdu...

Tüm çocukların 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı'nı kutluyorum...

Umarım güzel günler görürsünüz çocuklar..Umarım içinde yaşadığımız karmaşaların hiçbirisi olmaz geleceğinizde...

Son olarak ŞURADAKİ küçük kızı izlemenizi rica edeceğim sizden.Ben izlerken diken diken oldu tüylerim......

SON ZAMANLARDA

2009-04-21T15:50:00.012+03:00

Bu sıralar ben bir yenilenme sürecine girdim. Kışın üstüme çöken ağırlığından sıyrıldım;güneşin ve sıcağın yüzünü göstermesi ile birlikte tazelendim. Yeni bir hayat stili oluşturmaya çalışıyorum aslına bakarsanız. Bu artık böyle olmaz dediğim şeyleri değiştirmeye ve öyle kalmasına çabalıyorum.Birileri bana hiç inanmasa da bunu başaracağımı düşünmese de irademi kontrole alıyorum ve güzel sözler duyuyorum bendeki değişimleri görenlerden... Mutlu oluyorum ve de tahmin edemeyeceğiniz kadar motive :)))

Bugünlerde ben;

* Sabahları 06:30 da uyanıyorum.

* Üşenmeyip kendime bol yeşillikli,maydonozlu,taze naneli peynirli zeytinli kahvaltılar hazırlıyorum ve sabah serininde balkonda kuş cıvıltıları eşliğinde ediyorum kahvaltımı.Üstelik hiç şekersiz içemem dediğim sabah çayımı da gayet güzel bir şekilde içiyorum hem de afiyetle...

* Erkenden evden çıkıyorum;üstelik giyinmiş saçlar yapılmış üstelik de alel acele çıkıldığı için makyaj şirkette yapılmak zorunda kalmadan...Gayet bakımlı ve hoş hissediyorum kendimi böyle zamanlarda....

* Sabahları Bostancı'da inip Göztepe'ye kadar olan yolu Bağdat Caddesi'nden hızlı adımlarla yürüyorum.

* Güzel renkli lalelerin içinden geçip işyerime varıyorum.

* Sabah kahvaltısı ile öğle yemeği ve öğle yemeği ile akşam yemeği arasındaki öğünleri atmalıyorum. Hocamızın sözünden çıkmadan beslenmeye gayret ediyorum.

Peki bütün bunları neden mi yapıyorum.Çünkü ben bu defa bunu başaracağımı biliyorum.

İlk kez bir kış mevsimini kilo almadan tam aksine kilo vererek geçirdiğim için.
Kendime hedef koyduğum 13 kilonun 6 kilosunu zaten vermiş durumdayım ve geriye sadece ama sadece 7 kilo kaldı.

Çünkü hayatımda ilk kez gerçekten istediğim için sahip çıkıyorum irademe.Hiç kimse için değil yalnızca kendim için.Küçük bedenlerin içine benim de girebileceğimi ve de çok yakışacağını bildiğim için..Sadece kendimi daha iyi hissedebilmek ve daha mutlu olmak için...

Bu sefer başaracağım ve yüzlerdeki şaşkınlığı gördüğümde bir tebessüm edip geçeceğim....
Başaracağım çünkü bu defa gerçekten istiyorum bunu hem de tüm kalbimle...

SONA YAKLAŞIRKEN

2009-04-16T08:47:00.004+03:00

Bugün itibarı ile tamı tamına 30 gün yani 1 ay kaldı Kobacanımın gelmesine...4 ayı geride bırakmışız bile...Diyorum ya hep günler geçerken çok zor geçiyor da geri dönüp baktığında aaaa şu kadar ay olmuş diye sevinebiliyosun..4 hafta sadece 4 hafta sonra burda benim herşeyim...

Artık onsuzluktan o kadar sıkılmaya başladım ki isyan ediyorum zaman zaman resmen..Yeter artık gelsin diye...Hele de havalar böyle güzelleşmişken,bahar gelmişken ve gribi atlatmışken içim kıpır kıpırken gelsin bir an önce istiyorum... Sanki Nisan ayı çok yavaş geçiyor bu sene,anlamadım gitti yaa..Sona yaklaştıkça daha zor olur diye biri söylemişti bana ama? Kimdi o???

Uçak biletimizi aldık. 16 Mayıs Cumartesi günü saat 09:40 uçağına biniyor aşkım. 10:50 de de burada olacak. Diyoruz ki ikimiz de o uçağa bindiği anda askerliğin bittiğini ve kavuştuğumuzu anlayacağız.

Hava alanında karşılayacağım onu.Hep kavuşma anı gözümün önünde zaten.Gelme istersen diyor yorulma diyor ama bunca zaman beklemişken o birkaç saati bekleyemem evde oturup.Uçaktan indiğinde kucaklamalıyım onu....

Sana DA Küstüm KOBACAN :(

2009-04-08T16:11:00.008+03:00

Evet dün herkese küsmüştüm.Bugün sana da küstüm ben...Hasta oldum,havalar güzel diye zibil zibil gezdim bahar havası çarptı üşüttüm ya ben; burnum akıyor boğazım batıyor. Yanımda olup gel öpeyim de hastalığın bana geçsin demediğin için; şu anda hasta olduğum halde hiç kimseye şımarıklık yapamadığım için ve en kötüsü hastayken kendi evimde olamadığım için...

KÜSTÜM İŞTE!!! SANA DA KÜSÜM BEN ŞİMDİ!!!!!

Dip Not: Ama akşama barışırım belki ya da birazdan ararsan;konuşmadan uyursam daha çok hasta olurum sonra :(((( (şimdi gidip telepati kurucam senle ara beni niye,internetin olmadığı için en iyi ihtimal istanbul'a gelince okursun beni;eh bu durumda dua et de telepatime yanıt verebilesin)

TUHAF Küskün

2009-04-07T14:48:00.006+03:00

Bugünlerde herkese küsüm ben....Herkese ama...Bütün dostlarıma,arkadaşlarıma... Kendimi yalnız hissediyorum biraz da terk edilmiş...Gün içinde Kobacanımla olan konuşmalarımız da olmasa bütün dünyanın bana karşı olduğuna ya da yakınımdaki herkesin beni terkettiğine inanacağım.Herkes o kadar kendi halinde ki;işi olan da aynı olmayan da ...Vakitsizlikten yakındığı halde şimdi vakti olduğunu bildiğim halde aramayanlar da...Ben olsam böyle zamanlarda daha çok arardım dostlarımı,yani en sevdikleri uzaktayken...BElki de ben o kadar içimde yaşıyorum ki özlemi,hasreti ve onun verdiği acıyı herkes beni mutlu mesut zannediyor ve kendi halime bırakıyor..Aslında öyle olmadığını bir ben biliyorum....

Ne bileyim tuhafım bugünlerde ben...Herşeyden soyutlandım...Eskiden daha çabuk adapte olacağım yeniliklere artık adapte olamıyorum..Bir güvensizlik duygusu etrafa karşı ki en nefret ettiğim şeydir bu benim...Daha temkinliyim insanlara karşı,zarar görmemek için daha mesafeli belki de..Ama kasıyor bu durum beni,doğal halim değil çünkü....

Bazen düşünüyorum bir balıkçı olsaydım ve de erkek olsaydım gözlerden uzak bir kasabada tek başıma yaşardım.Kesin sevdalık çekip kavuşamadığım da bir kız olurdu.Beni ara sıra ziyarete gelen gençlere anlatacak ve dinlerken onları şaşırtacak bir sürü yaşanmışlıklarım...Akşamcı da olurdum bence....Yaz geceleri denizin yakamozlarını seyrederken aklımdan geçen şarkıya cırcır böceklerinin sesleri eşlik ederdi kesin...Gecenin sonunda hasretle iki damla gözyaşı akıtır sonra da küçük barakadaki yatağıma gider yatardım geceyi güne kavuşturmak için....

Ama bunların hiçbiri değilim...Bazen yanlış bir bedende dünyaya gelmiş olabilecek kadar asi ve özgür ruhlu hissediyorum kendimi...Ne bileyim,tuhafım işte bugünlerde...Bir de sebebini bilebilsem....

KENDİME

2009-04-02T09:04:00.005+03:00

Bu sabah kendimi bir kuş kadar hafif hissettim.
Müziği kulağıma takmış tempolu bir şekilde yürürken üzerine bastığım Bağdat Caddesi'nin taşları değil de Fransa'da bir moda defilesinin podyumuydu sanki.Dünyanın en güzel kadını bendim bu sabah...Yürüdüğüm yerlerin önündeki camlardan yansımama baktığımda bu güvenin insanın duruşuna bile nasıl yansıdığını gördüm ve göz kırptım kendime ...

Bir kez daha anladım ki asıl önemli olan insanın kendini güzel hissetmesidir öncelikle...Sen güzel hissettiğin sürece dışarı yansıttığın ışığın da göz kamaştırır.

Ama hayattaki herşey böyle değil midir zaten? Kendine güvenmekle başlar herşey ve gerisi çorap söküğü gibi gelir...

Kendime aslında ne kadar güvendiğimi ve zaman zaman üzerimde bizzat baskı kurarak bu güveni gereksiz yere nasıl ezdiğimi farkettim ve bunu bir daha yapmayacağıma kanaat getirdim.Emin oldum kendimden...

Bugün gurur duyuyorum kendimle.Bugüne kadar istediklerimi başardığım için,irademle yapmam gerektiği halde yapamam sandıklarımı bile yarıladığım için ve bu şekilde devam edeceğimi bildiğim için...

Bu galiba 27 bitip 28 e adım atmaya yaklaşırken yaşanan bir farkındalık.Hani her yaş dönümünde kendimizle ilgili bir sırrı keşfederiz ya,benimki de öyle birşey...

Bir İki Satır Şimdiye Dair...

2009-03-25T16:48:00.009+02:00

Biliyorum bıktınız artık benden ama 50 küsür gün daha sıkıverin dişinizi beni seviyorsanız.
İçimdeki özlemek duygusuna engel olamıyorum.Onsuz olmaya katlanamıyorum ve kel alaka satırların arasından bile sızıveriyor zaman zaman hasret sözcükleri...

Biraz önce Sezenim canım serçemin şu altta sözleri yazan şarkısı çıktı radyoda...Paylaşmadan edemedim...O kadar anlatıyor ki içimdekileri...

Nolur sormasınlar bana.
Nolur söyletmesinler derdimi.
Saklarım ben onu kendime.
Yerim kendi kendimi.

Akıyorsa yaşlar gözümden,
Dinmiyorsa bir türlü gece gündüz,
Karardıysa bütün dünya,
Vardır elbet bir sebebi…

Kaç yıl geçti aradan ayrı ayrı,
Bitsin artık bu hasret bulaşalım gayrı…

Benim bütün derdim özlem.
Biliyorum kavuşur böyle seven.
Biz bir elmanın iki yarısıyız,
O en çok sevdigim ve ben.
Akıyorsa yaşlar gözümden,
Dinmiyorsa bir türlü gece gündüz,
Karardıysa bütün dünya,
Vardır elbet bir sebebi…
Kaç yıl geçti aradan ayrı ayrı,
Bitsin artık bu hasret bulaşalım gayrı…

Bu günler neden bana bir türlü geçmek bilmiyor.Neden içimdeki acı soğuyacağına daha çok yakıyor beni...Biliyo musunuz sadece buraya size yansıtabiliyorum içimdekileri.Çevremdeki başka insanlarla paylaşamıyorum.Dışarıdan bakanlar göremiyor içeriyi...siyah filmlerle kaplamış gibiyim...Normalde paylaştığımdan daha az paylaşıyorum yüreğimi ama sanki bir yandan da kendi içimde çoğalıyorum.Kendime sakladığım,gizlediğim duygular hoşuma gidiyor sanki.Hasretimi,hüznümü,sinirimi,isyanımı,mutluluğumu,dalgalanıp durulmalarımı kendime saklıyorum...Kapalı bir kutu gibi...

Sanki burada sürekli birşeyler paylaştığım siz sevgili arkadaşlarım benim iç seslerim gibisiniz...Belki garip gelecek ama öyle hissediyorum.O kadar yakın,o kadar ayırmıyorum yani kendimden...O yüzden kapalı kutunun içindekileri en iyi bilen sizlersiniz şu sıralar...

Günlüğüm burası bir nevi;ama cevap veren bir günlük..Beni anlayan ...
Bu beni mutlu ediyor...Gerçekten...

Geleneksel Bahar Yorgunluğu

2009-03-24T18:17:00.005+02:00

Bugün inanılmaz bir bıkkınlık var içimde...Feci şekilde yorgun hissediyorum kendimi..Resmen dayak yemiş gibiyim.Sırtım,boynum,omzum resmen sızlıyor...Canım hiçbirşey yapmak istemiyor... Ayrıca nefret ettim bu havalardan da bir güneşli bir yağmurlu...

Ayrıca bugün şirkettekilerden görünüşümle ilgili değişik yorumlar aldım.Biri gözlerin şişmiş der,biri canın mı sıkkın diye sorar,birisi solaryuma mı girdin diye sordu.(Yuh dedim içimden hayatta işim olmaz ki zaten güneşe bile alerjim var benim;arkadaş beni kararmış gördü galiba :) )
Öğlen yemekten dönerken de apartmanın aynasında baktım da hakikaten gözlerimin altı şiş ve mosmor...

Sanırım geleneksel bahar yorgunluklarım başladı.Eyvah ki eyvah ! Şimdi havalar düzene girene kadar bekle dur işin yoksa.Sürekli uykulu gez kafanı taşıyama...OFFFFFFFFFFFF!!!!!!!!!1
Çığlık atasım var..Sıkıldım herşeyden ben sadece uyumak istiyorum.Sürekli uyumak isteğimi nasıl aşarm bu bahar yorgunluğunu aşmak için ne yapmak gerekir bilen var mı?

Ben uyuyup uyanayım..Bi an önce zaman geçsin ve gelsin sevgilim...

OFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFF OOOOOOOOOOOOOOFFFFFFFF

2 Yılı Bitirirken...

2009-03-23T09:10:00.005+02:00

23.Mart.2007 Cuma günü bu saatlerde kuaförde büyük bir heyecan içinde saçlarımı yaptırıyordum. Gelinliğim ayakkabılarım herşeyim hazırdı.Havanın durumuna bakıp bakıp üzülüyordum tıpkı bugünkü gibi yağmurlu diye.Gelinliğim batacak çamur olacak,saçlarım bozulacak diyeydi bütün korkum...Ya da birşeyler ters gidecek de kavuşamayacağız diye ödüm kopuyordu...

Hiçbiri olmadı...Herşey yolunda gitti..Senin dudağındaki uçuk haricinde :) Onu da bir şekilde kapattık zaten resimlerde bile belli olmadı...VE akşam saat 21:30 da evet dedik bir ömür boyu birbirimizin elini hiç bırakmamak için...Gözlerimizin içi gülerek... İlk dansımızı ederken öyle bir bakmışız ki gözlerimizin içine;herkes anı defterimize hatıra birkaç satır bırakırken buna değinmeden geçememiş...

Şimdi ben de aynı şeyi dileyeceğim...Umut ederim ki bana bakarken gözlerinde gördüğüm ifade bir ömür boyu değişmez...Çünkü benimki değişmeyecek...

Nice yıllara sevgilim...Aşkla,sevgiyle,huzurla,sadakatle,mutlulukla ve yüreğimizdeki hiç sönmeyen korla...

Bahar Dilekleri

2009-03-19T16:24:00.013+02:00

Hava yine bozdu deli gibi yağmura çevirdi dün akşamdan beri.... Dün öğlen yemek yerken günlük güneşlikti her taraf bugün ise şemsiyem uçuyordu...

Her ne kadar bu senenin moda rengi gri olsa da gökyüzü uymasın bu modaya bence.Zaten moda kendine yakışanı seçmekse eğer;gökyüzü hep mavi giyinsin bir de sarı ışıl ışıl bir kolye taksın boynuna adı güneş olan...:) Olmaz mı?

Arada hafif hafif eteğini estirsin ama hoyrat davranmasın üzmesin bizi...Kuş cıvıltıları da serpiştirilsin araya,sabahları ananemin muhabbet kuşunun cırıltısına razıyım sevinsin garipler...Yeşillensin tüm heryer,rengarenk sümbüller,laleler güneşi görüp daha bir hızlı serpilsin ve doğa bütün güzelliği ile yenilensin...

Bu şehre gri yakışmıyor,bahar gelsin artık içim açılsın,sevgilim dönsün baharın ortasında...

Lütfen Allah'ım söz bak bu sene başka büyük şey istemeyeceğim.İsteklerimi önümüzdeki yıla saklayacağım.O bir gelsin sağ salim yeter :) He bir de o gelene kadar kalan şu 6 kiloyu vermem konusundaki azmimi kamçılarsan ekstradan bonus mutluluk kazanmış olurum :) Önümüzdeki yıldan itibaren de bir bebek,bir ev ve bir araba girebilir sıraya,ama tabi ki vermek sana kalmış.Biz isteyelim çabalayalım sen de yardım edersin elbet di mi? Yani öyle olur inşallah.Zaten bu dilekleri de bizi sevdiğini varsayarak yapıyorum.

Dip Not 1: Üstte renkli yerde Secret yapıyorum.O olaydan çıkardığım sonuç iyi şeyleri dilemek,keza kendisi bizde dua demek aslında.Bunlar böyle sır bulmuş gibi seviniyor ama olayın özü budur yani :) Yürekten dilemek... :) BEn de dua ediyorum işte :)

Dip Not 2 : Fotoğraflar bizzat kuzenimin çalışmalarıdır.Her türlü hakkı saklıdır ona göre :)

Affetmek Arınmaktır....

2009-03-17T09:39:00.001+02:00

Ayrılalım artık...Seni çok seviyorum ama olmuyor...Yürümüyor bu ilişki artık yıpratıyoruz birbirimizi...

- Sevdiğin halde nasıl ayrılalım dersin....O halde bişeyler yapmalıyız aramızdaki aşkı kurtarmak için...

-Yapamam.... Olmuyor işte....

-Keşke benim kadar yürekli olsaydın....Keşke benim seni sevdiğim kadar sevebilseydin beni.... Neden mücadele etmiyorsun neden...Belki de yalan söylüyorsun;artık hiç sevmiyorsun beni,bu da bahanen...

- Hayır..Sana deliler gibi aşığım ama sonu yok bunun işte....

Gözlerinden süzülen yaşlara hakim olamadı Handan.... ''Peki'' dedi...''Kararlısın sen bitmiş....''

'' Handan hadi uyuyalım yarın yola çıkacaksın dönmek için...''

Bütün gece yatağında hıçkırdı genç kadın...Nedendi bu vazgeçiş bilemedi...İçi yandı;içtiği bardaklar dolusu su bile geçiremedi bu yangını...Güneşin ilk ışıklarına dek uyku girmedi gözüne ve uyumadan kalktı yatağından....

Portakal zamanıydı...Çiftlik evinin bahçesine indi ve sepeti alıp ağaçların arasına daldı... O mis kokulu portakalları toplarken;işte dedi aşkımın diyeti bu bir sepet dolusu portakal.....

Sonra genç adam arabasıyla onu evine bıraktı...Birbirlerinin yüzüne hiç bakmadılar yol boyunca...Söyleyecek tek bir kelimesi bile yoktu kızın....Sessizlik hiç bu kadar acı verici olmuş muydu? Ya da onun sessizliği miydi böylesine yürek yakan... Konuşmak istiyordu aslında; ona bağırıp çağırmak kızmak hakaret etmek ama yok yapamıyordu....Bugüne dek söyleyemediği her cümle gibi bunu da içine gömüp gidecekti...İşin komik yanı biriktirdiklerini de birgün söylemek için bekletmişti hep..Ama artık bütün herşeyi denize dökebilirdi...

Bunu düşünürken aklına çocukken kumsalda oyun bitince bütün oyun kumlarını denizin kıyısına döküşü geldi...Biriktirdiklerini kum gibi denize döktüğünü hayal etti....

Evin önüne geldiler;arabadan indi...Son bir kez baktı gözlerinin içine....Dolu dolu mu olmuştu onun da gözleri ne....Yukarı çıktı...Pencereyi açtı...

Hala aşağıdaydı...Yukarı çıkmasını beklemişti demek...Arabanın motorunu çalıştırdı..Sanki motoru çalıştırmadan önce de derin bir nefes aldı güç toplayabilmek adına..Ya da öyle düşünmek istedi genç kadın....

Arabanın ön camı açıldı..Heyecanlandı kuş gibi çırpan yüreği..Çünkü o esnada içinden yalvarıyordu..

Gitme;lütfen gitme biliyorum gidersen bir daha asla göremeyeceğim seni....

Kafasını çıkardı arabanın camından...Son bir elveda bakışı atıldı...Sondu artık bitmişti.... Bugüne kadar bir kez bile kavga etmemişlerdi...Onun için biliyordu bittiğini... Keşke kavga etmeyi becerebilseydik keşke konuşmayı başarsaydık....

O'nu hayatta en iyi tanıyan kişinin kendisi olduğunu çok iyi biliyordu... Hatta bunu yıllar sonra O'nun annesi de söyleyecekti..

''Kızım sen oğlumuzu bizden daha iyi tanımışsın...Biz senin kadar çözemedik onu ne yazık ki...
Af diler gibi konuşmuştu kadın....Sebep oldukları herşey için....

Affedebilecek miydi peki? Belki bir gün... Ama yakın ama uzak...Şimdi öylesine kırık döküktü ki içi;hiç bilmiyordu... Belki bir gün yeniden başlamayı başarırsa onu da affedebilirdi....

....

Bir gün onun çok hasta olduğu haberini aldı...Son bir kez görmek istiyordu...Vedalaşmayı diliyordu....

Hastane odasının kapısından girerken; ayrıldıkları günü pencerenin kenarında arabanın uzaklaşmasını izlerken kendine verdiği sözü hatırladı...

''Bir daha asla senin şehrine ayak basmayacağım....Seni hiç affetmeyeceğim;asla....''

Şimdi çok uzun yıllar sonra sırf bu adamı affedebilmek adına kendine verdiği sözü çiğnemiş ve gelmeyeceğine yemin ettiği bu şehre ayak basmıştı..Aradan geçen onca yıla rağmen o aynı acıyı hissediyordu içinde....

Yatağın başucuna yaklaştı...Solunum cihazına bağlı adam gözlerini açtı...Yavaşça başını çevirdi....

-Geldin demek...

-Evet....

-Gelmezsin sanıyordum halbuki...

*****************************************************************

Affetmek....Bu kelime hep içimi acıtır....

Her duyduğumda yaptıkları onca hataya rağmen affettiğim insanları düşünürüm...

Sonra bana yaptıklarının ruhumda bıraktığı izleri....

Gerçekten hakettiler mi acaba benim bağışlamamı?

Bazen affedilmemesi gereken şeyleri bile affederim... Bunu yapmadığım zaman sanki o insanların ruhu sıkılır da etrafımda dolanır gibi gelir bana...

Sırf ruhumu arındırmak onların karanlık hayallerini yok etmek adına yaparım bunu...

Affetmek;biriktirdiğin bütün kötü hatıraları bir şarap şişesine koyup denize atmak gibidir... Bir gün biri bulur ve okur ya da denizlerin dibine batıp gider geçmiteki yerini alır....

Herkes hata yapabilir...İstemeyerek ve genelde hata olduğunu bile bilmeden..
Ve nedense kendi doğrularımızda ilerlerken zaman zaman başkalarında affedilmesi zor izler bırakırız..
Bazen bir başkasının doğrusu diğerinin kabuk tutmayan yarası olur....

Ben bugüne dek beni üzen herkesi affettim ve azad ettim yüreğimin kafesinden...
Bendeki izleri sadece insan oldukları için bıraktığıklarına inandığımdan...
Bilmeden yaptıklarına inandığımdan....
Sanırım bundan sonra da değişmeyecek bende bu...Hep böyle davranacağım,kin tutmanın ağırlığını yüreğimde taşıyamam çünkü....

NOT: Bu yazıyı 2008 nisan ayında yani neredeyse bir sene önce Öykü Atölyesi için yazmıştım ama sonra Affetmek için başka bir yazı yazdığımdan bunu yayınlamamıştım.Taslakları incelerken farkettim.Buyrun okuyun...

Ce diyip kaçıyorum.

2009-03-17T09:10:00.005+02:00

Yazmıyorum diye kızdığınızı biliyorum...Ama yazacağım.Söz bak en kısa zamanda hatta belki de bu akşam...Eskisi gibi yazamıyorum işyerindeki gibi,bi kere işler yoğun işim olmasa bile bu klavye çok tıkırdıyor.Utanıyorum valla ne bilsinler benim bloga yazdığımı belki msn de falan yazışıyorum sanırlar.Yanlış anlaşılmak istemiyorum şahsen....Özetle yazacağım işte,inşallah da bu akşam....

Merak edenler için dip not:Şafak 59 muş beyimiz öyle diyor....Ama ben hesaplıyorum dediği tarihte evde olmasına 61 gün var daha...Birimiz yanılıyoruz ya da bu hesaplar başka türlü yapılıyor bilemiyorum artık.Gelsin de sağ salim isterse 61 gün sonra gelsin...

İç Sıkıntısı

2009-03-10T08:43:00.006+02:00

ASlında size haftasonumu yazacaktım.Zarifem ile buluşmamızı,Gonca ile tanışmalarını ortaokuldan beri gittiğim mosquito kafeye onları götürüşümü...

Ama keyfim yok bugün.Dün saat 15:00 'den beri konuşamadım kobacanımla.Huzursuzum,sesini duyana kadar da huzur bulamam sanırım... :(

****************************
ŞU AN SAAT 13:17 AZ ÖNCE ARADI CANIMIN İÇİ KONUŞTUK..HATLAR KESİLMİŞ DÜNDEN BERİ YENİ GELMİŞ DAHA...ÖYLE DERİN BİR OH ÇEKTİM Kİ...ÇOK ŞÜKÜR... :)

suskun...

2009-03-08T01:34:00.007+02:00

Su gibi akan zamanın yanında damlattığın 3 damla gözyaşıdır avucunda kalan...

Gün gelir herşey biter.Hasret,gurbet,acı,hüzün...Sessiz bir bahar akşamüstü dalgaların üzerinde çığlık atan martıların sesi ve bir de vapur düdüğü kazınır hafızana...Yağmur yağsa,sonra ansızın güneş açsa,gökkuşağı çıksa ve martılar çığlık çığlığa şarkılarını söylese gökyüzünde kanat çırparken...

Yalnızlığın içinde mutlu olmaya çalışmak;sanki hiçbirşeyi tek başına yaşamıyormuşsun gibi.... Dışarıdaki parka dalıp gitmek ve gözlerini alamamak pencerenin çok ötesindeki o uzaklardan...

Susmak...Dilini susturmak ama asla yüreğinin en dibinden gelen haykırışını duymazlıktan gelememek...
Kendi yaşadığın şehirde gurbeti tatmak ve acı bulmak...
Hüzünle harmanlanmak ve ardından beklenen onlarca geceye susabilmek sadece...

Ben bu hasretin tadını oldum olası hiç sevmedim zaten...

AH SU GOOGLE YOK MU?

2009-03-01T12:50:00.008+02:00

Valla bu sefer biraz olayı abarttığımın farkındayım yine araya bir sürü zaman sokmuşum hatta sevgili Belgin sitem etmiş okuyucu baskısı yapmış :) Haklısınız ne deseniz yeridir ama dün yani Cumartesi günü PLC kursumun son günüydü ve sınav vardı.Çalıştığımdan değil de sınav stresinden birşey yazamadım buraya.Sonucu sorarsanız 82 alarak verdim sınavı vatana millete hayırlı olsun :P İş gayet güzel gidiyor alıştım ortam güzel yaptığımız işler keyifli..Umarım hep böyle devam eder gider :)

Gelelim Google aramalarına.Sayacımdan baktığımda Googledan benim sayfaya yönlendirilen aramalara baktıkça çok gülüyorum ve sizlerle de paylaşmak istedim.

Öncelikle sürekli olarak Aman Adanalı Canım Adanalı ben sana yandım güzel delikanlı diye arata arata bir hal olan okuyuculara seslenmek istiyorum.Zira ödül falan vermem lazım çünkü sayelerinde google da bu şekilde aratınca yani türevleri de olabilir esasında aman adanalı canım adanalı falan yazınca da bana düşüyorlar; google da bu şekilde aratınca 3. sırada çıkıyor sayfam yuh dedim.Yani Kemo için bir kez yazdığım böyle bir ifadeden 3. sıralara çıkmışım.Pes diyorum :)

İlk cemre ne zaman düşer ? : Anacım o cemre düşeli oldu bayağı şimdi tam zamanını kestiremiyorum ama düştü.Hatta yakınlarda da toprağa düşecek.

yakı ne işe yarar? : valla bir çok işlevi falan var ama bi yerlerin ağrıdığında belin mesela yapıştırıyosun burayı hafiften ısıran bi yakma etkisi ile bayağı bir iyi geliyor.

Burak Hakkı ve teyzeleri kuzenleri : Evet çok merak ediyorsan Burak Hakkı benim kuzenim olur.Annemler 3 kız kardeştir.Burak Abimin annesi olan Gülsen teyzem de en büyükleridir.Kuzenimin ünlü olmasını yakışıklı olmasını ve aranan kişi olmasını anlıyorum ama bizler teyzeleri ve kuzenleri olarak ünsüzüz.Bizi neden arattığını çok merak ettim sevgili okuyucum?Niyetin nedir bir deyiver hele.

Sevgililer günü de neymiş? : Bak bu konuda sana katılıyorum aslında ama.Kısaca özetliyim.Sevgililer günü bütün çiftler dışarda bıcık bıcık olduğu zamanda sevgilileri olmayanların ya da uzakta olanların (Bkz. Şekil A-1 Tubikko) onlara bakıp bakıp burun çektiği bir gündür.Çok önemsemem ama hatırlanırsa da hoşuma gider.

Kar yağıyor bu gece : Valla ne güzel.Biz daha burada karın k sini göremedik şahsen.Sizin olayınız nedir çözemedim nispet mi yapıyorsunuz?

Tubik nedir? Var ya buna çok koptum.Kardeşim Tubik nedir yerine Tubik kimdir diye yazarsan daha verimli sonuçlar bulursun.Ama ben sana yardımcı olayım.Tubik genelde Tuğba ismini kullananlar için kullanılan bir kısaltmadır.Bir de Tubikko vardır ama o bana özel birşey.Benim lakabım.İlk ben buldum sahipleneni yakarım.

ModacıLarın romantizm ve aşk ile ilgili hikaye panosu : Bu iş beni aşar Cumhur abi ...

REsmini sokakta panoda göster : Oldu canım başka bir arzun var mı? Boy mu olsun portre mi?

Nasılız bugün ? : İyiyiz valla sizi sormalı...Çoluk çocuk da iyi mi bari?

Ortopedik yastık ne işe yarar? : Şimdi ne amaçla kullanacağına bağlı.Mesela benim boynumda kronik bir sorun oluştu üniversitedeyken o yüzden ortopedik yastıktan başka yastık kullanırsam 10 gün kas gevşetici iğnelerle delik deşik ediliyorum.Belin ağrıyorsa bel için olanı da var ve hakikaten de işe yarar birşey kendisi.

Polonyaca biliyorum eleman arayanlar :Valla elemana ihtiyacım yok açıkçası. Benim bir eleman var zaten paçoz ilhami sağolsun yetiyor bana fazlasıyla :)

Mangaldaş kül anlamı nedir? : Hönk diyorum...Bu ne yAAA bulduysan bana da aktar kardeş valla feci şekilde anlamlandıramadım bunu..

Kağıt israfı için yapılması gerekenler : Bu kişiyi takdir ettim gerçekten.Yani aferin demek ki düzgün işler yapmak isteyenler de düşebiliyorlar buraya. Belediye ile konuşun.İşyerinizdeki atık kağıtları biriktirmeniz için size böyle kutular veriyorlar.Onları biriktiriyorsunuz.Sonra onlar belirli aralıklarla onları gelip alıyor ve geridönüşüme katkı sağlıyorlar.Bu sayede en azından bir kaç ağacın hayatını kurtarıyorsunuz.

Kemo ve Sema hikayesi : Neeeeee..nasıl yani yanlış arattın o tubikko ve kemo hikayesi olacaktı sen şaşırdın galiba kaybol gözüm görmesin.

Zıpçıktı : Buyrun benim :D :D :D

Kendime mektup yazmak istiyorum : Şimdi güzel tabi kendine mektup yazmak ama bu konuda ben sana yardımcı olamam.Alacaksın eline kağıdı kalemi aklından geçenleri yazacaksın.Kapiş?

Kitap yazılırken geçtiği aşamalar : Hımmm..Zor bir konu.Sanırım yazarlığa soyundun ama inan bu konuda herhangi bir girişimim olmadı henüz.Olsaydı seve seve yardımcı olurdum ama yok işte :)

Sevgilinin askere mektubu : Ben kendi askerime mektup yazarım.Seni bilemem orjinal ol derim ama.İlla bir mektup gerekiyorsa otur kendi içinden geçenleri yaz.Milletin yazdıklarını çalıp göndersen kaç yazar? ;)

Zaranın türküleri aman adanalı canım adanalı: Ay bu türküden fenalık geldi bana yetti gari. Ama bildiğim kadarıyla Zara bu türküyü hiç söylemedi.Söylediyse de benim haberim olmadı.

Asker olacak kocama mektup : Bu kesin sevgilinin askere mektubu şeklinde arama yapan ya da onu bir türevi.Bacım kocana kendi mektubunu kendin yaz elleşme benim yazılarıma kötü olacak bak

Askere özlem dolu mektup : Al bir hazırcı daha...Yahu yeter yaa yeter öfffff......

Sevgililer gününe özel askerime mektup : Al birini vur ötekine bir bedavacı daha....

Askere sevgili mektubu : Sinir katsayımı yükseltmeyin !!!

Adanalının kişilerinin isimleri : Hımmm..Dizideki isimleri mi söylüyorsun yoksa gerçek adlarını mı? Kendi web sitesine baksan ?? ;)

film tavsiye ediyorum : Hangisini ediyosun kime ediyosun ????

hiçbir zaman herşeyi takma kafanı : şimdi öncelikle söylemeden edemeyeceğim cümlen düşük olmuş. Ama eyvallah kardeşim ben de takmamaya gayret ediyorum zaten :P

istediğimi başarabilir miyim? : valla istemek başarmanın yarısı esasında ama biraz da ne istediğine bağlı.mesela an.gel.ina jol.ie ile evlenmek istiyorsan boşuna uğraşma çünkü sahibi var :D

elimiz olmasaydı ne yapardık : Anladığım kadarıyla senin canın feci şekilde sıkılmışşşş.....Yani google da böyle birşey arattıysan off diyorum yazık sana yaaa....

Zarife beşiktaş : Sevgili Zilsiz Zarife'm sanırım birisi seni ararken benim sayfaya düşmüş gizli bir hayranın mı var ne dersin :)

gül de ağlaman geçsin : ahhh ahhh sağolasın ne kadar düşünceli insanlar var ya :)

yavaşmışım : hehehehe hızlan o zaman bundan bize ne di mi ama?

tatlım tubisim: sanırım sen başka birini arıyosun ama tubisini de böyle arıyorsan google da vah senin haline :)

ay dönümü yazıları : her zaman yazarak anlatmak zorunda değilsiniz hislerinizi.Bir kere öyle olsa da kendi kaleminden olmalı.Başka yerden alınıp da kendi yazdığın gibi sunduğun hiçbirşeyin anlamı yok bir kere...Orjinal olun lütfen orjinal olunnnn....

İşte böyle googledan buraya düşenler...

En kısa zamanda görüşmek dileğiyle hoş kalın hoşçakalın...
Şimdiden herkese iyi bir hafta diliyorum :)

SEVGİLİLER GÜNÜ,NİŞAN,YENİ İŞ TELAŞI VS.VS...

2009-02-14T21:08:00.003+02:00

Birkaç gündür yazamıyorum feci derecede yoğunum zira salı gününden beri. Önümüzdeki pazartesi günü yeni işime başlayacağım için salı günü eskisini bıraktım.Çünkü çarşamba günü kardeşimi istemeye geleceklerdi,perşemce günü de nişanı olacaktı.Öyle böyle derken salı çarşamba ve perşembe günlerim inanılmaz bir koşturmaca içinde geçti.Şimdi bir bakıyorum da cumartesiyi bile bitirmişim.4 gündür evde olmaktan ne anladın derseniz hiçbirşey :)

Çarşamba günü gittim kargodan Nalancımın bana gönderdiği hediyeleri aldım.Canım arkadaşım ne kadar da düşüncelidir :) Çok beğendim hepsini,anahtarlığımı hemen taktım anahtarıma,kartını da sakladım.Hele hele o minik kırmızı keseye hasta oldum.Çantam da kırmızıydı zaten :) Hatta benim bir çok şeyim kırmızı,kırmızı delisiyim ben :) Aslında resimlerini de çektim bir güzel ama bu koşturmacadan hiç fırsat bulamadım.Çok teşekkür ederim kuzum :)

Neyse bizim küçük cadının isteme işini ve nişanını başarılı bir şekilde atlattık.Hatta çok güzel oldu evde olmasına rağmen :) Acayip içime sindir herşey;biraz detaycı olduğum için herşeye aman bu olmuş mu şu olmuş mu şeklinde kafa patlatmaktan bir hal oldum :)
Neyse bugün de Gonca ile buluştuk caddede.Önce bir yemek yedik,sonra birbirimize aynı cd yi aldık hediye ettik Sevgililer günü diye. Sonra Starbucks'ta kahve içtik ( Zarifem kulakların çınlasın :) ) Ayrıldık sonra evlere dağılmak üzere...Millet sevgilileri ile el ele kol kola...Nasıl kötü oldum,içim buruldu,burnumun direği sızladı çok feci bir şekilde...Böyle mahsun mahsun eve geldim.Açık olan mutfak kapısından bir baktım ki.....

Aşkım 1600 küsür kilometre uzaktan yapmış yine yapacağını...:) Canım sevgilim benim...Uzun ince çok şık bir vazonun içinde 5 adet kırmızı gül...Vazonun dibinde suyun içinde minicik kırmızı taşlar ve nazar boncukları :) Kırmızı bir kurdele ile sarılmış vazo ve üzerinde küçük kırmızı bir zarfın içinde kısa ama çok anlamlı bir not...''CANIM SEVGİLİM; SEVGİLİLER GÜNÜN KUTLU OLSUN...KEMAL ''...

Ne kadar mutlu olduğumu tahmin edebiliyorsunuz değil mi? Bu askerlik benim kobacana çok yaradı çok..Adam romantik oldu çıktı yahu :) Tabi ki hiçbirşey onun benim yanımda olmasından daha değerli olamaz ama bu sürpriz beni nasıl mutlu etti bir bilseniz...Sevildiğini bilmek çok güzel..Hele hele senin deliler gibi sevdiğin insansa bu daha da güzel..Çok mutluyum çok...Ah canım sevgilim benim..İyi ki var o iyi ki..Herşeyim benim o düşünemem ki onsuz nefes bile almayı :)

İşte son günlerdeki havadisler böyle..Pazartesi günü de yeni işime başlıyorum ve çok heyecanlıyım ..Bana iyi şanslar dileyin olur mu? ;)

PAÇOZ İLHAMİ'NİN MACERALARI KISIM-2

2009-02-06T13:46:00.006+02:00

Bu aralar Kobacanımı çok özlüyorum.Dedim ya geçenlerde de onsuz hiçbirşey yapmak gelmiyor içimden.İşin kötüsü bu salak günler say say geçmiyo,bi hesaplıyorum şu kadar gün kalmış diye,sonra birkaç gün sonra bir daha hesaplıyorum bir bakıyorum beş gün öncekinden daha fazla zaman var.Bu işte bir iş var ama ben çözemedim.
Sıklıkla özlediklerim arasında onunla yaptığımız geyik muhabbetleri var. Bazen birşey söylerim gülmekten bir hal olur.Komik bir hatun olduğumu düşünüyor.Zira ben de katılıyorum ona bu konuda aslına bakılırsa çünkü onu tanıyorum.Bu şekilde gülebilmesi için gerçekten komik birisi olmalı onun karşısındaki.Hoşuma gidiyor beni komik bulması ne bileyim. :)

Neyse konumuz bu değil aslında.Ben bizim garip perinin maceralarını anlatmaya devam edeceğim.Aslında daha öncesinde yazacaktım ama birkaç gündür meşguldü şuursuz.Gelsin diye bekledim gelemedi bir türlü.Bugün ancak bu saatlerde teşrif edince yapıştım yakasına.Şimdi gideyim ne olur çok işim var diyor ama işini bitirmeden şuradan şuraya gidemezsin dedim.Hatta belinden bağladım kıvranıp duruyor.

Nerde kalmıştık.Heh. Hani bu başkalarına da danışmanlık yapacaktı ya.Ben de kabul etmiştim.İyi dedim git bakalım ama şart koştum çok sayıda kişi olmasın sonra bana vakit ayıramazsın diye.Tamam dedi öylece anlaştık biz. Bu bir ortadan kayboldu yine günlerce yok. Hayır birşey değil hayatından endişe duymaya başladım.Çünkü bunların bir özelliği var,böyle ortalarda fazla dolandıkları zaman böyle kara delik gibi bi boyutsal kapı var bunları çekiyor içine.Oraya gidenlerin de akıbeti belli değil bir daha haber alınamıyor.Tabi bu kara delik olayından ne kadar korksa da yiğitliğe de laf sürdürmüyordu bizimkisi; haha ne kara deliğiymiş gücü yeter mi beni yakalamaya falan diyordu ama ben yine de endişeleniyordum.Endişelenirim tabi canım ana yüreği sonuçta bu.Ay aman ne diyorum ben ya, ana yüreğiymiş.Sanki evlat edindim dengesizi...Yine de sorumluluk işte.Benim himayemde ya merak ediyorum ister istemez.

Sonra bu günlerden bir gün çıkageldi. Açtım kapıyı.Çığlık atmamak için zor tuttum kendimi. Bir görseniz nasıl bir hale gelmiş.Üstü başı perişan,leş gibi kokuyor,bunların yanı sıra suratındaki bütün organlar yer değiştirmiş.Gözünün yerine burnu,ağzının yerine kulağı,kulağının yerine de gözleri gitmiş. Zaten tipsizin tekiydi iyice beter olmuş.Bildiğin ucube adayı.Yani Oscar'a falan katılsa en iyi makyaj dalında ödül alır o derece.
Neyse ben bunu aldım içeriye.Pansuman falan yaptık,banyo yaptırdık yedirdik içirdik. Bütün bunlar normal bir insanın başına gelseydi herhalde iki yılda falan ancak düzelirdi.Ama bunlar farklı boyuttan yaratıklar oldukları için çabuk toparlanıyorlar.15 gün içinde falan normale döndü.

Ama bu benim korkusuz kaptan Jack modundaki peri nasıl tırsak birşey olmuş anlatamam size. Mesela kapı azıcık sert çarpsa basıyor çığlığı yarım saat susturamıyorum.Bir de cırlak bir sesi var ki sormayın gitsin.Bir ara ciddi ciddi duyma yeteneğimi kaybedeceğimi sandım.Hatta bunun ciyaklama ihtimaline karşın kulaklarıma tıpa falan takıyordum.

Biraz gerginliği geçince korkaklığını falan atınca göz yaşları içinde anlattı olanları bana.Meğersem bu sokakta yürürken güzel bir kız buna seslenmiş arkadan.Bizim saf da gitmiş hemen yanına tabi. Erkek değil mi işte insan da olsa peri de olsa güzel bir kız gördüler mi elleri ayaklarına dolaşıveriyor :) Neyse bunlar koyu bir muhabbete dalmışlar.Sonra kız demiş ki ben senden çok hoşlandım gel seni çok gizli bir yere götüreceğim.Bizimki de hemen atlamış tabi teklifin üzerine.Kız ama senin gözlerini bağlamam lazım demiş,sürpriz olsun diye.Bu da kabul etmiş.Gözlerini bağlamasıyla birlikte kızın açtığı kapıdan hooooppp kocaman bir boşluğa düşmüş. Burada cehennem zebanisi kılıklı periler tarafından esir alınmış.Bunlar burada türlü işkenceler yapmışlar buna.Canları sıkıldıkça ağzının burnunun kaşının yerini falan değiştirip eğlenmişler.Sonra bu nasıl olduysa-uyanık ya kendisi o halde bile bulmuş bir yolunu- kaçmayı başarmış. Sonra da kendini apar topar bizim eve atmış.

Dinledikten sonra neyse dedim artık akıllanırsın biraz.Dedik sana o kadar dikkatli ol diye. Tabi patron dedi bir daha hayatta çıkmam sözümden.Ne kadar sürdü dersiniz? Hemen cevap vereyim korkuları geçinceye kadar.Ne zamanki unuttu yaşadıklarını bu başladı yine alemlere akmaya.Ya sabır çektim sustum.

Bu arada tabi sosyal ötesi olduğu için kendine yeni yeni yazarlar bulmaya başladı.Bir sürü kişiye danışmanlık falan yapıyor.Bizim bu Paçoz oldu mu sana iyice havalı birşey.Giyim kuşam değişti,saç baş değişti,konuşmalar hal tavır aman yarabbim.Dedim dur bakalım bunun altından da çıkacak birşeyler.Ben bunu çağırıyorum çağırıyorum ulaşamıyorum.Ulaştığımda yok hatlar kötü sesin gelmiyo ben seni arıycam patron diyo kapatıyor.Ulaştığımda bir şekilde yanıma getirtmeyi başardığımda da hep başkaları ile konuşup duruyor.Ben de sinirlendim kovdum bunu yine. Sen kaybedersin dedi çekti gitti.
Kızdım bağırdım arkasından geri gelme sakın vallahi bu sefer çok fena yaparım seni.Kara delik günlerini mumla ararsın diye. Omuz silkti,artist artist güldü çekti gitti.Çok kızdım ama çok yani öyle böyle değil.Hayatta en nefret ettiğim şeylerden biri böyle nankör tiplerdir çünkü.

Aradan bir hafta geçti geçmedi.Bu geldi yine. Danışmanlık yaptığı yazarlar yok kriz var yok bilmem ne diye son vermiş bunun işine.Hem de hepsi :D Ehh dedim Allah'ın sopası yok işte.Sen benim gibi insana bunu yaparsan böyle bulursun cezanı.Saatlerce yalvardı bana Nuh dedim Peygamber demedim süründürdüm iyicene.Neyse affettim sonunda.

Şimdi ne yapsam bilmiyorum ki ne bu Paçoz'la oluyor ne de bunsuz.Sorumsuz falan ama seviyorum ben bu periyi ya :) Ne yapayım sizce bu çok bilmişi başımdan atayım mı yoksa gülü seven dikenine katlanır deyip aynen devam edeyim mi ? :)

PAÇOZ İLHAMİ'NİN MACERALARI KISIM-1

2009-02-03T20:20:00.006+02:00

Sizlere birazcık bu benim çatlak ilham perim Paçoz İlhami'den bahsetmek istiyorum.Efendim anlaşılacağı üzere kendisi benim yazılarımda bana yardımcı olan doğaüstü şahsiyet.Biz bununla böyle bir dargın bir barışık yaşayıp gidiyoruz.Bazen sık sık ziyaretime gelir bazen de gözü hiç birşeyi görmez.Çağırırım çağırırım duymamazlığa gelir. Ondan sonra bir şekilde ona ulaşmayı başardığımda da ''Aaa beni mi çağırmıştın ben hiç farketmemişim hatlar kalabalık bu sıralar periler aleminde herkes şikayetçi '' diye yalan atar utanmadan.
Esasen kendisi benim sayemde adam olmuş bir peridir ama işte yakın zamana kadar bir havalarda bi havalardaydı ki sormayın gitsin...
Bununla tanışıklığımız eskilere dayanır aslında.Ben daha ufak bi çocukkene,hadi abartmıyım o kadar da ufak değildim,ergenlik çağına yeni girmiş bir genç kızken başlamıştım yazmaya; bunu bir sokak köşesinde gördüm. Çöpleri karıştırıyordu.Üstü başı leş gibi,açlıktan midesi falan gurulduyor yani o derece.Baktım baktım içim acıdı.Tabi o zamanlar perilere pek rağbet eden yoktu. İyi yazarların perileri vardı ama onlar da kariyerlerin doruklarına tırmanmış aşmış perilerdi yazarları onları asla bırakmıyordu. Eh hal böyle olunca yeni perilere sektörde pek bir iş yoktu. Zaten perilik mesleği genelde bayan olanların tercih edildiği bir sektör malum.
Adından da anlaşılacağı gibi benim İlhami bir erkek peri.Bu işinden kovulduktan sonra düşmüş sokaklara evsiz barksız kalmış.Yollarda dolaşırken dolaşırken bu bizim mahalleye düşmüş. Ben de bunu görünce acıdım haline,''Gel hadi'' dedim. ''Üşürsün böyle buralarda.''Benim param pulum yok ama karın tokluğuna çalışırsan bir ilham perisine ihtiyacım var benim''. ''Tamam'' dedi 32 dişini göstererek. Ahh ahh bileydim ben bunu alır mıydım başıma.Ama çocuk aklı işte bir de vicdan var ki bende sormayın.Aldık bir dert ki sormayın.
Gel zaman git zaman bunu adam ettim.Üstüne başına düzgün şeyler ayarladık hadi karnını falan doyurduk.Hatta yiyip içmekten o kadar semirdi ki anlatamam.Ama huylu huyundan vazgeçer mi? Bu yine sokaklarda sürtüyor geç saatlerde eve geliyor.Ben de sinirlendim buna bir gün dedim bu böyle olmayacak.Madem benim hesabıma çalışıyorsun adam olacaksın. O da dedi ki senin ilham perin olmam için bana bir lakap takman lazım.Ancak o zaman yazılarımda falan bana yardım edebilirmiş. Ben tabi iyice köpürdüm bunca zaman bunu bana niye söylemedin diye.Meğer bizim İlhami pek uyanıkmış. Ben o sinirle buna PAÇOZ lakabını taktım.Sokaklarda sürten pasaklı bir peri olmasının ve beni o anda çok sinirlendirmiş olmasının da bunda büyük bir etkisi olduğunu tahmin edersiniz.
Bu ilk başta bayağı bir bozuldu.Ben nasıl ona Paçoz lakabını takarmışım vay efendim benden bir cacık olmazmış bir ton laf etti.Terbiyeli ol dedim dinletemedim. Hala damarıma basıyor utanmaz. Ondan sonra ben bir cinnet geçirdim bunun kafasını gözünü patlatırcasına dövdüm attım sokağa.Çocuğuz tabi o zamanlar.Bilmiyoruz ki kendimize nasıl hakim olacağımızı falan.Sonradan çok pişman oldum üzüldüm ama ne işe yarar.Gurur var ya serde tükürdüğümü de hayatta yalamam diyorum.Bu şımarık perinin hayatımdan çıkmasıyla ben de bir süre ara verdim yazmaya.Yine arada birşeyler karalıyorum ama yok yani ifade edemiyorum bir türlü kendimi.
Aradan yıllar geçti.Bir gün baktım kapı çalıyor.Açtım kapıyı karşımda sümsük sümsük duran bir peri.Hayırdır inşallah dedim içimden bu da neyin nesi. Tırstım da aslına bakarsanız yani onca zaman sonra bir peri çıkınca karşıma.
Kaldırdı kafayı Shrek'teki kedi gibi en masum bakışlarıyla baktı suratıma.
''Abla'' dedi ''Ben ettim sen etme.Bak senden sonra hiçbir işte dikiş tutturamadım ben.Sersefil oldum sokaklarda ne olursun beni al işe tekrar'' diye yalvardı.Hatta ayaklarıma falan kapandı işi abartıp.Bende tabi vicdan yine aynı kıyamadım.Baktım sersefil olmuş acıdım '' Gel hadi'' dedim başımın belasına.Ama bir sürü kural koydum bu sefer buna.İşte işini düzenli yapacaksın görevini aksatmayacaksın,zamanında geleceksin çağırdığımda falan diye.Tabi aradan yıllar geçmiş okumuşum koskocaman mühendis olmuşum kardeşim :P Önce bir ık mık etti bişeyler söylemeye çalıştı kestim sesini.Tamam dedi kabul etti.

Neyse biz bununla 2006 mayıs ayı gibi tekrar çalışmaya başladık.Pek özverili o zamanlar.Böyle işine dört elle sarılıyor falan benim de hoşuma gidiyor azmi çabası falan ama yine de güven olmaz bu zirzop periye diye işleri sıkı tutuyorum.Anılarımı,hissettiklerimi,karalamalarımı yaparken falan bir hayli yardımcı oluyor bu bana.
Gel zaman git zaman benim iş yaşamındaki yoğunluğum artmaya başladı.İşlere çok fazla yönelip yazılara fazla zaman ayıramamaya başladım.Akşam geç saat eve geliyorum,bakıyorum bizim peri mayışmış.''Paçozum kalk hadi çalışalım '' diyorum o da '' Ya patron çok geç oldu sen şimdi yorgunsundur da verimli olamayız sen istersen bugün yat dinlen'' diye kandırıyor beni.Benim de canıma minnet zaten ölmüşüm bütün gün yorgunluktan tamam diyorum gidiyorum Kobacanımla tv falan izlerken uyuyakalıyorum.Bu bir süre böyle benim işlerimin yoğunluğundan istifade edip salladı beni.Ben de çok üstüne düşmedim açıkçası.Onca zaman yoğun çalışmışız gözüme girmiş falan ya.
Öyle böyle derken bir gün eve geldim bir not.
''Patron ben yeni bir iş buldum gidiyorum.Seninle çalışmak çok güzeldi.Elveda...''
Tabi bende şalterler attı.Attı ki ne atmak.Hemen bunu aradım.Ağzıma geleni söyledim.Dedim eğer ki hemen pılını pırtını toplayıp dönmezsen bir daha aç kalıp kapıma dayandığında seni hayatta almam içeri diye.Sonra bu geldi yine tırs tırs.
''Tamam'' dedi '' bir anlaşma yapalım. Ondan sonra aramızda geçen diyalog şöyle;

Paçoz İlhami :'' Bak patron seninle bir anlaşma yapalım.Bu böyle olmuyor.
Tubikko: Ne anlaşmasıymış bu?
Paçoz İlhami: Şimdi ben yine seninle çalışayım ama başka işlere de zaman ayırmak istiyorum.
Tubikko: Nasıl yani?
Paçoz İlhami: Patron yine senin ilham periliği görevini devam ettireceğim ama bunun yanında başkalarına da danışmanlık yapacağım.
Tubikko: Hahahaha sevsinler seni demek başkalarına da danışmanlık yapacaksın öyle mi? Sen ne zaman adam oldun da böyle havalara giriyorsun böyle.Kim adam etti seni ha kim? Ben olmasam hala sokaklarda çöp karıştırıyordun be!!!
Paçoz İlhami: Patron kırıcı oluyorsun ama.Tamam üzerimdeki emeğin tartışma götürmeyecek kadar büyük ama benim de bir meziyetim var sonuçta di mi?
Tubikko: Hay ben senin meziyetinin...!!

Neyse bu allem etti kallem etti beni ikna etti.Dedim belki kendini biraz daha geliştirir bana da faydası dokunur sesimi çıkarmadım.Bilen bilir bu ilham perilerinin master doktora yapmışları daha makbuldür.Bir işe yarar belki diye çok da üstelemedim.Sonra bu başladı başka yerlerde danışmanlık yapmaya...

Sonra neler olduğunu merak ediyor musunuz??? Bence ediyorsunuz.:D Hadi birazcık sabredin o zaman.Devamı çok yakında burada..Bizi okumaya devam edin :)

Asker Mektubu,Askerlik Anılarım,Oradan Buradan...

2009-02-03T17:10:00.011+02:00

Bugün içimden abidik gubidik rastgele yazmak geliyor nedense..Sebepsiz... Blogları okumaya başladım yine deliler gibi,kitaptan çok blog okuduğum zamanlara mı dönüyorum nedir bilinmez ama feci şekilde kaptırmış vaziyetteyim.Hatta oradan oraya atlarken çok güzel bloglar buluyorum.Bugün de oldu mesela buldum bir tane sabahtan beri onu okuyup duruyorum.Hatta kendim okumakla kalmadım Gonca'ya da bulaştırdım.Fena kaptırmış durumdayız anlaşılacağı üzere.
Eskiden böyle bulurdum okurdum okurdum sonra sık kullanılanlara eklemeyi unutup kaybeder deli olurdum.Şimdi artık izlediğim bloglara ekliyorum kaybetmiyorum da.Allah blogger ekibinde bunu akıl edenden razı olsun bizim gibi saftiriklere iyi oluyor bu :) Bu arada sabırla yeni şablonumu bekliyorum. Birisi bana yeni şablon yapacaktı ama sesi soluğu çıkmadı iki gündür merak ediyorum hatunu başına bişeyler mi geldi diye...
Ruhsuza bağladım yine.Bir acaip içim.İçine limon sıkılmış profiterol gibiyim.Yani çok sevdiğim bir tat bozulmuş manasında.
Yazmak istediğim şeyler var aslında ama buraya yazmak istemiyorum.Mesela dün akşam otobüste giderken acaip bir kurgu gelişti kafamda ama buraya yazamam.Benim haricimde sadece Kobacanın okumasını istediğim bişey çünkü. Üşenmeyip deftere yazmam gerek ama sanki deftere yazarken eksik kalacak gibi hissediyorum.Bazı şeyler klavye ve müzikle örtüşüyor çünkü bu sıralar.Galiba özel günlük mahiyetinde bir blog açıp onu da sadece kendime özel yapıp biriktirmek gerek.Hem döndüğünde sürpriz olsun ona.
Geçen akşam oturdum mektup yazdım askerdeki kocama.Yaklaşık yarım saat 45 dakika içinde 4 sayfa mektup yazmışım,nasıl döktürdüysem artık ben de şaşırdım kendime.Mektup bittiğinde öylece bakakaldım şaşkın şaşkın...oluyor bazen öyle.
Sevgili perim paçoz ilhami gıcıklık yapmazsa kafamda bir süre dolanıp yardım ediyor sağolsun.
Ama nedense hep acelesi var uyuzun hadi çabuk yaz diye saatine bakıp duruyor ayaklarını yere vuruyor habire.Geriyor beni ama işini de iyi yapıyor namussuz :) Bir ara beni uzun süreliğine terk etmişti,niyetlenip niyetlenip yazamıyordum hatta işine son verme aşamasına gelmiştim ama aklı başına geldi de yine sorumluluklarının başına döndü.Siz siz olun her zaman yedekte bir periniz daha olsun,keza bu 3. boyut vatandaşlarına hiç güven olmuyor.Danışmanlık yapacak birden fazla kişi bulduklarında maalesef anında havalara giriyorlar.
Bak ben mektuptan bahsediyordum perimi anlatmaya başlamışım.Bu kadar da olmaz artık,hile var bu işte kendinden bahsettirip duruyor.
Neyse efendim ben bu mektubu yazdım yolladım.Beraberinde 4 kitapla birlikte hem de.Maksat yiğidim askerim oralarda sıkılmasın,bunalmasın.Üstelik bunları yollayabilmek için sabahın köründe soğukta taa kargocuya kadar yürüdüm.Bir güzel dünya kadar da kargo parası verdim.Hatta yuh dedim içimden bu kadara kargo mu olur diye ama bulunduğu yer merkezde olmadığından haftada bir mobil araç gidiyomuş sırf onu götürmek için.Tamam dedik çatır çatır verdik parayı.Maksat yiğidim aslanım mutlu olsun.Askerlik bunalımlarında çünkü ve bunu feci çekilde kullanıyor ne yazık ki :)

Paket iki gün sonra ulaştı eline.Benden iki tane de pilot kalem istemişti orada bulamıyorum diye.Ben de aldım yolladım;hani o sabahın köründe kargoyu yolladığım gün var ya o gün işte. Hatta kırtasiye açılmamıştı ben açılsın diye bekledim.Peki bunun sonucunda ne oldu dersiniz? Aldığım kalemler beğenilmedi. Zat-ı muhterem ince uçlu pilot kalem istemiş meğerse.Ben gidip elime geçen ilk pilot kalemi almışım.Onlardan zaten orda da varmış.Telefonda bir beş dakika kadar kalem nutuğu çekti bana yaa :( Yani bir kalem için bu kadar konuşacağını hayatta tahmin edemezdim.Bana sen beni dinlemedin mi ben sana özellikle söyledim benim kalemimden ince uçlu olandan al diye dedi.Ben benim kalemimden kısmını duydum da ince uçlusunu duymadım heralde.O kalemleri de onunkine benziyor gibi geldiği için almıştım. Ne yapabilirim yani hayret bişey :) Çok biliyorsan kendin al dedim çıktım işin içinden :) Bu Kobacan'la birlikte benim de bir sürü askerlik anım oluyor ileride çocuklara anlatmak için :p
Yani bu askerlik zor işmiş..Bak ne kadar zaman oldu ben hala mektubumun cevabını bekliyorum.Bir üç sayfa kadar yazmış dediğine göre ama hala bitiremedi.Sanki edebiyat eseri yazıyosun yolla işte diye kızıyorum ona.Bu gidişle tezkereyi alıp gelirken kendinle getireceksin mektubu diyorum.Hatta tehdit ettim,sen yazmazsan bu mektuba cevap ben de o zaman ne deftere yazarım ne de sana yeni mektup yollarım diye ama bahanesi hep hazır.Genelde de şöyle,

-Sen benim burada ne kadar zor şartlarda olduğumu biliyor musun? (Tabi kendisi askere giderken tatile gidiyorum ben edalarında olduğu için şimdi zor geliyor :) )

- Vaktim yok elalemin yanında mı yazayım. ( Bunu anlayabilmiş değilim sen yazarken millet mi okuyor ne yazdığını kafanda dikilip :) )

- Akşam yazacağım ama ışıkları erkenden kapatıyolar yazamıyorum.( Peki buna bir derece eyvallahım var bir yorum yapmayacağım. )

Bir de bana kızdığı zaman söylediği birşey var ki ben hemen yapıştırıyorum cevabını;

- Askerde olan benim sana ne oluyor.? ( Sen askerdeysen ben de burada seni bekliyorum yani.Benim işim daha zor :D )

Bu tip komik diyaloglarımız var bol bol.Bir de ben onun yokluğunda ortamlardan uzak kalmasın diye son dedikoduları aktarıyorum ona.Telefonda karşılıklı kopuyoruz. Hatta Kobacanın yokluğunda yılbaşında dışarı çıktığıma çıkacağıma pişman oldum.Meğer benim kocam ne kadar ortamalrın adamıymış,ne eğlenceliymiş.O olmadan hiçbişeyin tadı yok vallahi... Bir de itiraf etmek gerekirse o yokken çiftlerle falan da görüşemiyorum. Çünkü piskopata bağlıyorum ondan sonra.Herkesin kocası sevgilisi yanında sarmaş dolaş sevgi pıtırcığı oluyorlar.Ben sap gibi kalıyorum,deli gibi bir özlemenin içine giriyorum,gözlerim dalıyor ve tuvaletlere kaçıyorum ağlamak için...

Kıssadan hisse askerlik zor zanaat anacım.Beklemek daha da zor ama yapacak bişey yok. Vatan borcudur yerine getirilecek elbet.

SON NOT : Telefon olayı iyi birşey aslında.Yani bu sayede her gün kocamla konuşabiliyorum ve bu beni tırlatmaktan koruyor ama romantizm diye de birşey bırakmıyor. Bana ne yaa ben uzun uzun yazılmış,özlem dolu mektuplar okumak istiyorum.Hatta onları saklayıp ileride çocuklarıma da okutmak istiyorum babanız bana bunları yazmıştı diye.Annemin babam askerdeyken yazılmış bir valiz dolusu mektubu var ama benim daha bir tane bile yok.Sen bunları muhtemelen döndüğünde okuyacaksın ama ben yine de buradan sana seslenmek istiyorum.

EY KOBACAN DUY SESİMİ BEN MEKTUP BEKLİYORUM...

HAYATTA HEP YENİ BİŞEYLER VAR HEM DE GÜZEL YENİLİKLER...

2009-01-29T16:53:00.015+02:00

Eveeet.. Bugünlerde aldım başımı gidiyorum hadi bakalım hayırlısı..Sık sık yazmaya başladım mutlu oluyorum.Ve biliyor musunuz neyi farkettim eskiden takip ettiğim blogları tekrar düzenli okumaya başladığımdan beri daha çok yazıyorum.Size de aynı şey oluyor mu?

Öncelikle güzel gelişmelerle başlayalım.Birazcık hayatımda olanlardan da bahsetmek istiyorum çünkü bu konuda çok sevdiğim bir arkadaşım olan Nalan'cımdan özel istek geldi :) Hatta dediğine göre günlük tuttuğum blogumla deneme şeklinde olan yazılarımı ayrı ayrı tutsam daha iyi olurmuş :) Sadece günlük okumak istiyormuş kendileri...Ama üzgünüm kuşum böyle karışık daha bi hoşuma gidiyo benim,hepsi benden bişeyler zaten idare ediverin canııımmm :)

Uzun zamandır beklediğim bir haber vardı.Nihayet geldi.Çok istediğim bir iş vardı o oldu.16 Şubatta başlıyorum yeni işime :) Çok şükür güzel bir haber bu benim için çünkü gerçekten istediğim şeyler oluyor yavaş yavaş.

Sonra çok sevdiğim arkadaşlarımın bebek haberlerini alıyorum. Bu aralar çevremdeki herkesin bebeği oluyor zaten. Geçen sene Burak abimin tatlı bebişi Rüzgar gelmişti dünyaya. Geçen Pazar onun doğumgününü kutladık. Çok tatlı benim lokumum yaa :) Sonra bu yıl diğer bir kuzenim anne oldu.Dünya bebek hayata merhaba dedi... Ben böyle bu sıralar gidip gidip bebek seviyorum; hatta kuzenimin eşi Sema abla Dünya kucağımdayken bana anneliğin çok yakışacağını söyledi. Mutlu oluverdim :)
Geçenlerde de iki ayrı zamanda iki ayrı arkadaşımla konuştum üniversiteden. İkisini de pek severim. Birisinin 10 gün sonra kızı olacağını öğrendim (ki şimdiye olmuştur bile ) diğerinin ise eşi 5,5 aylık hamile ve erkek geliyor. Bana heralde yani Erkek adamın Erkek oğlu olur dedi haspam :) Çok sevindim yaa :) İşin komik yanı bu bahsettiğim iki örnek de benden sonra evlendiler. Nereye ne bu acele diye düşünmedim de değil ama sonra kendi kendime biz mi geciktik acaba diye de sordum hani :) Ama askerlik sorunumuz malum,hele bir gelsin benim bitanem; ondan sonra biz de sıraya gireriz artık....

Goncacım ben gidiyorum diye çok üzülüyor.Kendisi benim oda arkadaşımdır çalıştığım yerde. Henüz 3 haftadır tanışmamıza rağmen inanılmaz kaynaştık çünkü çok benziyoruz birbirimize...

Bu arada saçlarımı kızıla boyattığımı söylemiştim çok önceden. Geçen hafta da gittim önlerine biraz kahkül kestirdim..Merak edenler için resimler yukarıda...

Şimdilik benden haberler bu kadar... Mutlu hissediyorum kendimi bu aralar,iyiyim gerçekten de.. Daha da iyi olacağım inşallah bir de sevgilime duyduğum şu uzun soluklu hasret bitse de bir an önce gelse benim bitanem :)

Herşey çok güzel olacak bundan sonra ben biliyorum bunu...
Kendinize iyi bakın elma şekerlerim :) :) :)

KARLARIN ÜSTÜNDE UYUYUP ÖLDÜĞÜNÜN FARKINDA OLMAYANLARA...

2009-01-27T10:15:00.006+02:00

Dün akşam çok uzun bir aradan sonra en nihayetinde başardım gitmeyi. Belki biraz da önyargılıydım aslında okuduğum yorumlardan ötürü ama Çağan Irmak yine yapacağını yapmış ve harika bir eser çıkarmış ortaya. Aslında çok klişe çok bilindik bir hikayeyi o kadar güzel ele almış ki... İzleyen herkesin mutlaka işte bu benim hayatımda da var diyebileceği,kendinden ufacıkta olsa bir parça bulabileceği muhteşem bir filmdi.

Her giden çok ağladık diye çıktığını söylüyordu filmden.Açıkçası ben izlerken bunun o kadar da ağlanacak bir hikayesi yok diye düşündüm ama son 10-15 dakikalık final sahnesinde aslında çok yanıldığımı oluk oluk akan yaşların sıcaklığını hissettiğimde ve mendilimle boğuşurken farkettim.

Gerçekten çok etkileyici bir filmdi.Hatta o kadar etkileyiciydi ki gece yattığımda hala filmi düşünüyorum.Hala da öyleyim aslında. Sabahtan beri Issız Adam'ın film müziklerini dinleyip duruyoruz. Öyle melankolik bir haldeyim ki anlatamam. Böyle filmler ve kitaplar vardır benim hayatımda,okurum izlerim ve uzun zaman üstüne kafa yorarım iyice içime sindiririm.İşte bu da öyle birşey benim için...

Aşkı ve özgürlüğünü kaybetme korkusu arasında sıkışmış bir adamın ve onu çok sevmiş olan bu kadının hikayesini mutlaka izlemenizi tavsiye ediyorum...

Ne diyebilirim ki muhteşemdi...Yine fark yaratmayı başarmış bana göre Çağan Irmak ve sonunda da filmi izleyicisine ithaf ederek aslında herkesin kendisinden birşeyler bulabileceğini sermiş gözler önüne....

Yazımı burada bitirirken filmde beni vuran birkaç cümleyi de sizlerle paylaşmak istiyorum. İzleyenler anlayacaktır ve izlemeyenler de izlediklerinde beni anlayacaklardır diyorum....

Karların üstünde donmak üzeresin.. Uyku tatlı geliyor şimdi ama aslında öldüğünün farkında değilsin...

Sen oradaydın ve bir gün benimle tanışacağını bilmiyordun... Sen dizime yattın, ben bir hikâye anlattım ve sen büyüdün...

Gün Batımına dair iki satır

2009-01-26T17:08:00.003+02:00

Penceremde denizin üzerinde gün batımını görüyorum şu anda... Gökyüzü kıpkırmızı.Açık pencereden de hafif bir esinti geliyor...
Bir gün daha bitti sensiz ama gelmene bir gün daha az kaldı bu da bir teselli sanırım...
Beklediğim haberler var en müjdelisinden olmasını umduğum; bu hafta sonuçlanacak gelişmeler.. Onların sıkıntısı içindeyim şu sıralar ama iyi olacağını umuyorum daha doğrusu ummanın ötesinde biliyorum sanki.Bir çeşit öngörü galiba :)
Bu akşam işyerindeki oda arkadaşım G. ile Issız Adam'a gideceğiz bu akşam.Sanırım biraz hüngür hüngür ağlamak lazım şöyle kana kana..:)

Bir güne iki yazı mı ? diye soranlara cevabım; o kadar aradan sonra az bile... :)

RENKLİ VALİZLER

2009-01-26T09:49:00.006+02:00

Yeni işime başladığımdan beri her sabah aralıksız olarak gördüğüm bir manzara var ki beni sabah sabah hüzne salıyor. Her sabah otobüsten inip taze sıkılmış portakal suyumu alıp iş yerime doğru yöneldiğimde görüyorum aynı manzarayı. İki kocaman valiz.Rengarenk; yeşil,kırmızı,sarı turuncu renkleri var üzerinde. Bankanın önündeki bankın önünde yan yana duruyorlar ve onların bitişiğinde de hep o kadın... Heybetli cüsseli,paspal görünümlü... Kafasını hep aynı hırkayla sarıp sarmalıyor, sanki havanın ayazından korunurken aynı zamanda onca yıllık hayatında yaşadığı dertlerden sıkıntılardan da korunmaya çalışıyor gibi geliyor bana...

Defalarca yüzünü görmeye çalıştım; ona hissettirmeden,neden bana böyle bakıyor bu insanlar bana diye düşünüp üzülmesin diye ama başaramadım. Kendisini o kadar iyi kamufle ediyor ki belki de istemiyor yaşamın yüzündeki çizgilerde bıraktığı derin acıları kimsenin görmesini...

Geçen hafta bir sabah lokantalardan birinin camından içeri bakarken gördüm onu;içim sızladı yine. Bir başka sabah ise iki elinin arasında tuttuğu sıcacık çayını yudumlamaya çalışıyordu.

Böyle evsiz insanlar için hep üzülmüşümdür.Kimbilir neler yaşadılar da bu hallere geldiler diye merak ederim.Hayat hikayelerini öğrenmek,paylaşmak isterim.Bilir misiniz korkulduklarının aksine genelde kendilerinden başka hiç kimseye zararı dokunmamış sevgi dolu insanlardır bunlar.Bu kadının hikayesini de çok merak ediyorum aslında.Her sabah onunla konuşma isteği geçiyor içimden ama bir türlü başaramıyorum.Hazır bu kadından bahsetmişken size başka birinden de söz etmek istiyorum.Hikayesini bildiğim-en azından bildiğimi sandığım- başka bir evsizden.

Oturduğumuz semtte annemlerin evini karşısında bir ekmek fırını var.O binanın altında da bir boşluk tahtalarla kapatılmış.İlk taşındığımız zamanlarda burada bir adam yatıp kalkardı.İnce uzun boylu,saçı sakalı birbirine karışmış,açık kumral ama yakından bakıldığında aslında genç biri. İlk zamanlar ondan çok korkardık.Ah bu biz insanların önyargıları.Hep bilinmeyen bişeyin bize zarar vereceğini düşünüp saçmalarız ya.O zamanlar nişanlıydım daha evlenmemiştik Kobacanımla. Adamla ilgili iki değişik hikaye var neden sokaklarda yaşadığına dair. İkisi de çok acıklı ama nedense ben birine inanmaya daha meyilliyim sanırım. Belki bu hikaye biraz daha romantik olduğundan.

Hikayelerden ilki bu adamın 1999 depreminde bütün ailesini kaybettiği ve ondan sonra hafiften aklını kaçırarak kendini sokaklara verdiğine dair. Hayatı,işi gücü düzgün giden bir adammış ama bütün sevdiklerini kaybedince tekrar başlamak gücünü bulamamış kendinde sanırım.

Diğer hikaye ise büyük ve hüzünlü bir aşk hikayesi.Rivayete göre bu adam bir kızı çok sevmiş. O kız da bunu. Sonra günün birinde evlenmek istemiş bu birbirini çok seven iki insan.Fakat kızın babası buna izin vermemiş ve ne yapıp etseler de başaramamışlar bunu. Sonra kızı bir başkası ile evlendirmişler zorla.Bu zavallı da hayatını,memleketini,herşeyini bırakıp buraya gelmiş ve sokaklarda yaşamaya başlamış amaçsızca.

Nedense bu hikaye bana daha akla yatkın gelir.Belki gözlemlerim sonucu onun ne kadar sevgi dolu olduğunu gördüğümden. Bir insana veremediği sevgisini hayvanlara yöneltir çünkü. Mesela çocuklar tarafından eziyet edilmesin diye bulduğu küçük yavru köpekleri nasıl koruduğuna; yemesi için annem tarafından ona hazırlanmış yemeği nasıl onlarla paylaştığına şahit oldum ben... ilk evlendiğimde oturduğumuz evin arka bahçesinde doğan yavru kedileri başlarına birşey gelmesin diye nasıl özenle koruduğunu gördüm...Düşünsenize sahip olduğu bir parça ekmeği bile sokak hayvanlarıyla paylaşacak kadar kocaman yüreği olan bir adam bu insan...

Zaman zaman mahallede ona ufak tefek işler verirler. Bahçelerdeki otları yolmak,toprağı çapalamak,birşeyler taşımak gibi. Karşılığında o istemese de eline bir kaç kuruş para sıkıştırırlar. Gider o parasıyla bir bira,bir paket sigara ve mutlaka bir de hayvanlar için süt ekmek falan alır. Bütün kediler köpekler de bunu bilir miş gibi onu görünce hemen peşlerinden giderler....

İşte bu da bizim Meczup Kemal abinin benim bildiğim hayat hikayesi.Aslında çevremizde o kadar çok insan var ki böyle kimbilir hangi dertten sokaklara düşmüş.Tıpkı bu benim hikayesini merak ettiğim içinde kimbilir neleri sakladığını bilmediğim renkli valizli kadın gibi...

AVAZI ÇIKTIĞI KADAR BAĞIRMAK

2009-01-25T14:36:00.005+02:00

Bugün iğrenç derecede sıkıcı bir Pazar günü benim için..Havanın kapalı olmasından mıdır yoksa başka özel bir sebebi var mıdır bilmiyorum ama kendimi bugün çok berbat hissediyorum ve her an kavga edebilecek durumdayım birileriyle...ÇOK SİNİRLİYİM...

Zaman zaman insanlar tarafından sevilmek yerine sadece kullanıldığım hissine bile kapılıyorum ve bu benim canımı sıkıyor. Her zaman karşılık beklemeksizin birşeyler yapan biri olarak bana yapılanların zamanı gelince karşılık olarak beklenmesi canımı sıkıyor.Yapmayın o zaman !!! diye bağırmak istiyorum. Artık böyle sürekli birilerinin elinin altında olmaktan her istediklerinde bana ulaşabilmelerinden bıktım usandım. Madem öyle ben de uzaklaşırım ;görünen o ki uzakta olanlar her zaman daha kıymetli oluyor !

Çok fazla birşey değil istediğim sadece zaman zaman da olsa benim düşündüğüm kadar düşünsün çevremdeki insanlar beni; onları anlamaya çalıştığım kadar anlasalar ya beni..Kimsenin umrunda bile değil ya nasıl bir ruh hali içinde olduğum ona gıcık oluyorum fazlasıyla. Ya bi düşünün bi düşünün ya ne kadar zor olabilir ki!!!

Offfff !!!!!!!!! Böyle içimden avaz avaz bağırmak geliyor şu anda.Sabahtan beri yürüyüşe çıkıcam sinirimden kilitlenip kaldım burada...

Ben gidip biraz pilates yapayım da şu sinirim geçsin bari....

BEKLENEN...

2009-01-22T14:15:00.013+02:00

Yaşamımın tanımı özetle bu kelimenin çoğul hali gibi sanki... Kelimenin köküne inerek ve kökünden türeterek yaşıyorum bugünlerde ben...

Bekle, Beklenen, Bekleyen,Bekleyiş....

Yazılarımda bile cümle sonlarını üç noktalar süslüyor hayatımda nice zamandır... Sanki birisi gelip de ardını tamamlayacakmış gibi düşüncelerimin...

Bekle diyor bana herkes bu sıralar... Bekliyorum...

Beklentin böyle çok olmasın hayattan diyorlar...Susuyorum...

Sanki susup ardı ardına bıkmadan usanmadan kurdukları o teselli cümleleri biterse bu konuda sarfedecek hiç bir söz kalmayacakmış da artık bu konuyu tekrarlamaktan vazgeçeceklermiş gibi geliyor bana ama kendimi kandırdığımı aynı sözleri her tekrarladıklarında anlayıveriyorum....

Hayatta hep beklentilerimiz değil midir oysa bizi yönlendiren? Olmasını dilediklerimizin bir gün gelip hayatımıza dahil olacağının umuduyla yaşamaz mıyız biz sürekli ? Yani aslında biraz da umut etmekle bağıntılı değil midir beklenti sözcüğü?

Sevgilinin geri dönmesini beklemek birlikte geçecek güzel günlerin bir an önce gelmesini beklemek değil midir mesela?

Beklentilerin büyük olursa kayıpların, üzüntülerin de çok olur derler bazıları...İşin olumlu yönünü düşünmeden hem de... Büyük beklentiler sadece büyük hayal kırıklıkları getirmez her zaman; kimi zaman da büyük mutlulukları getirir beraberinde...

Küçük beklentilerimle büyükleri harmanlayarak yalnız başıma ayakta durmaya çalışıyorum şu sıralar... Hayattan istediklerimin listesini yaparak ; bir ekleyip bir çıkararak ve çabalayarak... Sadece durup beklemekle hiçbirşeyin olmayacağını bilerek ve kendime bunu defalarca hatırlatarak...Yüzümdeki gülüşün hep aynı mutlu ifade ile kalmasını sağlamaya çalışarak, yalnız başıma da olsa güçlenerek,değişerek ve yenilerek...

Şimdilerde büyük bir umutla dönüşünü bekliyorum sevgilinin... Onun gelişi ile hayata kaldığımız yerden ama biraz daha mutlu,daha umutlu ve herşeye inat güçlü devam edebilmek için.....

Not : Bu yazı Öykü Atölyesi'nin Kelime Oyunları adlı çalışması için hazırlanmıştır.

YENİ YILA İŞSİZ GİRMEK...

2008-12-26T15:54:00.003+02:00

Ekonomik krizin eninde sonunda bizi de vuracağı belliydi.Zaten 3 aydır maaş alamadığımız için yeterince sürünürken şimdi de bu... Bu sabah ani gelen bir haberle şirketten 20 kişi çıkarıldı.Tahmin edildiği üzere aralarında ben de varım.Aslında böyle bir karar alınması durumunda ilk gidenlerden biri olacağımın farkında olmakla beraber yine de pat diye bu haberi almak gerçekten şok edici bir etki bıraktı üzerimde. Evet yeni yıla girerken işsizim.
Yine de çok üzüldüğümü iddia edemeyeceğim aslına bakılırsa çünkü son zamanlarda bu paramızı alamamak olayı zaten yeterince can sıkıcıydı benim için...Tek üzüntüm buradaki arkadaşlarımdan ayrılıyor olmak çünkü bu beş ayda gerçekten çok güzel arkadaşlıklar kurdum burada...
Bütün bunların ötesinde zaten canım kocamı askere gönderdiğim için yeterince üzülüyorum. Galiba işsiz kalmak şu anda bunun yanında önemsiz kalıyor. Çünkü Kobacanım şu anda Tunceli'de askerlik görevini yerine getiriyor ve henüz 12 gün olmuşken böyle özlem çekmek yeterince kötü benim için....

Sakın üzülmeyin benim için..İyiyim...Her kötü olayda iyi bir olayın olduğunu öğrenecek kadar bişeyler öğrendim artık. Belki de bu sayede çok daha iyi bir iş bulacağım ve daim olacak benim için..Buna bütün kalbimle inanıyorum.

Sizleri gelişmelerden haberdar edeceğim.....

Kucak dolusu sevgiler....

VAKİTSİZ

2008-10-22T12:21:00.007+03:00

Farkında mısın? Bugünlerde çok hızlı atıyorsun adımlarını ve bir o kadar da sık... Hızla düşen sağanak halinde gelen yağmur damlalarından bile hızlısın...Gözlerini sımsıkı kapamış ve kendini lunaparktaki hız trenine bırakmış gibisin... Senin paralelinde seninle yürümeye çalışanlar umrunda bile değil. Arkandan bakakalmışken dolu olan gözleri görmüyor; sana yetişmeye çalışan sesleri duymuyorsun bile....

Ruhunu bıraktığın rüzgar nereye kadar götürür ki seni? Nasıl güvenirsin seni ilelebet bu şekilde havada sürükleyeceğine...Ya da ne kadar dayanabilirsin ki rüzgarın şiddetine... Dolu dolu olmaz mı gözlerin ona karşı dururken... Güçlü müsün bir kavak ağacı ya da çınar kadar....

Sanki hiç yalnız gecelerin olmayacakmış gibi davranırken bir gün gelip çattığında ne yapacağını biliyor musun peki? Neyi gizliyorsun kendinden... Neden kabul etmiyorsun ki içinde bulunduğun o koskaca yalnızlığı daha şimdiden....

Hazırlanmalısın... Koşar adım kaçarken bu gerçeklerden aniden geriye dönüp önünde durmalısın ve haykırmalısın... Yokluğuna katlanmak için ondan uzak durmak bir çözüm olacak mı sence; ya da azaltacak mı acını bulduğun bahaneler.... Oyalanabilecek misin gerçekten başka şeylerle... Mümkün mü bu??? Bu hayattaki hiç birşeyin onun yerini tutmayacağını bile bile küçük oyunlarınla kendi kendini kandırmaya çalışacak mısın? Hırçınlıkların yarayacak mı işe peki ????

Hepsi yalan.. Olmayacak işte..Zaman hızla akıp gitmeyecek ya da sayılı günler çabucak geçip gitmeyecek hiç bir şekilde... Sen ne kadar hazırlasan da kendini onun gidişine ya da hazırladığını sansan bile bütün çabaların emeklerin boşa gidecek....

Yüreğin en ufak parçasına kadar ayrılmışken,taş değil çakıl değil kum olmuşken tek bir cümle dökülecek dudaklarından hıçkırıklarla birlikte.....

BU KADAR ERKENDEN BENİ BIRAKIP NEREYE ?????

not : bu yazı Öykü Atölyesi 'nin fotoğrafın dili isimli çalışması için yazılmıştır.

KARMAŞIK...

2008-10-21T12:24:00.013+03:00

Meğer ne çabuk özlermişim ben seni de bilmezmişim….
Yokluğunun akşamlarında acı olurmuş uykunun tadı…
Yılın en sevdiğim mevsimi bile şaşırırmış içimdeki hüzne….

Ne çabuk büyüdük biz böyle…Ve ne çabuk geçti aradan bunca zaman…Hep dersin ya sen bana,çocuksun sen daha büyütmem lazım diye seni…Bazen hep çocuk gibi kalabilsem diyorum…Senin nazlı sevgilin olsam….

Sen yoksun ya yanımda; şimdinin de güncelliği yitip gidiyor böyle anlarda…Varlığının eksik olduğu zamanlarda zaman duruyor sanki ve öylece asılı kalıyor yüreğimdekiler havada….

Ve senin nefesini hissetmediğim zaman yanımda boğuluyorum….

Sensiz bir hayatın nasıl olabileceğine dair fikirler üretmeye çalışıyorum kafamdan ama başaramıyorum….

Sanki seni tanıdığımda doğmuşum öncesi hiç yokmuş gibi bir hisse kapılıyorum zaman zaman…Ve senin gelişinle anlam kazandığımı,taşların yerlerine oturduğunu hissediyorum….

Biliyorsun…

Sönsün tüm ışıklar şehir boyansın geceye...
Zaman gitme vaktidir...
Gecenin içinde bir kara tren gelir; seni alıp götürür.....
Zamansız akşamlar niye geldiniz....

Gündüzlerim nerde neden gittiniz....
Efkarlıyım bu gece gelmeyin üstüme.....

Bugünlerde farklı bir boyuta geçtim sanırım.... Ruhum yine şuursuz bir şekilde salınıp duruyor havada sanki.... Hayatımdaki bütün olaylara yukardan bakıyor gibiyim... Sanki ölmüşüm ruhum bedenimi terketmiş ve doktorlar beni tekrar hayata döndürene kadar havada asılıp kendime uzaktan bakacakmışım gibi... Çok garip bir his bu doğrusu....

Uzun mesafeleri göze alabilmek,yeni kararlar almaya çalışmak,neyin doğru olacağından emin olamamak...

Gideceğin günü düşünüyorum sürekli olarak... O kadar az kaldı ki...Hani derler ya sayılı günler çabuk geçer diye...

Otobüsün ardından elimi sallayışımı; gözlerimden önce bir kaç damla olarak akacak ve ardından sel olacak olan o yaşları....

Nefesimin boğazımda düğümlenişini ve yutkunamayacak oluşumu....

Nereden biliyorsun bunu dersen o trene seni her bindirip gönderişimde böyle olurdum ben derim....

Şimdilerde yine küçük, savunmasız kıvırcık saçlı minik kız koşuşup duruyor ortalarda... O kadar kötü bir şey ki önünde neler olacağını görememek... Gideceğin yeri bilememek,düşünmek istememek.... Ya da dönmeme ihtimalinin oluşu ( ki bunu aklımın ucundan bile geçirmekten korkuyorum )... Ya da döndüğünde sen hala aynı sen olmazsan...

O zaman kim diyecek bana bir hafta uzakta kalıp da eve döndüğümde akşam insanın karısının eve gelmesi ne güzel bir duyguymuş diye... Ya da ben kimin hayatına renk katacağım sadece evde uyuyarak bile....

Bilmiyorum... O kadar zor sorular ki bunlar asla veremem cevaplarını... Tek yapabileceğim şey sanırım geleceğimizin umduğumuz gibi olabilmesi için dua edebilmek... Allah'tan senin hep iyi olmanı dilemekten ve bunun için dua etmekten başka ne gelir elimden bilmiyorum ki....

İyi olsun herkes... tüm sevdiklerim, dostlarım ve arkadaşlarım.... Hayatıma dahil olan , yakınımda ya da uzağımda duran herkes iyi olsun ki ben de mutlu olayım....

İyi ki varsın hayatımda... VE iyi ki varsınız hayatımda.... Bütün bunlar yalnızca bir bütün olarak var olduğunda anlamlı çünkü.....Eminim her biri diğeri olmadan eksik kalırdı....

Öyle bişey ki bu kolay anlatamam...

Tren Yalnızlığı

2008-10-15T08:44:00.005+03:00

Yalnızlık...
Ve senden bu kadar uzakta olmak...
Trenin tekerleklerinin her dönüşüyle birlikte senden biraz daha uzaklaşmak...

Kalemimin ucunu açıyor araya giren mesafeler;daha çok dönüp bakıyorum ardıma...
Böylesi özlemleri en son ne zaman çektiğimizi düşünüyorum ve belki de iyi oluyor bizim için bu küçük ayrılıklar diyorum...

Hüküm yazdın ya bana hiç acımadan...Şimdi ellerim kelepçeli,tutuk soluksuz gibiyim...
Kokunu doldurabilsem bir şişeye ve gittiğim her yere yanımda götürebilsem onu da..Belki böylece bu kadar zor olmaz boş yastığa sarılıp yatmak...

Şimdilerde kısa bu ayrılıklar,ayrılığın büyüğüne sıra geldiğinde ne olacak peki.? Biliyorum şimdikinden çok daha fazla acıyacak canım..Senin olduğum günden bu yana sensiz kalmayı hiç düşünmemişken şimdi bu fikre alışmaya çalışırken yakalıyorum kendimi. Birşey itiraf edeyim mi; sevmedim ben bu duyguyu hem de hiç...
Senin de dediğin gibi geçecek bu ayrılıklar biliyorum ama olmuyor yine de işte....

Geçen gün sen balkonda rafları keserken şöyle bir baktım da sana 3 koca yıl öyle hızlı geçmiş ki anlamamışız bile....Sanki yalnızca 6 aydır hayatımdasın...

Zaman çok çabuk yürüyüp gidiyor...Ve artık hissettiğim bağımızı iyice güçlendirecek başka birşeye ihtiyacımız olduğu..Aşkımızla yoğrulan,üstün birşey... İkimizin birbirimize duyduğu sevdanın toplamı kadar büyük bişey....Ama bir o kadar da küçük....

Zaman zaman buna gerçekten hazır olduğumu düşünsem de bazen öyle çok korkuyorum ki... O zaman geldiğinde seni yine şimdiki kadar özgürce sevebilecek miyim? Sana sinirlendiğimde yine tepkilerimi böyle deli kız tadında verebilecek miyim ? Yoksa susacak mıyım? O yanlış anlamasın aramızda kötü şeyler olduğunu sanmasın diye kabuğuma mı çekilmek zorunda kalacağım. En çok korktuğum ise o geldiğinde belki ben büyümek zorunda kalacağım ve senin nazlı bebeğin o olacak artık...

Büyümek istemiyorum,yaşlanmak da istemiyorum..Belki bir gençlik iksiri içip hep böyle kalmayı diliyorum...Aramızdaki bağdan hiçbirşey kaybetmeden herşeyi sürekli başa sararak bu aşkı iilk günki tazeliği ile yeniden yaşamak istiyorum. Sence çok şey mi istiyorum?

Peki ya sen? Sen neler hissediyorsun şu anda.... Beni bırakıp gidecek olmak nasıl hisler uyandırıyor yüreğinde? Peki sen hazır mısın yeni bir heyecana? Göze alabiliyor musun sevgini bölmeyi ya da hiç korkmuyor musun benim kalbimin bölünmesinden.._?

Biliyorum hiçbirşey kurguladığım gibi olmayacak. Yani bölünmeyecek sevgimiz,sevdamız...Zamanı geldiğinde sevdamızın korundan yeni, kocaman bir ateş yakacağız biz onun için...

Herşey çok güzel olacak..Sadece sağ salim atlatıp bu zamanları kavuşmamız gerek hepsi bu...
2010 bize uğur getirecek biliyorsun değil mi????

Şşşştt Bak Hele :)

2008-10-07T09:27:00.006+03:00

Evet yurda geri döndüm....

Hatta geri dönmekle kalmayıp hemen akşamında tekrar yollara düştüm....

Yoğun bir bayram tatili bitti ve sonunda evime geldim....

Aslında çok şey var anlatacak...

Ama öncelikle evimi hale yola koyup kendimi bie düzene sokmam lazım...

Artık zamansızlıktan şikayet eden insanları daha iyi anlıyorum..

Hayat bu aralar o kadar hızla akıp gidiyo ki; tutabilene aşkolsun :) :) :)

CRAIOVA GUNLUKLERİ 22.09.08

2008-09-23T09:52:00.003+03:00

İşte şimdi yalnızlığın ortasında gerçekten yapayalnız olmanın ne demek olduğunu anlıyorum bütün yüreğimle…..

Craiova’DAYIM..Dünyanın hiç bilmediğim milyonlarca metrekaresinin birinde Romanyada bir şehirde lojmanın orta yerinde halının üstünde oturmuş içimi kemiren çaresizliği bütün iliklerimde hissediyorum…İtiraf etmeliyim ki korkuyorum da…Bu evde yalnız başıma nasıl kalıcam ben şimdi….Hiç kontorum yok,internet bağlantım yok….Sevdiklerimden kilometrelerce uzakta tanıdık bir sese hasretim…. Bu gece sabaha nasıl varır bilmiyorum….

İlk kez yurtdışına tek başıma geliyorum..Zaten toplamda da ikinci çıkışım ya…..

Belki komik gelecek ama sürgündeymiş gibi hissediyorum kendimi….Bir an önce sabah olsun buradaki işim bitsin ve yuvama vatanıma döneyim istiyorum….

Bugüne kadar içimde hissettiğim hiçbir yalnızlığın şu anki ile yakından uzaktan alakası yok desem yeterli olur mu acaba? Ki ben yalnızlıklarımın hep büyük olduğunu sanırdım….
Şimdi sonbaharın tanıdık hüznü yerini kedere ve acıya bıraktı….

Beni burada eli kolu bağlı çaresiz bıraktın ya…………………..Ağlamak istiyorum……

Şimdi yanında olmayı öyle çok isterdim ki…Sensizlik çaresizken neden daha keskin… Peki ben kendimi neden bir daha hiç geri dönemeyecekmişim ya da seni göremeyecekmişim gibi hissediyorum…..

Çabuk geçsin bu iki gün lütfen Allahım……

Tubi-Tubik-Tubikko

2008-08-28T20:14:00.004+03:00

Biliyorum yine bir sürü zaman geçti..
Evet ben yine yazamadığım için bana söylenip duranlar var..Ama bir bilseniz neler neler yapıyorum da vaktim yok...

Şu süreçte neler yaptım bakalım..

Öncelikle bildiğiniz gibi iş değişikliği yaptım.Bir ayım da bugün doldu. Her gün sabahın altısında kalkıyorum,uykulu gözlerle servisin bizi aldığı durağa varıp yarım saat daha uyuyarak ve yarım saat erken olarak işyerine varıyorum. (Çünkü daha geçe kalırsak köprü trafiği bizi de etkiliyor o yüzden erken gitmek gerekiyor.) Ama çok da dert etmiyorum erken gitmeyi.Çünkü bana işe güce başlamadan önce kahvaltı yapacak çay içecek,gazete okuyp haber seyredecek zaman kalıyor. Bütün bunları şirketin yakınındaki kahvaltı ettiğimiz kafede yapabiliyoruz. :)

İşe alışmaya çalışıyorum.Çok şükür bir yaramazlık yok şu anda. Bugüne kadar çalışmadığım bir alan ama keyifli.Sonuçta hep yeni şeyler öğreniyorum.Tabi çevreye faydalı bir iş de yapıyorum aynı zamanda.Ama alenen de söylemeyelim şimdi nerde çalıştığımızı.

İşe başlamadan 2 gün önce Zarifem'le buluşmuştuk.Yine bol koşturmacalı bir gün oldu.Hiç bişey anlamadım valla.Tam niyeti bozup Taksim'e fal baktırmaya gidiyoduk ki Kemo beni aldı ve yarım kaldı.....Özlem gideremedim arkadaşımla :/

Sonracığıma önemli bir haber daha Kobacan Kemocan Aralık ayında En Büyük Asker Bizim Asker olcak. :( :( :( Üzülsem mi sevinsem mi bilemiyorum....Bir yandan bir an önce gitsin gelsin istiyorum.Öte yandan da onca zaman nasıl geçecek diye düşünüyorum. Düşünsenize en az 5 ay gidecek nasıl geçer ki onca zaman.Neyse ben de kendimi işe güce veririm.BElki bir de hasretten biraz kilo verebilirim. (Benim iştahım sadece üzüldüğümde kesiliyor da...)
Eh tabi şimdi Kobacan askere gideceğinden dolayı benim şu anda oturduğumuz evde tek başıma oturmam pek olası değil.
Birincisi giriş katta ben tek başıma korkarım.
İkincisi annemlere uzak ben yine korkarım.
Üçüncüsü Ocak ayında zamlanacak ki zaten şimdi ki parayı bile verirken içimize oturuyor her ay. Bazı ev sahipleri çok acımasız ayıp diyorum başka da bişey demiyorum. Yeni evlenirken heyecandan hiçbişey düşünmemişiz.Ama hayat derdi başlayınca anlaşılyıo tabi gerçekler....

Neyse sonuç olarak ben ev de buldum :) Bir sokak öteye taşınıyorum.Hem de ananemin karşı dairesine.Hem daha uygun bir kiraya hem de daha büyük bir eve :) Süper denk geldi bu konuda çok şanslıyım. Adamla el sıkıştık.Önümüzdeki hafta kontratı da yapıcaz.Sonra yavaş yavaş toparlanıp bayramdan önce taşınmayı planlıyorum.Bakalım kısmet :)

İşte şimdilik benden bu kadar...Önümüzdeki günlerde yine yoğun olacağım anlayacağınız.Ama bir gelişme olursa yazarım yine...

Hepinize kucak dolusu sevgiler......

GERİ DÖNDÜM :)

2008-07-21T22:47:00.001+03:00

Çok uzun bir aradan sonra herkese yeniden merhaba :)
Geri döndüm...Biraz zor oldu ama sonunda başardım sanırım....
Yazamadığım bu uzun dönemde neler oldu derseniz çabucak bir özet geçeyim....
Çoğu arkadaşımın bildiği gibi 2 yıldır çalıştığım şirketteki işimi bırakıp birşeyler öğrenebilmek amacı ile bir proje firmasına girmiştim.4,5 ay kadar çalıştım burada.Birşeyler öğrendim mi evet kesinlikle öğrendim. Ama bir süre sonra bu işin benden götürdüklerinin bana kattıklarından daha çok olduğunu gördüğümde buna bir nokta koymam gerektiğine karar verip istifa ettim...Son 2 ay benim için oldukça yorucu, bunaltıcı ve de sinir bozucu idi. Kısacası kimsenin birine birşey öğretiyor diye onu sömürmeye,ezmeye hayatını satın almış gibi davranmaya hakkı yoktur değil mi???
Sonuç olarak bu ızdıraba geçen pazartesi günü son verdim ve bir haftadır tatildeyim. :) Süper dinlendim....
Bu arada istifa etmeden önce büyük bir firmadan ben başvurmadığım halde özgeçmişime ulaşarak beni iş görüşmesine çağırmışlardı. Olumlu geçtiğini de düşünüyordum ama henüz haber gelmemişti.Tabi ki ben bir yandan yine iş aramaya devam ediyordum ama çok da ısrarla değil...İçime doğmuş sanırım bu sabah aradılar ve adaylar arasında yapılan elem sonucunda benimle çalışmak istediklerini söylediler...
Sonuç: 28. Temmuz Pazartesi günü yeni işime başlıyorum...Umarım herşey iyi ve daim olur...Bu sefer kesin konuşmak yok :)
Bunun dışında bir de saçlarımı kızıla boyadım.Herkesçok beğendi başta ben olmak üzere :) Evet kesinlikle sarıdan daha güzel oldu :)
Bu haberler dışında herşey iyi gidiyor.Hayat yolunda devam ediyor...Bundan sonra sayfama daha çok zaman ayırabileceğimi düşünüyorum...Yazılarıma da kaldığım yerden devam edeceğim....Tabi ki Öykü Atölyesindeki kelime oyunlarımıza da :)
Bu kadar ara verdiğim için beni affedin olur mu? Gerçekten kendime bile vakit ayıramıyordum ki sayfama bakabileyim... Bundan sonra böyle ortalıktan kaybolmayacağım uzun süre....
Herkese Sevgilerimle :)

2008-06-27T14:05:00.003+03:00

BENİ MERAK EDEN BÜTÜN ARKADAŞLARIM İÇİN YAZIYORUM....

MERAK ETMEYİN İYİYİM SADECE SON BİR AYDIR İŞTE İNANILMAZ YOĞUN BİR DÖNEM GEÇİRİYORDUM VE BU SEBEPLE DE YORGUNLUKTAN HİÇ HALİM KALMADI YAZI YAZMAYA İNANIN

ÇOK YAKINDA YENİDEN YAZMAYA BAŞLAYACAĞIM

SEVGİLERİMLE

TUBİKKO

Kahve Kokusu

2008-05-31T17:49:00.005+03:00

''Önce kahvesini koyacaksın cezveye,sonra da şekeri...Suyu en son ilave etmelisin ki tadı güzel olsun'' dedi babannesi küçük kıza....

Cingöz bakışlarla dinleyen küçük kız cevap verdi;

''Tamam ama bu sefer ben tek başıma yapıcam babannecim''

Yaşlı kadın gülümsedi ve kafasını salladı; ''Tamam kuzucum ama ben yanında bekleyeyim en azından, ocağı yakarken falan elini yakma diye....

Küçük kız kikirdedi ve kolları sıvadı.

Önce iki çay kaşığı dolusu kahveyi koydu cezveye ve onay almak istercesine büyükannesine baktı...Babanne onay verircesine salladı kafasını....

Sonra şeker kabını alıp bir çay kaşığı şekeri koydu...
Babanne : '' Bu kadarı yeter yavrum dedenle ikimize biliyorsun ki ben şeker hastasıyım dedende az şekerli sever kahveyi'' dedi.

Küçük kız; '' Hı hı evet biliyorum babannecim dedem az şekerli sever;sen de şekerli sevsen bile içmen yasak değil mi ?'' diye gülümsedi....

Sonra iki fincan suyu fincana döküp ocağı yakmaya hazırlandı.Babannesinin de yardımı ile en küçük ocağı yakıp derecesini en düşüğe geçirdi... Fincanın içindekini şöyle bir karıştırıp bıraktı.

Babannesi ''Aferin'' dedi, ''Ben yaparken ne güzel gözlemlemişsin sen beni''....

Sonra hafif kabarmaya başlayınca kahvenin köpüğünü iki kahverengi fincana paylaştırıp bir daha ocağa götürdü cezveyi...Ardından bir taşım daha kaynatıp kalanı da fincanlara paylaştırdı.
Kahveleri tepsiye yerleştirdi ve birer bardak da su koydu...

''Hadi sen git babannecim ben getiricem dedeme sürpriz olsun'' diye gülümsedi....

Babanne torununun saçlarını okşayıp tamam hadi bakalım öyleyse dedi ve evin önündeki bahçeye çıktı kapıdan....

Küçük kız büyük bir dikkatle çıktı ve dedesi ile babannesinin kahvelerini ikram etti...Sonra da oturup içmelerini izledi....

Dede kahvesini içip bitirdikten sonra meraklı gözlerle ve de heyecanla sordu:

''Dedecim kahven nasıl olmuş???

''Çok güzel olmuş kızım''....

Babanne dedeye dönerek; ''Bugün kahveyi ben yapmadım torunumuz yaptı'' dedi....

'' Vay vay vay demek benim küçük kızım büyüdü de kahveler bile yapar oldu dedesine babannesine öyle mi'' diye güldü yaşlı adam...

''Eh o zaman bundan sonra sabah kahvelerimizi senin elinden içeriz pek güzel olmuş yahu''

Küçük kız neşe ile koşup sarıldı dedesinin boynuna ve cevap verdi gururla....

''Yaparım tabi ki dedeciğim yeter ki sen iste,bundan sonra sizin kahvelerinizi hep ben yapıcam öğrendim nasılsa'' diye şakırdadı sesi.....

Sonraki yıllarda her yaz dedesinin ve babannesinin kahvelerini sadece küçük kız yaptı....
10 yıl öncesine kadar...
Sonra babannesi herkese sürpriz yaptı ve onları çok ani bir şekilde bırakıp gitti....

Şimdilerde küçük kız ne zaman kahve kokusu duysa ya da içse hep babannesini, o küçük bahçe içindeki çocukluğunun yazlarının geçtiği sevimli evi hatırlar....

Ve ne zaman dedesinin evine gitse yine dedesi der ki ona;
''Hadi kızım yap güzel ellerinle bir kahve de içelim''....

O artık büyük bir kızdır,kahveyi yapar yine aynı kahverengi cam fincanların içine..Çünkü bilir ki dedesi en çok onlarla içmeyi sever kahvesini tıpkı babannesi gibi....

Ama yazık ki artık kahveyi tek kişilik yapar o fincanlara her baktığında gözleri dolarak....

*************************************************************

Kahve kokusu demek benim için bitanecik babannem demektir...
Bana şimdi yaptığım gibi güzel kahve yapmanın inceliğini o öğretmiştir....Öğrettiği bir çok başka şey gibi....

Bunun üzerinden 40 yıl geçtiğinde ben yine onu anımsayacağım belki kendi torunlarıma kahve yapmayı öğretirken....

Mekanın cennet olsun Babannem....

Sokaktaki Yabancı

2008-05-29T23:11:00.011+03:00

Karanlık sokağın başında durup derin bir nefes alıyorum....

Bu kısa gibi görünen uzun yolu aşabilmek için cesarete ihtiyacım var....

Evlerin camlarına çatılarına bakmak için kafamı yukarı kaldırmaktan ürküyorum...

Galiba yere bakarak yürürken görünmezim....

Kırmızı pabuçlarım beni biraz cesaretlendiriyor ki küçük adımlarımı ses çıkarmaktan korkmadan hızlandırıyorum....

Sol baştaki evin önünde iki kişi durmuş konuşurken beni görünce konuşmalarını yarıda kesip adımı sesleniyorlar...

Adımı seslendiklerinde yüreğim deli gibi çırpınmaya başlıyor.... Onları duymazdan gelip biraz daha hızlanıyorum....

Aklımda ise hep aynı düşünce sokağın başına varırsam özgür olacağım ve herşey bitecek.....

Sokağın bitimine iki ev kala arkamdan gelen ayak seslerini duyup koşar adım yürümeye başlıyorum..Ellerim ceplerimde ve nedense çıkartamıyorum....Birşeyler saklar gibiyim.....

Son adımımı atmak üzere iken kocaman bir el yakalıyor beni omzundan.....

Suçlu suçlu dönüp ellerimi çıkarıyorum ceplerimden.... Fakat neden bu kadar küçük ellerim????

Avuçlarımı açıyor iri yarı adam zorla...Ben de bilmiyorum ki ne olduğunu avuçlarımda...

İki küçük avuç dolusu kesme şeker çıkıyor yapış yapış olmuş ellerimin arasından....

Gözlerim dolu dolu olmuş bir şekilde kaldırıyorum kafamı yukarı ve çok sonra bu sokağı hiç tanımadığımı görüyorum...Kafamı sola çevirdiğimde cumbalı evin alt katının küçük camında kendi yansımamı görüyorum....

Gördüklerim karşısında şok oluyorum..Henüz 6 yaşındayım...Zamanda geri gitmişim fakat bu geçmiş bana ait olmayan bir zaman dilimi.....

Bir başkasının hayatına ışınlanmışım... Ayağımdaki kırmızı pabuçlar da benim ama yerine geçtiğim çocuk çok başka biri..

VE ben biraz sonra o çocuğun yerine dayak yiyeceğim kahvecinin iri kıyım çırağından; masada kalmış şekerleri toplayıp çayını şekerli içmeyi sevdiği halde buna hasret kalan nineme sürpriz yapıp onun pamuk yanaklarındaki gamzeleri görmek istediğim için....

ŞAKACI

2008-05-21T23:25:00.007+03:00

Gün batımında çıkan hafif esintiyle koşarak atınca kendini kumlara...

Dalgalar artık o kadar da sert vurmuyordur kıyıya...

Ufka dalıp gidersin...

Sakin dalgaların kıyıya vurduğunda çıkardığı hışırtıları dinlerken artık eve gitme vakti gelmiştir...

Avuçlarının içinden kayıp giden zamanın büyüklüğünü değerini ölçmek istercesine tutarsın kırmızılaşan güneşi....

Kaçmasın ufuk çizgisine doğru diye bir kement atmak gelir içinden ama atamazsın....

İki elinle sımsıkı tutarsın sonra onu;bütün evreni aydınlatsan bile küçücüksün işte benim ince parmaklarımın içinde diye gülersin ona...

O ise sana inat kayar gider parmaklarının arasından...

Git bakalım nasıl olsa kürkçü dükkanı burası;yarın bu tarafa gelmeyecek misin sanki der omuz silkersin....

O kazandığı anlık zaferin sarhoşluğu ile senin sesini bile duymadan karanlık inini aydınlatmaya gider..

Sense tozlu patikada yokuş yukarı evin yolunu tutarsın geceyi keyifle bitirip ertesi gün doğan güneşe nanik yapmak için....

NOT: Bu yazı ÖYKÜ ATÖLYESİ nin Fotoğrafın dili isimli çalışması için yazılmıştır.

3 KADIN

2008-05-15T23:04:00.006+03:00

Sevgili Kozacım sobelemişti beni...Ben de haftasonu yazacağımı söylemiştim ama bir türlü yazamadım çünkü bu cumartesi mesaim vardı ve de birazcık grip oldum :) Bu sene ne çok hasta oldum ben böyle di mi ? :) Bir de bütün hafta akşamları da evde çalışınca hiçbişey yazamadım...Ancak oldu kusura bakma İpek Kozam :)

Konumuz ÜÇ KADIN...Bizi etkileyen,hayatımızda yeri olan.Ama tanıdıklarımızdan olmayacak... Hazırsak başlayalım mı?

1) BUKET UZUNER : Kumral Ada MAvi Tuna ile başladı yolculuğumuz,İki Yeşil Su Samuru ile devam etti ve sonra da Anneleri Babaları ve diğerleri...Kumral Ada MAvi Tuna'nın hayatımda çok çok özel bir yeri vardır demiştim ya daha önceki kitap sobesinde de..İşte aynen öyle..Genç kızlığa adım attığım o yıllarda öyle güzel izler bıraktı ki bende...

2) İNCİ ARAL : Aslında beni etkileyen bu 3. kadın yeni girdi hayatıma...İyi ki girdi diyorum hem de :) Şu anda İNCİ ARAL'ın UNUTMAK isimli kitabını okuyorum.ASlında biraz sondan başlamış gibi oldu ama sanki çok da isabetli oldu.Hayatı ile ilgili ayrıntıları anlattığı bir anlatı aslında bu kitap yani bir röportaj ya da söyleşi gibi de ama sanki kendi kaleminden dökülen bir roman aynı zamanda...Okumak isteyenler olacağını düşünerek daha fazla ayrıntıya girmemeyi yeğliyorum. Bundan sonraki hayatımda yeri olmasını istediğim ve uzun yıllardır kaybettiğim bir tadı yakalamamı sağladığından ötürü özel benim için...Şimdiden sonra bütün kitaplarını okumak istiyorum...

3 ) HÜLYA KOÇYİĞİT : Küçükken Türk filmlerini izlemeye bayılırdım...Özellikle de Hülya Koçyiğit'in filmleri...Nedense her zaman o narin çıtı pıtı koşuşu,güzel saçları ve masum yüzü çok hoşuma giderdi...Hala da gider...Bana göre yılların eskitemediği çok asil bir kadın. Benden bu kadar...

Sanırım sobelenmemiş kimse kalmamıştır bu konuda o yüzden ben de kimseyi sobelemiyorum :)

Bir aksilik olmazsa haftasonu Öykü Atölyesi'ndeki yeni kelimemizle MASAL ile ilgili yazacağım.

YALIN AYAK

2008-05-07T22:06:00.013+03:00

Bir sabah vakti düşersin yollara......

Sabah kuşlarının cıvıltıları ile adımlarsın sokakları...

Selam verirsin yolları süpüren çöpçüye...

Kolay gelsin Çöpçü amca....

Taze,hafif serin bahar havasını çekerken ciğerlerine..

Dalların arasından sızan güneş birazcık gözünü rahatsız eder ama yine de gülümsersin çünkü mutlusundur...

Esnaf erkenden dükkanlarını açmış,bakkal amca gazeteleri düzenliyor.Onun yanındaki Berber amca elinde çalı süpürgesi dükkanın önünü temizlemekte...

Köfteci amca bu yıl bahçesine çok güzel bakmış,gülleri yediverenler misali açmış çiçeklerini suluyor beni de sulamasa bari...:)

Artık ben 15 yıl önce okul yolu olarak arşınladığım o çok sevdiğim yolu işe gidip gelmek için kullanıyorum...Bu sabah o yolda ağır ağır yürürken bunları gözlemledim ve düşündüm.Hayat yaşanan bütün telaşına,memleketteki karmaşaya,senin iç dünyandaki fırtınalara ya da hızla akıp giden zamana rağmen bütün yalınlığıyla her sabah yine başlıyor..

Ne kuşların umrunda olup biten ne de ağaçların....

Galiba doğal olan herşey her zaman gerçek ve yalın.....

Yalın ayak deriz ya hani...Çıplak ayak;sadece ayaklarınla yürümek...Toprakla,yerle,suyla ayakların arasında hiç birşey olmaması gibi....Aynı şekilde kuşlar ve hayat arasında hiç bir engel yok gibi geldi bana...

YALIN = SADE+DOĞAL+SAYDAM

Sahtelikten uzak olmak; sana baktıklarında bir hayalet misali diğer tarafını gösterebilecek kadar saydam olmak ve doğal olmak süslü vitrinlerdeki donuk yüzlü mankenler gibi değil de mısır tarlasının ortasındaki yırtık pırtık ama rengarenk giysili çalı saçlı ve gülen yüzlü korkuluk gibi :)

Yeri geldiğinde bir çocuk masumluğu ile deniz kıyısında suları şapırdata şapırdata koşabilmek...

Bu sabah o yolu yürürken çocukluğumdaki kadar saf,masum ve gerçek hissettim kendimi...

Hepsi bu....

ÖNEMLİ NOT 1: Kelime oyunlarımızın adresi değişti.Okumak ve katılmak isteyenler için ÖYKÜ ATÖLYESİ buradan tıklayabilirsiniz. :)

ÖNEMLİ NOT 2 : Kozacım unutmadım sobeni sakın araya yazı girdi diye öyle sanma :) Onu haftasonu oturup eni konu yazacağım.

UMUTLA YAŞAMAK

2008-05-03T23:13:00.007+03:00

Sabahın ilk ışıkları ile uyandı.Mutfağa girip çaydanlığa su koydu ve sonra banyoya yöneldi...Güzel bir ilkbahar günüydü fakat havalar hala yeterince ısınmamıştı sanki.Açık pencereden süzülen rüzgar sırtında gezinir gibi olunca iyice sarındı sabahlığına....

Aynada yüzünü yıkarken gözlerinin yanlarındaki kırışıklıklara baktı.Günden güne artıyorlardı sanki...Böyle düşündüğü için güldü sonra;tabi ki artacak yıllar bu kadar hızla yaşlanıp kırışırken benim aynı kalmam beklenebilir mi?

Kahvesini alıp büyük bahçeyi gören mutfak masasına oturdu.Yeni doğan günle uyanmış minik serçelerin cıvıltılarını dinlerken gözlerini kapadı.Baharın kokusunu çekti içine;yüreğindeki tüm sıkıntıları unutmak istercesine....

O büyük parkta onu kaybettiğinde yine böyle serin bir bahar günüydü....Çocuk arabasından küçük oğlunun montunu almak için 2 dakikalığına ona sırtını dönmüş ve tekrar geri döndüğünde onu bıraktığı yerde bulamamıştı.Deliler gibi heryeri aramış,bütün parkı hava kararana kadar dolaşmış,polise,hastanelere gitmiş ama hiçbir haber alamamıştı....
Devam eden günlerde farklı şehirlere haberler salınmış el ilanları bastırılmış ama yine de hiç bir şey çıkmamıştı....

Tam üç yıl sürmüştü bu arayışlar...Ne bir ses ne de haber...Küçük bebeği hayatına bir anda girmiş ve bir anda çıkıvermişti işte...Canından vazgeçip teselli bulmasını isteyenlere boş gözlerle bakmıştı...Hatta bazıları ileri gidip ona daha gençsin yine olur deme cesaretini bile göstermişti... Bunu söyleyen kadını da yaka paça kovmuştu evinden bir daha görmemek üzere....

Onun yokluğunda huysuz,aksi sürekli ağlayan bir kadın olup çıkıvermişti...Bebeğini kaybettiği için kendini suçlayıp duruyordu.Kocası onu teselli etmeye çalıştıkça,aklı biraz olsun dağılsın diye onu neşeli birşeyler yapmaya teşvik ettiğinde daha da saldırganlaşıyor ve zavallı adamı onca çaresizliğinin içinde yavrularını unutmakla suçluyordu...Onun canının da en az kendisi kadar yandığını bile bile....

Dumanı üzerinde tüten kahvesini yudumlarken geçen o upuzun 3 yıl boyunca herşeye rağmen umudunu asla kaybetmediğini farketti...Bir önceki geceye kadar.... O gece birşey olmuş ve artık bütün herşeyin sona geldiğine ve onu bulamayacağına inanmıştı.VE o an bir karar vermişti...

Kahvesinden son yudumu aldı ve ani bir kararla yerinden kalkarak ilaç dolabına yöneldi.Geceleri uyumakta zorlandığı için kullandığı uyku hapı şişesini aldı eline.Kocaman bir bardak dolusu su aldı ve O'nun odasına yatağına yöneldi.

O gittiğinden beri hiç kimseyi sokmamıştı burayaGeceler boyu hıçkıra hıçkıra bebeğinin yastığına giysilerine sinen kokusunu içine çekerek sabahın ilk ışıklarına kadar ağlamıştı bu dört duvar arasında..İçeride yatağında sessiz sessiz ağlayan kocasının acısından habersiz...

Küçük yatağın içine oturdu...Odanın duvarlarında gezdirdi gözlerini...Gözlerini kapatıp kokuyu çekti içine...Küçük kahkahalar çınladı kulaklarında gülümsedi....İlk anne deyişini anımsadı oğlunun...Nasıl da mutlu olmuştu...Bütün dünyada duyabileceği en güzel sevgi sözlerinden de güzeldi bu...Oğlunun küçük dokunuşlarını anımsadı;sabahları uyanıp paytak paytak koşup annesinin odasına yatağın kenarından dokundurmaya çalıştığı minicik öpücükleri nasıl da özlediğini duyumsadı...

Gözlerini hiç açmadan elindeki şişedeki bütün ilaçları döktü avucuna....İlaçları ağzına götürmeden önce kocasını düşündü...Gittiği iş gezisinden döndüğünde onun cansız bedeniyle karşılaşacaktı..İçi ürperdi ama ölmekten korktuğu için değil biricik sevgilisine yaşatacağı acı için...
''Üzgünüm aşkım...Sana bunu yapmak istemezdim ama artık hiç umudum kalmadı..'' diye fısıldadı....

Bardağı diğer eline aldı....İlaçla dolu avcunu ağzına götürdü...Yine minik oğlunu düşünüyordu...Onun odasını temizlerken içerden koşarak gelir kapıyı aralar ve ''Anni'' diye bakardı meraklı gözlerle...Bunu düşünürken ellerinde minik oğlunun sıcaklığını hissetti sanki...

''Anne??? ''

Kapalı gözlerini açtı....
Gördüklerine inanamayıp bir kez daha kapattı...
Sonra bir daha açtı...

Galiba deliriyorum artık dedi..Zamanlamam harika...
Ve tekrar aynı ses;

''Annecim???''

Gözlerini son kez kocaman açtığında elindeki su bardağını ve ilaçları fırlatıp küçük çocuğu kucaklamıştı bile.....

''Umut!!! Umut'um oğlum,bebeğim....''

Hıçkıra hıçkıra ağlayarak,sıcacık gözyaşları içinde canının en tatlı parçasının kokusunu içine çeke çeke sarıldı sımsıkı ona....

Kapıda duran kocasına takıldı gözleri;ağlıyordu o da...

''Ama nasıl?'' dedi..''Nasıl buldun onu?''

Adam herşeyi anlattı;yakın bir şehirden haber geldiğini bu haberin üzerine hemen yola çıktığını ama karısını boş yere umutlandırmamak için bu konuda hiçbirşey söylemediğini ve iş gezisine gittiğini uydurduğunu söyledi...Oğulları parkta bebeğini kısa bir süre önce kaybetmiş bir anne tarafından kaçırılmış ve bunca zaman onun tarafından bakılmıştı..Fakat kadının kocası artık bu vicdan azabına dayanamamış ve küçük Umut'u anne babasına kavuşturması gerektiğine karar vererek onları aramıştı.

Ve işte tam bütün umutların bittiğinin sanıldığı yerde Umut çıkıp gelmişti yeniden annesinin hayatına ışık olabilmek için....

KİTAP KURDU

2008-04-30T22:18:00.003+03:00

Sevgili arkadaşım Çınar sobelemiş beni :) Yazmaya bu kadar süre zorunlu ara verdikten sonra böyle güzel bir sobe ile başlamak iyi geldi doğrusu :)

Öncelikle şunu söylemek zorundayım...BEn bir kitap kurduyum :) Çocukluğumdan beri en büyük hobimdir kitaplar....Okurken kitabın sayfaları içinde kaybolur kahramanlarının yerine geçerdim tek tek...

Okuma aşkı bende okumayı ilk söktüğüm anlardan itibaren başladı..1. sınıftayken okumayı ilk sökenler arasında yumurtam çatlamıştı ( O zamanlar öğretmenimiz sınıftaki herkes için bir yumurta yapmıştı ve herkesin adı yazılıydı yumurtasında okumayı sökenin yumurtası çatlayıp içinden civcivi çıkıyodu )

Kitap okumaya aslında kendi çapımda ciddi yapıtlardan başlamıştım; mesela ilkokulda okuduğum ilk kitaplar arasında Victor Hugo'nun Sefiller'i vardı.Mark Twain'in Tom Sawyer'ına ise hayranlık ötesi bir sevgim vardı...Onun o özgür ruhu çok hoşuma giderdi ve örnek de alırdım onu.Hatta kitabımın kapağında Tom Sawyer'in ayakları çıplak yerde yarı yatar pozisyonda ve ağzında bir ot parçası kafasında şapkası olduğu haldeki resmini hala unutmam...
Ortaokul yıllarında kitap sevgimin en üst düzeylere çıktığını hatırlıyorum.Odamızda bir ranzamız vardı,alt katında kardeşim üst katında ben yatardık.Geceleri yatarken mutlaka kitap okumak alışkanlığım vardı o zamanlar.Hatta bazı geceler okuduğum kitaba kendimi öyle kaptırırdım ki kitap biterdi ve bu bitiş anında güneş çoktan doğmuş olurdu.Sonunda ne mi olurdu? Okula uykusuz giderdim :) O Çalıkuşu beni kaç gece uykusuz bıraktı ard arda :) Ahh Feride ahh,senin peşinden maceralarını takip edeceğim diye okulda uyukladım kaç gün....:)

Lisede de bu aşk devam etti tabi ki hiç şüpheniz olmasın.Bu yıllarda Buket Uzuner'le tanıştım.. Kumral Ada MAvi Tuna hayata,aşka ve insan ilişkilerine bakışımı çok ciddi şekilde etkileyen ve bana yön veren müthiş bir kitaptı...İleride kesinlikle çocuklarımın okumasını istediğim ve her daim kütüphanemde yer alması gereken bir kitaptır benim için...

Bu arada şunu da özellikle belirtmek isterim.Hayatta en nefret ettiğim şeylerden biridir kitaplarımı başkalarıyla paylaşmak.... Geçmişte birkaç kez çok sevdiğim kitapları okunması için verdiğim ve bir daha geri gelmedikleri için artık kitap emanet ederken çok titizlik göstermek zorunda hissediyorum kendimi...Hatta zaman zaman garip karşılanacağını bilsem bile kitabı verirken bir sürü kural sayarım.

1) Kitabın sayfaları kıvrılmayacak,katlanmayacak;ayırmak için ayraç kullanılacak.
2) Kitap bükülmeyecek.
3) Kapağı kırılmayacak.

Bir de eğer mümkünse kitabı şeffaf bir jelatinle kaplayıp dışının yıpranmasını engellemeye çalışırım...Biliyorum biraz abartıyorum ama kitaplarım benim en büyük hazinemdir :)

Eşimle tanıştığımızdan beri aldığımız her kitabın kapağından sonraki ilk sayfasına adlarımızın ve soyadımızın baş harflerini ve o günün tarihini atarız.Bu kitaplar da bizim çocuklarımıza mirasımız olacak çünkü...İleride umarım onlar da bizim gibi okumaya tutkun olurlar da bu kitapları severek okurlar.Ben çok isterdim annemden ya da babamdan bana kitaplar kalmasını..Babam bana 30 yıllık kitaplar verdi ama onlar teknik ders kitapları tabi ki...Hatta dedemden kalma bir kitabım var;radyo yapımı ile ilgili :)

Tarihle ilgili romanları da çok severim ben...Medeniyetlerin nasıl kurulduğu,nasıl ilerlediği ne aşamalardan geçtiği,sadece tarihçi gözünden değil de sıradan insanların gözünden de okumak kadar keyiflisi yoktur bana göre...

Özellikle Türk ve Osmanlı tarihi ile ilgili kitapları okumaktan son derece keyif alırım. Hayatımın son iki yıllık döneminde eşim sayesinde Mustafa Necati Sepetçioğlu ve Hüseyin Nihal Atsız ile de tanıştım ve emin olun bu yazarları da okumaktan son derece keyif alıyorum.ASlında ben bir okuma açıyım galiba genelde kitap ayırt etmem;başladığım her kitabı da sonuna kadar mutlaka okurum.

Gezi,tarih,biyografi,yaşanmış olaylar,siyasi,ülkeler tarihi,gerilim romanları...Aklınıza gelebilecek her türlü kitabı okumaktan büyük mutluluk duyuyorum aslında...Ama şu sıralar özelllikle ilgimi çekenler tarih ve siyasetle ilgili olanlar...

Evin her köşesinde bir kitabım mevcuttur.Mutfakta,yatak odasında başucumda,tuvalette ve çantamda.... Sanki kitaplar olmazsa çevremde kendimi eksik hissediyorum.Dedim ya yazmaktan bile büyük bir tutku benim için okumak....

Bak şimdi nasıl da kurtlandım...Hımmmm ben bu haftasonu en iyisi uzun zamandır aklımda olan kitap alışverişine bir gideyim.Aslında kütüphanemde hala okunmamış birkaç kitap var ama hiç önemi yok; mutlaka ama mutlaka okunacak ne de olsa..

Ne kadar da uzun bir yazı oldu bu böyle.Çınarcım; beni nerden yakalayacağını ve bolca yazdıracağını gerçekten çok güzel yakalamışsın senitebrik ediyorum :)

Son olarak kitaplarla ilgili bir hayalimden bahsedip bu yazıyı bu akşam bitirmeyi ve şu an kendimi feci şekilde kaptırdığım kitabı okumak üzere odama yollanmayı düşünüyorum.

Eskiden kendimce bir kütüphanem vardı.Günün birinde bir köy okulundaki çocukların okuyacak kitaba ihtiyacı olduğunu duydum bir öğretmen tanıdığımızdan.Benim için çok değerli olan 2-3 kitap haricinde bütün kitaplarımı büyük özenle sakladığım küçük hayal dünyalarımı sabahlara kadar içinde kaybolduğum bütün hikayelerimi hiç gözümü kırpmadan koliledim ve o köy okuluna yolladım... Bunu yaparken de bu kitapların onların da hayatını benimki gibi değiştirebilmesini onların hayata bakışında bişeyleri yönlendirebilmesini umdum...

Şimdi eski haline baktığımda çok kısıtlı bir kütüphanem var...Gelecekle ilgili isteiğim ise şu...Hani bazı evler vardır...Kocaman salonlarının en büyük duvarı baştan başa kütüphanedir ve kitaplarla doludur ya.İşte ben de öyle kocaman bir evin o en kocaman duvarını baştan aşağı hayatım boyunca okuduğum; okurken hüzünlendiğim,bazen ağladığım,neşelendiğim,kendimi eğittiğim,ders aldığım,kendime yön çizdğim,kısacası hayatımda yer eden bütün kitaplarla doldurmayı diliyorum...Bunu yapacağımdan hiç şüpheniz olmasın :)

Benden bu kadar artık... SOn sözüm;HER KİTAP MUTLAKA İNSANA BİRŞEYLER KATAR,ÖNEMLİ OLAN BU KATTIKLARINI NASIL DEĞERLENDİRDİĞİMİZDİR...

Sobe Notu: Eğer bu sobeyi okuyorsa Ben Ona Resmen Aşığım ve NaneŞekeri'ni sobeliyorum :)

DURUM ANALİZİ

2008-04-28T09:27:00.005+03:00

Şu an saat 09:27 ve ben dünyaya geleli 26 yıl 1 saat oldu :) Evet bugün benim doğumgünüm :) Ömrümün 27. yılını yaşamaya başladım bile...Ne zaman geçti bu kadar süre ne zaman ben böyle büyüdüm bilmiyorum....Hep derler ya hani zaman 18 i bir hevesle beklersin bir türlü gelmek bilmez; 18 olduktan sonra da yıllar hızla akıp geçer diye...

Size bir sır vereyim mi? Ben kendimi hala 18 hissediyorum...Hala öyle deli kanım;hala o kadar çocuğum deli kızın tekiyim işte :)

Doğumgünüm ile ilgili faslı bitirdikten sonra sağlık durumuma geçeyim.Bu arada doğum günü tebriği yapmak isteyenler aşağıda yorumlar kısmını kullanabilir.İlgi ve alakanız için teşekkür ederim :D

Evet ne diyordum...Belli ki herkes merakta..Boynum iyileşti..Çok şükür...Arada hafif hafif ağrısa da o ilk zamanki günlerime göre kat kat daha iyi...Ortopedik yastığım sağolsun ve bana o yastığı satan medikalciye de binlerce teşekkürler :) Mutlu mesut uyuyyorum artık herkese tavsiye ediyorum...Boynunuzu rahat bir konuma alıp uyumak için illa benim gibi sakatlanmayı beklemeyin derim ben...Bir kere omurilik sağlığımız için oldukça gerekli...

Bunun haricinde işyerime çok yoğun günler yaşıyorum.Akşam evde bile çalışmam gerekiyor.Bu sebeple de ne blog yazabidim ne de kelime oyunlarına katılabildim :(
Hele son kelimeye ^^^SIR^^ dı ve benim içim gitti ama onunla ilgili de yazamadım.Düşünün artık kafamı bile toplayamıyorum en sevdiğim hobiyi yazma eylemini gerçekleştiremiyorum.
Ama bunu bir sonrakinde telafi etmek gibi bir planım var....

Bunun dışında herşey yolunda;beni merak edenler için bilgilendirme yeterli olmuştur sanırım...
Herkese sevgiler,saygılar bendenn :)

ROBOTİK TUBİK

2008-04-17T11:07:00.004+03:00

Dün sabah yataktan kalkamadım.Eşimin yardımıyla mızırdana mızırdana giyindim ve doktorun yolunu tuttuk...Evet kafam sol tarafıma eğik bir yengeç şeklinde kaldığım için bu ızdırap.Yine oldu;spor yaptıktan sonra koltukta uyuyakalmışım;terli olunca boynum da üşümüş ve bunun sonucunda yamuk bir hale geldim :S

Çok sevgili ortopedist doktorum; boynumda sıfır hareket olduğunu söyledi..Hadi yaa ben farketmedim diyecektim ama sakin olmayı başardım.Dün itibarı ile sabah akşam olmak üzere toplam 20 tane kas gevşetici iğnem;bilimum kas gevşetici ve ağrı kesici haplarım var.Dün eczaneden bir koca çanta dolusu ilaçla geri döndüm...

Ortopedik yastık kullanmak durumundayım yine yeniden....Bugün işe gelebildim ama boyun hareketlerim hala kısıtlı;robot gibiyim...İyileşince yazarım;bu notu da beni merak etmeyin diye yazdım zaten..

Herkese kucak dolusu sevgiler....

BU ŞEKERLERİ EVLAT EDİNMEK İSTER MİSİNİZ???

2008-04-11T13:17:00.010+03:00

Annemin kedisinin kedisi yani torunumuz olur kendisi :) doğurdu..Bu bebişler çok tatlı fakat bizim evimizde yeterince evcil hayvan nüfusu olduğu için ve annem aynı zamanda sokaktaki kedilere de baktığı için ne yazık ki bu tatlıları evlatlık vermek zorundayız... :(

Aslında annemin gönlü hiç elvermiyor onlardan vazgeçmeye ama mecburiyet malesef....

Eğer bu güzel kızlardan birine sahip olmayı isterseniz lütfen bana haber verin...

Mail adresim : BUDUR

Kendileri henüz bir aylarını doldurdular,çok oyuncular ve hepsi de maviş maviş :)

Yakın zamanda anne sütünden kesilecekler ve normal beslenmeye başlayacaklar :)

http://picasaweb.google.com.tr/tugbaozgen/YavrularM resimleri ayrıntılı görüntülemek için tıklayın :)

Eğer onlardan herhangi birine sıcak bir yuva sağlayabileceğinize inanıyorsanız gönül rahatlığıyla verebiliriz...Verirken çok zor olacağından eminim çünkü sonuçta daha bebekler ve hayvan bile olsa bir bebeği annesinden ayırmak çok üzücü ama iyi bir geleceği olacaksa neden olmasın öyle değil mi :) Bu kedinin ailesinin 3 kuşaktır bizde olduğunu da belirtmek isterim...Hani size daha önce resimlerini koymuştum ya bloğumda minik yavruların;işte bunlar onlardan birinin bebekleri...

Nasılız Bakalım Bugün??? :)

2008-04-07T11:03:00.008+03:00

Bu sabah yağmurlu bir İstanbul'a uyandık...Ama yine de olsun,yağmur sonrası toprak kokusunu içime çektim işe gelirken....

Bugün çok feci şekilde uykum olduğunu söylemek zorundayım...Dün gece 3 e kadar çalıştım evde belime deli gibi ağrılar saplanarak ;sabah da 7 de kalkıp işe geldim..SAnırım bu gece erkenden tuş olurum ben....

Bunun yanı sıra geçen hafta internetten kendime bir adet kondisyon bisikleti ısmarlamıştım.Cumartesi geldi.Kendi çabalarımla monte ettim; ki ben çok severim böyle parça birleştirme işlerini...Hatta annem kızım bıraksaydın da Kemo yapsaydı dedi ama yok dedim işin keyifli kısmı burada :)

Bu akşam eve gidince başlayacağım bakalım hayırlısıyla...

Onun dışında haftasonum güzel geçti.Cumartesi akşamı çok uzun zamandır görüşmediğimiz evli bir çift arkadaşımız geldi.Yemek yedik oturduk güldük eğlendik... ERtesi günü de üniversitedeki ev arkadaşımı ve annesini ziyarete gittik arkadaşlar da hep gelmiş;birlikte monopoly oynadık tabi ki sevgili kocam yine bütün arsaları topladı ve herkesi iflas ettirdi :) Sonunda da geleneksel monopoly resmini çektirdi....

Siz ne alemdesiniz? BEni okuyup okuyup da yorum yazmayanlar??? Biliyorum okuduğunuzu benden kaçar mı :D

Herkese iyi bir hafta dilerim...İşleriniz ras gitsin inşallah :)

ARINMAK....

2008-04-04T00:12:00.007+03:00

Söylemek zorundayım bu defa çok zor... Satırlarda ilk okuduğum andan itibaren yüreğimi tırmaladı bu kelime....Defalarca yazıp sildim ve hatta koskoca bir hikaye oluşturdum bunun için ama yine dönüp dolaşıp sana geldi nihayetinde....Çünkü affediş üzerine en uzun hikayeyi seninle paylaştım ben...

İlk ne zaman kırık dökük etmiştin ruhumu....Bu kırılıp dökülmelerin öncesi de olduğunu bilmiyordum o zaman daha...

Bir gün geldiğinde gün gibi aydınlanmıştı...Evimizin camlarının fırtınadan değil de başka bir sebepten kırıldığı....Oysa anlamalıydım belki de yaz günü ne fırtınası ki bu....ve bir sonraki gün babannem geldiğinde ve senin nerde olduğunu sorduğunda işe gitti dediğimdeki şaşkın surat ifadesini...Güneşli bir gündü ve apartmanın bahçesinde karşılaşmıştık..Ben ekmek almaya gidiyordum....Henüz 9 yaşındaydım....

Yaptığın hatalardan dolayı ağladığında ve bizi üzdüğün için kendinden nefret ettiğinde ayaklarıma kapanmıştın... Gecenin saat 3'üydü...Ağlamamak için kendimi zor tutuyordum...Ertesi günü okula gitmek zorundaydım ve henüz 13 yaşındaydım.... Ruhumda yaşadığım ızdırabı bilmek bile istemezsin...Küçücük bir kızın bunu tanımlayabileceğini de sanmıyorum aslına bakarsan...Belki sadece bu yetişkin kadın tanımlayabilir bunu;küçük kızın gelip kulağına fısıldayıp unutulmamak üzere bıraktığı acı hatıralardan....

Bir gün kendinden vazgeçtiğinde seni bırakıp gitmek istemediğimde sen benden vazgeçmiştin kolayca...Halbuki ben senin Gemi batarken önce fareler terkeder lafına inat ben fare değilim deyip yanında kalmak istemiştim...Git dedin ama gidemedim...İnsan canından geçebilir mi? 22 yaşındaydım; bu acı hatıranın izlerini boynumda taşıdım günlerce;ruhumda ise ölene dek taşıyacağım...

Bütün yaşananlara,ruhumdaki bütün darp izlerine rağmen bir gün geldiğinde herşeyi bir kalemde silip seni affedebileceğimi hiç düşünmemiştim... Eminim eğer bütün bunları ben kendi kendime yapmış olsaydım asla af dilemezdim ruhumdan... Ama sen benden bunu istemediğin halde ben seni azad ettim bile çok uzun zaman önce....

Merak ediyor musun neden olduğunu? Yaptığın herşey bir insanın yapabileceği hatalardı... Çok iyi yürekli dünyayı ve insanları çok seven senin gibi birinin bile... Senin yüreğinin ne kadar iyi olduğunu biliyorum...Kötülükleri isteyerek yapmayacağını ise adım kadar iyi....

Ama yine de onaramıyorum bazı şeyleri...Beni tanımadığını düşünüyorum....
Büyürken yeterince yanımda olamadığın için hızla kaçıp gitti bazı şeyler... Ve malesef öyle hızla akıp gitti ki zaman aradaki mesafe iyice açıldı...Şimdilerde toparlamaya ve aradaki açığı kapatmaya çalıştığının farkındayım ama ya su gibi akıp giden o yıllar....

Bir keresinde seninle hararetli bir şekilde tartışırken ''Benim çok evrensel bir affediş tarzım olduğunu ve bunu asla ama asla senin anlayamayacağını haykırmıştın yüzüme... Nasıl bir adaletin var demiştin bana;nasıl bir adalettir ki bütün evrene aynı anda makul olmaya çalışıyorsun... Taraf olmak zorundasın bu durumda...''

O zaman sana anlatmak istemiştim ama anlatamamıştım...Hepimizin insan olduğunu;hatalar yapabildiğini ve sana göre kötü olanın başkası için aslında iyi olduğunu...

Ama affetmek ne için önemli bence biliyor musun? Çünkü affetmek ruhunu arındırır...İnsanı özgür kılar...Yüreğindeki kara bulutları dağıtır...Kin tutmak insanı kirleten;saflığını elinden alan bir duygudur.. Affetmeyi bilmeyen beceremeyen biri kendini karartır yalnızca....

Bunun içindir ki ben yüreğimde derin yaralar bırakanları dahi bir zaman gelir affederim...Ve sanki her affedişte bir kuş havalanır göğüs kafesimden...

Affetmek insanı mutlu eder...Çünkü bunun aksi birini yüreğinde esir tutmaktır..Kaç kişiyi aynı anda hapsedebilirsin ki küçücük kalbine...???

Eğer birgün bu satırları okuma fırsatı bulursan bu kelimeyi seninle bağdaştırdığım için sen de beni affet olur mu? Ama bir hata olduğu için değil; belki biraz üzülmene sebep olacağı için... yapmak zorundaydım...Şimdi herşey yoluna girmiş olsa ve aramızdaki uçurumları kapatmaya gayret etsek bile ben bunları kendime hatırlatmak zorundaydım...

Yoksa kendimi asla affedemezdim...

VE bilirsin değil mi bir insanın en zor affedebildiği en çok acımasız olduğu kişi sadece kendisidir baba.....

Son birşey daha;Seni Çok Sevdiğimi biliyorsun değil mi?

ALFABETİK SOBE

2008-04-01T11:25:00.005+03:00

Zarifem beni taaa ne zaman sobelemişti ama ben bir türlü vakit bulamamıştım bunu yazmaya..Ay çok ayıp oldu canım arkadaşım ama geç olsun güç olmasın değil mi? :)

A-Aşk: O olmasa anlamsız olurdu iki kişi arasındaki ilişki

B-Başarı: Sanırım bu benim için olmazsa olmazlardan biridir.

C- Canayakın: Yani ben :)

Ç- Çay: Eskiden nefret eder ağzıma sürmezdim;üniversitede kafama bişey düştü sanırım şimdi sabahları o taze çay kokusunu alıp çay içmezsem kendime gelemem.Mümkünse güzel demlenmiş (poşet olmayacak) hımmm bir de tomurcuk çayı olmalı içinde..Ohh misss

D- Deniz: Denizin olmadığı,kokusunu duymadığım bir yerde yaşayamam uzun süre..Her gün yanından geçmesem de istediğimde varabileceğim mesafede olduğunu bilmem gerek.

E- Emek: Birine ya da bişeye emek vermek önemlidir.İnsanın emek verdiği daha kıymetlidir.

F- Fal: Severim kahve falı baktırmayı ben (Zarifecim bilir di mi bilir bilirrr :) )

G- Gelecek: Güzel günler şimdi var;gelecekte daha güzelleri de gelecek

Ğ- Adımın orta harfi;yazarken unutanlara sinir olurum .

H- Hayat: Zor ama yine de yaşanası :)

I- Işık:Aşkımın gözlerinde bana bakarken çakan küçük ışıklar

İ-İnce: Bu aralar buna taktım kafayı incelicemmm

j- Joker: Her zaman bir jokeri olmalı insanın di mi ama :)

K- Kocam: Onun adının baş harfi,Kobacanın baş harfi canımın ömrümün anlamının başlangıcı

L- Limonata : Off hele hele içinde taze nane ve fesleğen varsa deymeyin keyfime :)

M- Mart: Biz 23 Mart'ta evlendik geçen seneee

N- Nane Şekeri: Otobüste yolda ya da karnı acıkınca çok midesi bulanan biri olarak hayat kurtarıcımdır nane şekerim..

O- Okul: Lise zamanlarına geri dönmek istiyorum;tek derdim dersler olsun o kadar

Ö- Öpücük: Ay ne bileyim bu geldi aklıma :)

P- Pırasa: Şöyle zeytinyağlı bol limonlu ohh mis;akşama yapsam mı ki :)

R- Renk: Renkler hayatımızı ruhumuzu içimizi cıvıl cıvıl yapar.

S- Sevgi: İnsanın sahip olabileceği en önemli ve gerekli duygudur...Ne de olsa bir insanı sevmekle başlar herşey... Yüreğinde sevgi olmayan insanları eksik bulurum ben...

Ş- Şaşı bak şaşır..pehh bu ne ya aklıma bu geldi bi tek şimdi

T- Tubikko: Yani ben;biraz megoloman olabilirim ama bildiğim tanıdığım tuğbalar arasında tek Tubikko'nun ben olduğumu sanıyorum. Tubi derler,Tubik derler ama orjinal Tubikko benim ve biliyo musunuz bu nick blog aleminden ççoookkk öncesine dayanır. :) Ben buldum ben buldummm :)

U- Uzak: Dalıp dalıp gitmekten alıkoyamam ben kendimi..

Ü- Üzüm: Ama kuru olacak yanına da sıcacık sarı leblebi ohhh misss

V- Vals: Asil bir danstır...Hep merak duymuşumdur böyle danslara ama dans için bulunması gereken eş bu işlere pek yanaşmıyor malesef :(

Y- Yağmur: Yağsın usul usul arada coşarak;sonra güneş açsın ve toprak koksun mis gibi hafif serin bir havada...

Z- Zaman: Ne kadar kıymetlidir ve ne çabuk kayıp gider avuçlarımızdan....

Ohhh bitirdim şükür; ne zormuş yahu...:) Valla sobelenmeyen kaldı mı bilmiyorum ama ben de BÖRÜLCEM'i sobeliyorum....

Şöyle Böyle...

2008-03-28T16:52:00.005+02:00

--> Yazmak istediğim bazı konular var; ama cümleleri doğru şekilde toparlamak istiyorum. Bütün gün aklım işimde gücümde olduğundan tabi ki adam akıllı düşünemiyorum... Ve bu zirzop ilham perilerim ne hikmetse durup durup kağıda kaleme ya da laptopuma erişemeyeceğim zamanlarda üşüşüyorlar başıma....

Mesela trende bir yandan tutunup düşmemeye bir yandan da gazetemi okumaya çalışırken ya da gece uyumak üzere kafamı yastığa koyduğum zaman....

Yani ya burada ciddi bir peri sabotajı var ya da bu manyak periler benimle kafa buluyorlar.... Hayır yani peri bacım eşek gibi biliyosunuz ki ben yatağa kafayı uyumak için koyduğum zaman susuzluktan ölsem bitsem ya da başka ihtiyacım da olsa kalkmam!!! Kalkamammm...

--> MKA kişisi geçen pazar uzun zamandır okumadığı yazılarımı okumuş. Bakkala gidivermiştim kahvaltılık bişeyler almak için ( Evet benim kocam yeri geldiğinde ormanda yüz aslan gücünde tembel olabilmektedir :) )

Geldiğimde bana kapıdan girer girmez; ''Sultanım ( evet o padişah ben de onun sultanı modunda takılıyoruz ) ben seni hafife almışım yahu '' dedi...

Nasıl yani dedim... Çok güzel yazmışsın dedi..Hihihihihihi

Sonra da dedi ki böyle hikayeleri herkes yazar biraz komik bişeyler yazsana sen...

İyi güzel de ben mizah yazarı değilim ki..Hoş öyle eni konu başka bir konunun da yazarı değilim...SAdece amatör bir blog yazarı olarak takılıyorum ek iş olarak... O da yazmayı sevdiğimden...Yani bu durumda bu bir hobi oluyor galiba :)

-->Havalar artık geç kararmaya başladı ya saatler ileri alınınca; birazcık da ısınsa ben şu akşam yürüyüşlerine başlamayı planlıyorum ama bakalım nasıl olacak :)

-->Uzun bir aradan sonra evimi derleyip toplamayı başardım süper oldu süper.... :)

--> Dün bişey yaptım;sonra acaba doğru mu yaptım dedim kendi kendime içim içimi yedi; başkalarının etkisinde kalmaktan vazgeçmeliyim.Tabi sonra da ona üzülmekten... Aklım var benim akıllı bir insanım banane başkasının ne düşündüğünden değil mi ama :)

--> Kelime oyunlarında yeni kelime belirlenmiş;çok da güzel olmuş yazacağım en kısa zamanda umarım bu hafta içi bir ara :)

Şimdilik bu uykulu ağlamaklı İstanbul gününde işimin başına dönüyorum...Görüşmek üzere...

HAZIR MISIN? HADİ BAŞLAYALIM...

2008-03-26T22:36:00.009+02:00

''Bu gökyüzünde her zaman bu kadar çok yıldız var mıydı yoksa ben mi görmemiştim'' diye geçirdi içinden.....

Ellerini başının arkasında kavuşturmuş; geceyi dinliyordu...Geceyi ve dalgaların duvarlara vurduğunda çıkardığı sesi....Ilık rüzgar pencerenin aralığından estikçe bunaltıcı yaz gecesinin sıcaklığını birazcık olsun alıyordu 50 metrekarelik odanın içinden....

Yataklarının içinde dönüp duranlar; öfleyip püfleyenler ve gözlerini tavana dikip derin düşüncelere dalmış insanlarla doluydu koğuş...
Her birinin ayrı hikayeleri olan;hepsi kendine göre haklı bir sebepten burada olan bir avuç insan.....Mutsuzdu hepsi....Gözlerinin ışıklarını kapıda kişisel eşyalarını teslim ederken gardiyana bırakıp üç parça çaputları ile girmişlerdi bu demir kapının ardına....

Parmaklıklarla çevrilmiş bir dünyada beklenebilir miydi bir kadının gözlerinin içinin umutla parlaması? Özgürlüğün olmadığı yerde umut yeşerebilir miydi insanın içinde?? Belki en fazla bir gün duvarların ardına çıkma umudu....

İşte o da 20 yıl boyunca bu umutla beklemişti...Bir gün bu kapıdan göğsü dik bir şekilde çıkıp hayata insanların arasına karışmayı umarak....

Sahi ne için girmişti içeri...Hatırlamak bile istemiyordu.... Tek bildiği haksız yere bunca zamandır hayattan izole edilmiş olduğuydu.....Suçsuzdu işte....20 yıldır her gece bunu söylemişti kendine...

''Ben suçsuzum....'' Ama herkes gülüp geçmişti ona ; '' Tabi kızım tabiiii zaten hepimiz suçsuzuz burda..Hepimiz....''

Bu gece işlemediği o suç için çektiği cezanın son gecesini dolduruyordu....Gece güne kavuştuğunda, şafak söktüğünde zamanını doldurmuş ve gitmeye hazır olacaktı.....

Valizini günler öncesinden hazırlamıştı...
Hayallerini,planlarını ve bir kaç küçük eşyasını özenle yerleştirmişti küçük bavula....

Kimsesi yoktu işte; onu karşılamaya hiç kimseler gelmeyecekti...Zavallı anacığını bikaç sene önce kaybetmişti....Zavallı kadın kahrından erken yaşta göçüp gitmişti.....

Yerinde doğruldu; parmaklığın ardındaki camın yanına oturdu bacaklarını toplayıp.... Bu saatlerde hava serinlerdi her mevsim... Sanki gece bitmek istemezcesine soğuk estirirdi rüzgarı...Ve bu duvarların arasında yaşamak zorunda kalan bütün insanlar nedendir bilinmez daha çok mu severdi geceyi....

Güneş kaybolup da karanlık çökünce koğuşa; en demlisinden çaylar doldurulur,türküler yakılır bazen birinin hıçkırığı duyulurdu yastığının altından....

''Elleşmeyin garibe... '' derdi Ayşe ana...''Bırakın döksün içini yavrucak..''
Ve en çok ağlayanlar yeni gelenler olurdu;eskiler zamanla kalplerinin nasır tutmasından mıdır bilinmez gözlerinin yaşına hakim olmayı bilirlerdi...
BElki bilmezlerdi de yüreklerinin sesini herkesten gizlemeyi; zehri gizli gizli akıtmayı öğrenirlerdi kim bilir.....

Güneş doğuyordu....
Son kez dalgaların kayaları dövüşünü dinlerken deniz havasını içine çekti Nazan....
''İstanbul'a gidince ordaki kardeşlerinize simit atıcam vapurdan'' dedi martılara...''Söz''....

***************************************

Demir kapının kilidi açıldığında o çoktan kapının önünde bekliyordu...Tüm arkadaşlarıyla vedalaşmış ve çıkınca buluşmak için sözleşmişlerdi....
Gardiyan kilidi söküp kapıyı sonuna kadar açtığında sıradan bir ses tonuyla sordu;

'' Hazır mısın çıkmaya??? ''

Nazan cevap verdi;

'' Hazırım....'' cevabı verirken sesindeki umudu ise sadece kendi farketmişti....

Geldiği gibi sessiz bir şekilde çıkıp gitti kale gibi duvarların ardından....

Artık hayata karşıp gidebilirdi;onunla mücadele etmek için hiç bir hazırlığı olmasa da......

YENİ SOSYAL GÜVENLİK YASA TASARISI

2008-03-26T08:42:00.004+02:00

Günlerdir takip ediyorum ne olacak ne bitecek bu konuda diye..Kapsamın ne olduğunu bilmeyenler ve merak edenler için...Buyrunuz...Çalışan insanın emeğine saygı olmadığı gibi olan hakları da nasıl elinden alınmaya çalışılıyor siz de görün...

HEPİNİZ MİMLENDİNİZ....

2008-03-24T21:33:00.005+02:00

Bu defaki mim konusu o her zaman birbirimizi sobelediğimiz türden değil..Bu seferki konu toplumun en küçük ve masum bireylerini ilgilendiren bir konu...Bu da çocuk istismarını engellemek amacı ile başlatılmış bir proje

Fikrimin İncegülünün ve başka arkadaşlarımın da sayfalarında gördüğüm bu yeni proje sayesinde çocukların suistimal edilmesi engellenmeye,toplum bilinçlendirilmeye çalışılmaktadır.... Biz de blog yazarları olarak belli bir okuyucu kitlesine sahip insanlar olarak buna katkıda bulunabiliriz.... Bunun için yapılması gereken üç şey var ;

1)Çocukluğunuzdan hatırladığınız ilk şarkı ve şu anda dinlediğinizde hissettirdikleri.
2)Banner
3) Çocuk istismarını durdurun" sloganının yazıda geçmesi.

Şimdi ben üstüme düşeni yapmak amacı ile bu mimi gerçekleştiriyorum..ŞU ANDA BUNU OKUDUĞUNUZ İÇİN SİZ DE MİMLENDİNİZ...LÜTFEN İHMAL ETMEYİN VE BU MİMİN GEREKLERİNİ YERİNE GETİRİN.....

Çocukluğumdan hatırladığım ilk şarkı şudur;hatta şunlardır...İkisinin da bana hissettirdikleri farklıdır...

Benim annemmmm güzel annemmm beni aaalll kollarına

Sabahları uyanınca beni okşar severdi .... Bu böyle devam eder giderdi annecim bunu bana uyurken hep söylerdi...Kokusu gelir burnuma oher duyduğumda....

Bir de şu şarkı vardır; ara sıra mırıldanırım ve hala çok eğlenirimmm....

Bak bir varmış bie yokmuş eski günlerde;tatlı bir kız yaşarmış boğaz içinde....

Bak bir sabah erkenden masal şöyle başlamış

İskelede genç kıza delikanlı rastlamış

Bakışmılar göz göze gören kimse olmamış

Fakat denizde dalga oynamaya başlamış

Lay lay lay lay lay lay lay lay lay lay llay layyy

Lay lay lay lay lay lay lay lay lay lay llay layyy

Emin olun ki çocukların istismar edilmesi yalnızca cinsel yönden taciz edilmekle (ki bu bence en en korkunç insanlık dışı olanı) olmuyor...Çocuklar küçücük yaşlarda sokaklarda çalışarak,ebeveynleri tarafından tartaklanarak,dayak yiyerek,aile içi psikolojik savaşlarda arada kalarak küçücük ruhlarının da bedenleri kadar zarar görmesi sureti ile suistimal edilebiliyorlar....

Eğer siz de bu küçük yüreklerin küçük bedenelrin zarar görmesini istemiyorsanız ''ÇOCUK İSTİSMARINI DURDURUN!!!!'' sloganını ve bu linki blogunuza ekleyiniz....

http://doctus.org/banner/banner300x250.jpg

Bir Milleti Ne Kadar Aptal Yerine Koyabilirsiniz ???

2008-03-24T08:39:00.009+02:00

Türk Genci,devrimlerin ve cumhuriyetin sahibi ve bekçisidir. Bunların gereğine,doğruluğuna herkesten çok inanmıştır. Yönetim biçimi ve devrimleri benimsemiştir.Bunları güçsüz düşürecek en küçük ya da en büyük bir kıpırtı ya da davranış duydu mu, ''Bu ülkenin polisi vardır, jandarması vardır, ordusu vardır,adalet örgütü vardır'' demeyecektir. Elle,taşla,sopa ve silahla;nesi varsa onunla kendi yapıtını koruyacaktır.

Polis gelecek,asıl suçluları bırakıp,suçlu diye onu yakalayacaktır. Genç, '' Polis henüz devrim ve cumhuriyetin polisi değildir'' diye düşünecek,ama hiç bir zaman yalvarmayacaktır. Mahkeme onu yargılayacaktır. Yine düşünecek, ''demek adalet örgütünü de düzeltmek,yönetim biçimine göre düzenlemek gerek''

Onu hapse atacaklar.Yasal yollarla karşı çıkışlarda bulunmakla birlikte bana, başbakana ve meclise telgraflar yağdırıp, haksız ve suçsuz olduğu için salıverilmesine çalışılmasını, kayırılmasını istemeyecek. Diyecek ki, ''ben inanç ve kanaatimin gereğini yaptım.Araya girişimde ve eylemimde haklıyım. Eğer buraya haksız olarak gelmişsem, bu haksızlığı ortaya koyan neden ve etkenleri düzeltmek de benim görevimdir.''

İŞTE BENİM ANLADIĞIM TÜRK GENÇLİĞİ !

Mustafa Kemal Atatürk

Bursa, 5 Şubat 1933

Bugünlerde bir kitap okumaya başladım.Kitabın giriş kısmında Atatürk'ün Bursa Nutku'ndan bu alıntıyı yapmıştı yazar...Ülkemizin içinde bulunduğu duruma ne kadar da uygun sözler öyle değil mi? Geleceği böylesine görebilen bu kadar akıllı ve deha sahibi bir insanın yaptıklarını yıkmak ve aydınlık yerine karanlığa gitmeye çalışmak nedendir? Bu kişiler olsa olsa Hasan Sabbah'ın devamı olan bir nesil olabilir diye düşünüyorum...Çünkü başka türlüsü benim idrak sınırlarımı zorlamaya başladı artık....

Beklemek Sürgünü....

2008-03-14T19:53:00.008+02:00

Denizin ortasında güvertede buz gibi sabah ayazında üzerinde yalnızca incecik geceliği olduğu halde gözlerini ufka dikmiş bakıyordu...Günün ağarmasını bekliyordu.
Artık ağlamaktan kirlenip kararmış yüzünde son bir gözyaşı damlası kurumuştu....Elleri buz tutmuştu.Hiçbirşey hissetmiyordu...Kalbindeki acı o kadar yoğundu ki vücudunun herhangi bir yerindeki fiziksel bir acının canını acıtması mümkün değildi artık...Beyni uyuşmuş gibiydi...Kafasının içinde bu yaşına kadar biriktirdiği herşey sanki bir anda silinmişti....

Ruhu bedenine yalnızca bir noktadan bağlı gibiydi...Sadece kalbi tutuyordu bedeninden kopup rüzgara karışıp gitmesini...Tıpkı ağacından kopup savrulmaya hazırlanan bir sonbahar yaprağı gibi... Kopmamasını sağlayan tek şey hayat özünü yüreğini kaybetmek istemeyişi gibiydi...

İçindeki yangını söndürmek istercesine çekti sabah rüzgarını derin derin....Bütün hücrelerine kadar en küçük en dipteki zerreciklerine kadar hissetti serinliği....

4 yıl olmuştu...Bir türlü geçmek bilmeyen koca 4 yıl...Ayrıldıklarında kadın henüz 22 yaşında tazecik bir gelindi...Yeni evlenmişlerdi...Sonra 1.Dünya Savaşı çıkmıştı ve kocası da o koca kafile ile birlikte gitmişti....

Yalvarmıştı...''Gitme ne olursun;kaçalım gidelim buralardan uzak bir ülkeye...Bizi orada kimse bulamaz...Yalnız bırakma beni ne olur..''diye... Ama genç adam bunu kabul etmemişti...Çok gururluydu....Ülkesi için birşeyler yapmak zorundaydı ve gitmeliydi...''Eğer gitmezsem ömür boyu bunun vicdan azabını çekemem'' dedi güzel gözlü karısına....''Korkma geri döneceğim...''

Sımsıkı sarılıp vedalaştıktan sonra karısını kez öpüp çıkmıştı evlerinin kapısından....Kadın açık sokak kapısının önünde sevdiği erkeğin ardından bakarken adam son kez arkasına dönmüş ve o delici bakışlarıyla öyle bir bakmıştı ki kadına;bu koskoca 4 yıl boyunca aklına çakılıp kalmıştı kadının o son duruşu....

Kocası gittikten sonra kadın hamile olduğu haberini almıştı....Onu beklerken bebekleri geldi dünyaya...Tatlı mı tatlı bir oğlan...Ona hep babasını anlatarak büyüttü oğlunu...Küçük delikanlı gurur duyuyordu babasıyla.....Anne oğul umutla evin babasının döneceği günü bekliyorlardı...

Bir gün savaşın bittiği haberi geldi....Bütün askerlerin evlerine geri dönecekleri duyurulmuştu...Şehirde bir sevinç rüzgarı dalgalanıyordu.... Sabırla bekliyorlardı adamın gelişini.... Aradan 10 gün geçmişti ki bir gün kapı çalındı...Küçük çocuk koşa koşa kapıya yöneldi.''Babam geldi;babam geldi.....'' Kadın yüzünde şaşkın bir tebessümle hemen kapıyı açtı....

Karşısında hiç tanımadığı bir adam dikiliyordu....

-Burası Ahmet Bey'in evi mi?'

- Evet buyrun ben eşiyim....

-Hanımefendi ben eşinizin cepheden arkadaşıyım....Size bir haber getirdim Ahmet'ten....

O an sanki bütün dünyası başına yıkılmıştı genç kadının.... Adam elindeki zarfı uzattı...Kocası son saldırıda ağır yaralanmış ve artık daha fazla yaşama gücünün kalmadığını anlayınca ona son bir mektup yazabilmiş ve bunu da ulaştırması için arkadaşına vermişti....

Gözyaşları içinde elindeki zarfı açtı kadın....

***********************************************

'' Sevgilim;

Şu anda bu mektubu okuyorsan bil ki ben sana verdiğim sözü tutamadım ve evimize geri dönemedim....Emin ol ki böyle olmasını asla istemezdim....Hayatımda en çok değer verdiğim iki varlığımı bir başlarına bırakıp gitmeye gönlüm hiç razı gelmese de artık yolun sonuna geldiğimi hissediyorum....

Sensiz geçen bu 4 yıl benim sürgünümdü....Bir gün biteceğini umduğum;sabrettiğim kavuşma umudu ile bekleyip durduğum bir sürgün...Her gece yattığımda senin uzun saçlarını güzel gülüşünü;yanaklarımı okşayan pamuk gibi bembeyaz yumuşacık ellerini düşündüm....Bunlarla avuttum kendimi....

Ama başaramadım.....Artık son gücümü de tükettiğimi hissediyorum....
Senden son bir isteğim var...Sen çok güçlü bir kadınsın....Yine öyle olmanı dayanmanı ve oğlumuzu büyütmeni istiyorum...TEk başına çok zorlanacaksın zaman zaman bunun farkındayım ama ne olur pes etme ve diren bu hayata....

Sizi herşeyden çok seviyorum....Zamanı geldiğinde görüşmek üzere...

Kocan....

*****************************************

Bu haberi aldıktan 3 gün sonra oğlunu da alıp hiç kimselere haber vermeden bir gemi yolculuğuna çıkmıştı....Biraz uzaklaşmak ve onsuz hayatı nasıl devam ettireceğine karar vermek zorundaydı....Ama o kadar güçsüzdü ki....

Güneş yavaş yavaş doğmaya başlamıştı....Gözü denizin dalgalarına takıldı...Şimdi kendimi şuradan bıraksam.....Dibe insem;insem.... Sonra bir vurgun yesem ve tatlı bir sarhoşluktan ölümün kollarına geçsem ve sana kavuşsam.....

Usulca kenar korkuluklarına yaklaştı güvertenin.....Ayağını şöyle bir uzattı ve arkasından duyduğu sesle toparlanması bir oldu....

''Annecim;napıyoşun oyda??''

Küçük oğlu gözlerini ovuştura ovuştura annesine bakıyordu şaşkın gözlerle...Neler olup bittiğini anlamaya çalışıyordu....Gidip hemen küçük yavrusuna sarıldı kokusunu derin derin içine çekti....

''Hiç bişey yapmıyorum kuzum..Uykum kaçtı biraz hava alıyorum''....

Oğluna baktı;onun gözlerine....Aynı babası gibiydi bu gözler...Tıpkı....Sonra ona yine usulca sarılıp mırıldandı içinden ;'' Sırf senin için oğlum bu hayat denen sürgüne katlanacağım;sırf senin büyüdüğünü ve baban gibi bir adam olduğunu görebilmek için...''

Sonra oğlunu kucağına aldı ve birlikte kamaralarına doğru ilerlediler... Bu esnada güneş çoktan doğmuş ve güzel yüzü ile yeni bir günü aydınlatmaya ve beraberinde yeni umutları da getirmeye başlamıştı bile...

Bir Zarife Gördüm Ama Zilsiz'inden....:)

2008-03-10T20:21:00.008+02:00

Öncelikle saat 13:00 de Taksim'de buluştuk Zilsiz Zarifem'le....Bir hayli zamandır görüşmeyi planlayıp planlayıp denk getiremiyorduk ve bu hafta çok önce plan yapmadan buluşmayı ayarladık ve sonunda başardık...Buluştuğumuzda ikimiz de çok heyecanlaydık... Buluştuktan sonra öncelikle birazcık dolaştık ve Diloşumla kuzimin düğünü için bana elbise baktık;sonra o bana aynı elbiseleri daha uygun fiyata Beşiktaş çarşısında bulacağımızı söyleyince bir yere gidip oturmaya karar verdik....

Aslında ben çok merak ettiğim için Mihrimah Sultan'a gidecektik ama hava o kadar güzeldi ki BAŞKA bir yöne yönelerek açık havada oturabileceğimiz bir yeri tercih ettik ve yukarıda resmini görmüş olduğunuz Limonlu Bahçe'ye gittik...İyiki de gittik çünkü küçük bir bahça içinde limon ağaçlarının arasında çok hoş bir mekandı...

Limonatalarımızı içerken bir hayli koyu bir sohbete daldık...Konudan konuya atladık :) BEn kendimi böyle sanırdım ama bir tek ben değilmişim meğerse :) Blog aleminden iyi anlaştığım kişiler arasındaydı ama bu kadar kafa dengi olduğumuzu,çok çok güzel vakit geçireceğimizi ve bu kadar güzel bir arkadaşlık kuracağımızı hiç tahmin etmemiştim..SAnki biz önceden de tanışıyorduk da sadece bir haftadır görüşmemiz gibiydi...

BEni beklerken Zarifem'in eline bir kart tutuşturmuşlar ve biz de bunun üzerine orayı bulup fal baktırmaya karar verdik...Arayışlar sonunda bulup önüne geldikten sonra hoşumuza gitmedi ve oradan uzaklaştık :) Napsak derken Yeşilçam Cafe^ye gidip kahvelerimizi söyledik... Kahvelerimizi içip kapattıktan sonra yanımıza orada fal bakan bir bayan geldi...İnanılmaz bir enerjisi vardı ve bizim fallarımıza baktı...Enerjisi öyle yoğun öyle pozitifti ki yanımızdan gittiğinde ikimizde bir hoş olmuştuk ve mutlu olmuştuk...

Daha sonra Beşiktaş'a indik ve Beyoğlu'nda beğendiğim elbisenin aynısını dörtte biri fiyatına bulduk... Şans işte....O işi de hallettikten sonra karnımızın çok acıktığını hissedip bir yere girdik ve kumpir yedik... Sonra oradan çıkıp Starbucks'a gittik ve kahvelerimizi aldık.... Saate baktığımızda 6 saattir birlikte olduğumuzu görüp zamanın nasıl geçtiğine şaştık kaldık...

Kahvelerimizi yudumlarken Kemo'yu bekledik...Sonra o gelince beni aldı ve vedalaştık arkadaşımla...

Bir de kendisi çok düşünceli bir insan gerçekten...Bana yeni iş hediyesi olarak çok tatlı bir kalemik almış;yanındaki küçük ayıcık da üstüne bastırınca şarkı söylüyor :) REsmini çekmiştim ama beceremedim;artık Kemo gelince atarsa bilgisayara inşallah....

İşte böyle çok güzel bir Cumartesi geçirdim;çok mutlu oldum ve çok eğlendim...Ayrıca da çok iyi bir arkadaş edindim...Eminim bundan sonra sık sık görüşeceğiz :)

Merak edenler için son günlerde ben ve bir sobe...

2008-03-07T12:18:00.007+02:00

Herkese merhabalar... Sesimin soluğumun çıkmadığını söyleyenler için kendimden haberdar edeyim dedim...

Çoğunuzun bildiği üzere bu hafta yeni işime başladım.:) Çok keyifli bir başlangıç oldu. Öncelikle benim için göz koyduğum konumdaki masayı verdiler bu çok iyi oldu.Tam köşede ve cam kenarında dışarı baktığında caddreyi görüyor ki zaten ofis cadde üzerinde...Gün ışığı direkt giriyor çalıştığım ofiseve çok mutluyum bu sebeple...

Günler çok çabuk geçiyor;nasıl akşam oluyor anlamıyorum...Yapmaya başladığım şeylerden de son derece keyif alıyorum :) Öğrenmek hele de istediğin alanda birşeyler öğrenmek çok çok güzel...Bir de farkettim ki insan istediği şeyleri daha duru bir zihinle öğrenebiliyor..Yani aklını gerçekten yaptığın işe veriyorsun ve çalışırken çok keyifli vakit geçiriyorsun...Mutluyum yahu... :)

Bu hafta devam etmekte olan bir proje için arkadaşlara yardım ettim..Hatta verdiler çizim bile yapmaya başladım.Yaptıkça fakültedeyken yaptığım projeleri hatırladım...Yani bilgiler saklandıkları yerlerden geri çıkıyorlar ve ben çok heyecanlanıyorum tüm bunları yaparken...

Önümüzdeki hafta yeni bir projeye başlayacakmışız...BEn sıfırdan öğrenmeye başlıycam en başından A'dan Z'ye...Bunu yaparken de bütün dikkatimi toplamam gerek.Hatta belki de akşamları da evde çalışmam lazım gelebilir...O yüzden haftaiçi yazı yazamayabilirim;haftasonu yazarım....

Bunun yanında işyerinde msn açmıyorum.Hatta bundan sonra da açmamayı düşünüyorum... Çünkü böyle çok güzel çalışıyorum ve öyle de devam etsin istiyorum.Bana ulaşmak isteyen arkadaşlarım bana mail atabilir yada telefonumu bilenler oradan ulaşabilir :) Bir de msn den çevrimdışı yazın siz ben size cvp veririm akşam açtığımda...

Blogları akşamları takip etmeye özen gösteriyorum....

Trenden işe gidip gelirken biraz yürüme mesafem var ve sanırım bu yürüyşler bana iyi gelmeye başladı ki tartıda değişikler bile olmaya başladı süper valla :) Haftabaşından bu yana 1,2kg gitmiş bile ne güzel değil mi :) Ama ben biliyordum neden kiloların yapıştığını bana hep oturmaktan ve sıfır hareket yüzündendi...

Bir de Didocum beni sobelemiş yaptığım en lüzumsuz alışveriş konusunda.Onu da yazıp işime geri döneyim...
BEn eşime sordum geçen akşam sence yaptığım en lüzumsuz alışveriş nedir diye...Önce yaptığın lüzumsuz alışveriş yok dedi...Sonra ben yok mutlaka var dedim ve onun aklına geldi...

Geçen sene eczaneden yemeklerden önce bol suyla alındığında midede şişen ve tok tuttuğu söylenen bitkisel bi zımbırtı almıştım. Sonra o zımbırtı bana mide sancısı çektirmekten başka bişeye yaramamıştı...Evde mutfakta bir dolabın içinde öylece duruyo ve Kobacan onu her gördüğünde benimle kafa buluyor :) İşte böyleee ...

Kendinize iyi bakın;görüşmek üzere ve de iyi haftasonları....

Duvarın Ardı....

2008-03-03T21:11:00.005+02:00

Onun duvarları vardı...
Görünmezdi....
Geçilmezdi....

Bir gün bir kız çıkageldi...Uzak diyarlardan...
Duvarın önünde durdu bekledi...BEkledi...BEkledi...
Dokundu sıcacık elleriyle buz gibi dokusuna...
Duvar ürperdi....

Sonra sen ona dedin ki; giremezsin içeri ben istemezsem eğer...
Git buradan....
Kırıldı tazecik yüreği bir ilkbahar dalı misali...Çıt...
Sonra ela gözlerinden iki damla yaş süzüldü sessiz sessiz ve duvarın üzerinde yükseldiği toprak parçasına damladı...Pıt..Pıt...

Arkasını döndü,yürümeye başladı usulcana....
Birkaç adım sonra bir ses işitti ardından....
Duvar;gözyaşlarının damladığı noktadan itibaren yeşermeye başlamıştı... O sert taş görüntüsü yavaş yavaş yumuşuyordu ve toprağa dönüşüyordu...Sonra çıtırdamaya başladı.....
Yeşermekte olan toprak yavaş yavaş aşağı süzüldü ve duvar yıkıldı....

Yıkılmış duvarın ardına baktığında karşılaştığının hayatının sonuna kadar görmek isteyeceği gözler olduğunu henüz bilmiyordu....

Evden Bildiriyorum...

2008-02-27T11:33:00.003+02:00

2 gündür evdeyim...Daha doğrusu dışarıdaki işlere koştursam da ev civarında seyrediyorum.. Pek hoşuma gitmedi doğrusu..Sittin sene uğraşsam ev hanımı olamayacağıma karar verdim.. Bende o potansiyel yok yani...

Bu arada bilmem farkettiniz mi ? Şifreyi kaldırdım..KEndi sayfama bile şifre ile girmek olayı beni baydı,bu sebeple de açtım blogumu..Tabi yarın öbür gün canım sıkılıp tekrar kapar mıyım onu bilemem ama kayıtlı adresler bende baki kalıyomuş,yani şifreyi açınca ordaki davetiye listesi gitmiyormuş ona da pek sevindim :)

Yarın mezun olduğum üniversiyete gidip diplomamı alacağım.Neredeyse 3 sene olacak hala okulu bekliyor diplomam..Bir kavuşalım kendisiyle artık değil mi ama :)

Şimdilik benden bu kadar; bekar evi gibi kullandığım evimi bir düzene sokmam lazım..Sonra da işlerimi halletmek için dışarı çıkacağım..Zaten bu havada evde oturmak delilik olurdu çünkü muhteşem bir bahar havası var..Dışarısı 16 derece :) Şu anda işyerlerinde çalışmakta olan arkadaşlarıma nispet yaparmış gibi olmak istemezdim ama kusura bakmayın artık :)
En kısa zamanda görüşürüz.

İlk Cemre,Çilek Kokusu ve Bahar...

2008-02-22T17:07:00.004+02:00

Hooopp Biiirrr.... İlki havaya....

Hooopp İkiii... İkinci Suya.....

Hooopp Üüçç... Bu da toprağa...

İşte oldu... Artık hazırım çilek yemeye... :)

Neden bilmiyorum ama hani derler ya ilk cemre düştü diye... Her yıl bunu duyduğumda sanki gökten görünmeyen bir damlacık şıpp diye yeryüzüne düşmüş ve o gün içinde bir sihir meydana gelmiş gibi hissederim ben...

Bu ilk cemrenin düşüşüyle birlikte ne alakası varsa benim aklıma da çilek düşüverir...ASlında aklıma değil de burnuma düşer...:) Durup durup çilek kokar bana; daha zamanı var deyip hayıflanırım... En sevdiğim meyveyi mi beklerim onca zaman özlemle yoksa Çilek bana baharın gelişini anımsattığından ben aslında baharı mı özlerim bilemem...

Bildiğim; içim kıpır kıpır şu sıralar... Çünkü ben baharda doğmuşum... O yüzden belki her baharda kıpır kıpır olur benim içim..:)

Kışın depresif halinden kurtulduğum;kendimi çocuklar kadar şen hissettiğim...İlkbaharda çocuk olup sonbaharda büyüyüveririm...

Tıpkı karların kalkması ve güneşin tatlı yüzünü göstermeye başlaması ile çiçekler açan ve doğaya merhaba diyen;sonbaharın gelişi ile de olgunlaştırdığı çiçeklerini birbir döküp yapraklarını sarartan sonra da serinleyen hava ile çıkan iç sızlatan rüzgarlara yapraklarını hediye eden ağaçlar misali....

Bu seferki oyunda öyle güzel bir üçleme yapmış ki Fikrimin İnce Gülü benim için... Gerçekten bu çok sevdiğim 3 kelime birbirine o kadar da bağlantılı ki benim için...

ASlında söyleyecek çok fazla birşey de yok; ilk cemre düştü... Ben her fırsatta çilek kokuyor diyorum...Son cemre düştükten ve bahar gelmeye hazır olduktan kısa bir müddet sonra da şimdi özlemle kokusunu duyduğum o çilekleri doya doya yemeyi bekliyorum... :)

Şarap ve Piyanodaki Dokunuşlar...

2008-02-21T13:15:00.013+02:00

6 yıl önce serin bir Ekim akşamüstü...Kırmızı şarap,gece ve o....İkisinin bu kadar yakışacağını pek tahmin edemezdim...Zaten o zamana kadar ben kırmızı şarap da içemezdim...

Şarabın bile tadını değiştirir o benim için...Her karşılaştığımda içimi okşar...Zihnimi herşeyden arınıp havada süzülür...Müzik ruhumu ele geçirir....Dinginlik...
Aynı anda coşarım, ağlarım içime doğru,hüzünlenirim sevinirim,dalar giderim ve neşeyle gülümserim...Hepsini aynı anda yaşatır bana....

Onun parmağıyla dokunduğu her notada benim içim dolar taşar....

Büyürüm kocaman bir kadın olurum... Küçülürüm savunmasız bir kız çocuğuna dönüşüveririm.... Ruhumun dolambaçlı yollarında rüzgarlara kapılıp aylak aylak savrulan bir sonbahar yaprağı oluveririm...

Susarım..Kendi suskunluğumda aslında asla dışa vuramayacağımı düşündüğüm uzun cümleleri kurarım.. Roller biçerim kendime, kılıktan kılığa girerim ve değişirim...O gün üstüme hangisi çok yakışıyorsa onu giyerim bir süreliğine o oluveririm... Başkası olmak.... Acaba nasıl olurdu... Aslında bu değil de...Gerçekten ben olmak nasıl olurdu....

Yasaksız,kuralsız,sınırsız...İçimde biriktirdiğim onca şeyi dışa vursam..Sadece içimden geldiği gibi davranabilsem bir süreliğine...Kimliksiz...Serbestçe ortalarda dolanan, kendisine bir hayat karakteri biçilmemiş yakıştırılmamış hafif bir ruh gibi...

Bazen öyle dalardım ki sesler havada dolanırken... SAnki o hikayenin kahramanları gelir odanın içinde bir görünüp bir kaybolurdu...Her şarkısına bir hikaye yazardım..Mutlaka kendi hikayeleri olan bu ezgilere bir de kendiminkini eklerdim... Sonra o şarkıyı hep kendi hikayemle anımsardım.. Hepsinin bir özel yeri olurdu böylece benim içimde...

20 yaşındaydım hayatıma girdiğinde...Aniden,hiç beklemeden gelivermişti...Odamı yalnızlığımla paylaşırken bir anda üçüncü bir kişi oluvermişti aramızda o...Fahir ATAKOĞLU ve notaları....

Seviyorum böyle zamanları... Yıllardır vazgeçtiğim,unuttuğum yada bir köşeye atmış olduğum bir takım şeyler bir gün ansızın karşıma çıkıveriyor... İlkin bir heyecanlanıyorum; yıllardır görmediğim ve özlemini çektiğim eski bir dostla karşılaşmış gibi oluyorum önce...Ellerim titriyor heyecandan,içim kıpır kıpır oluyor.... Sonra içten bir merhaba diyorum sessizce...

Bugün de öyle oldu işte... Sayfaların arasında dolanırken birden çıkıverdi karşıma..

''Ah dedim eski dost, seni tozlu raflara bırakalı ne çok zaman olmuş...Gel bir tozunu alalım senin, sen de gün ışığına çık kaanlıklardan kurtulmuş ruhum gibi...

Hatta bu gece;yıllar sonra yeniden buluşmamızın şerefine seninle uzun bir sohbete başlayalım ama dilimiz LAL.... Elimde bir kadeh kırmızı şarap...''

Düş Diyarı Ekspresi Kalkarken...

2008-02-21T00:35:00.003+02:00

Kucağımda bilgisayar yatağımın içinde oturmuş düşünüyorum yarım saattir...
Yanımdaki koca bebek çok yorgun sabahın ilk ışıkları ile kalkmaktan,uyuyor mışıl mışıl...Az önce uykusunun arasında bana birşeyler söylediğini sandım ama sanırım sayıkladı...

İçim öylesine dolu ki...Sayfalarca yazabilirim gerekirse...Aslında uyumam gerekiyor ama gram uyku yok gözlerimde...
Bir hüzün var üzerimde...Ama acıtmayan cinsinden...Tatlı tatlı saçlarımı okşayan,beni ılık ılık sarmalayan bir hüzün bu...Uzun zamandır uzak kaldığım bir yanım çıktı geldi sanki sislerin ardından...Defterinden ve kaleminden asla vazgeçmeyen o yanım...
Yüreğime işleyen o ezgiyi milyolarca kez ard arda dinleyerek hayal kurabilir,gözlerimi kapatıp uzak düş diyarlarına seyahat edebilirim şu anda....

Gözü kara denizcilerin gemilerine kaçak binip okyanuslara açılabilirim....

Karanlık mağaralarda yerleri göremeden çıplak ayaklarımla yolu bulmaya çalışırken birden bastığım şeyin hafifçe akmakta olan bir suyun içindeki çakıl taşları olduğunu görüp sevinebilirim...

''Bak gördün mü,nehir çok yakın,hem oradan ışık da süzülüyor bulduk işte çıkış yolunu nihayet....''

Sahi...Böyle bir rüya görmüştüm ben bir keresinde,hala da silemem içimden,aklımdan.... Karanlık bir mağaranın içinde çıplak ayaklarla yürümeye çalışırken önce parmak ucumun sonra da bileğime kadar ayaklarımın değdiği o içinde çakıl taşları ışıldayan berrak su... O zaman mağarada yanımda olup elimden beni dışarı çıkarmaya çalışan kişinin kim olduğunu görememiştim... Artık biliyorum onun kim olduğunu...

Gözlerim kapanmaya başladı hafiften...Şimdi kelimeleri,satırları bir kenara koyup; düşler diyarının geçiş kapısı olan yorganıma sarılıp o en sevdiğim yere yolculuk vaktim geldi çattı... Kapanmakta olan göz kapaklarımın hızına yetişemezsem eğer;kesilmiş olan biletim yanabilir ve ben yarın geceye dek yeni bir bilet de isteyemem gitmek için...

Şimdi biraz acele etmek zorundayım;hayal meyal gördüğüm minik sincaplar sabırsızlanmaya başladı;beni bırakıp gitmelerini istemem çünkü bu gece anlaşılan onlar rehberlik edecek bana...

Herkese Düşler Diyarında Güzel bir gezi dilerim bu gece...Mutlu kalın...

Ruha Yansıyan Ayna...

2008-02-19T15:49:00.014+02:00

- ''Hist hist... Baksana bu yana''

Genç kadın irkildi önce...İyi de evde hiç kimse yok ki, herhalde dışarıdan geldi bu ses diye geçirdi içinden ve devam etti işini yapmaya...

- '' Heeey sana söylüyorum '' diye seslendi yine aynı ses; fakat bu sefer biraz daha güçlü..
''Neden dikkate almıyorsun beni ? ''

Kadın etrafına bakındı, kimseyi göremedi;sonra bir anda bir şekilde yatak odasının dolabının üstündeki aynada kendi yansıması ile göz göze geldi ve irkildi... Hatta neredeyse bir çığlık atacaktı...
Seslenen aynadaki aksiydi...Gözlerini kapadı,kendini çimdirdi acaba rüya mı görüyorum diye...Korkarak usulca açtı gözlerini... Yok rüya falan değildi bu...

Aynadaki aksi,kollarını usulca kavuşturmuş,arkasına hafifçe yaslanmış tebessüm ediyordu gözlerinin içine bakarak...

Yansıma: Merhaba...

Kadın korkarak cevap verir: 'Merhaba....''

Yansıma sorar,''Neden korkuyorsun ki? İnsan hiç yansımasından korkar mı?''

Kadın duraksar önce bir,elleri titremektedir...

''İyi ama sen...yani sen nasıl oluyor da konuşuyosun cevap veriyorsun hepsinden ötesi benden bağımsız olarak hareket ediyorsun ki ???..''

Yansıma bir durup düşünür,biraz ciddileşir ve konuşmaya başlar yeniden kadının gözlerinin içine bakarak..

''O kadar uzun zamandır aynaya,kendi gözlerine bakmıyorsun ki, sanki benden kaçar gibisin... Bir şekilde dikkatini çekmem gerekiyordu... Benim de aklıma bu geldi...''

Kadın :''Aklına mı geldi??..Allahım çıldırıyorum ben galiba İyi ama,aynalar konuşmaz ki...''der şaşırarak....

Yansıma gülümser ve ;'' Yanılıyorsun...Konuşur aslında...Sadece,sessiz konuşur....'' der...

Kadın ''Onun için mi böyle fısıltı şeklinde çıkıyor senin sesin?'' diye devam eder sorusuna...

''Evet'' der yansıma...''Teknik olarak öyle de diyelibiliriz...''

''Hahh..Teknik olarak mı? Espri anlayışı olan bir ayna,evet bu gerçekten müthiş ben çıldırdım cidden sanırım'' der kadın...

''Çıldırmadın...Sadece kendinle yüzleşiyorsun... Keyfini çıkar...'' diye cevaplar kadının kendisine sorduğu soruyu...

''Kendimle mi yüzleşiyorum..Nasıl yani ? Bir dakika bir dakika yani şimdi ben aslında kendi kendimle mi konuşuyorum...Onu mu demek istiyorsun?'' diye sorar kadın gözlerini kocaman kocaman açarak...

'' Eh öyle de diyebiliriz'' der yansıma kafasını hafiften yana eğerek düşünceli bir şekilde...

''Ağzından laf almak da ne kadar zormuş'' diye hayıflanır kadın..

''Unutma ben senin yansımanım, söyleyeceğin herşeye verdiğin cevapları aslında sen veriyorsun'' diye cevabı yapıştırıverir hemen yansıma...

'' Bir bu eksikti...Kendi kendime laf yetiştiriyorum şimdi de ''...

Bir durup düşünür genç kadın...Sonra döner aynadaki yansımaya...

''Ya iyi de sen neden benim ilgimi çekmek istedin ki? Yani ben her gün aynaya bakıyorum zaten bir şekilde..Seni görüyorum....Neden kendini hatırlatıyorsun ki?''

''Cık cık cık... Ne ayıp..Hayır küçük hanım hayır..Hiç yakışıyor mu sana yalan söylemek..Sen artık aynalara bakmıyorsun ki..Sadece bakıyormuş gibi yapıyorsun,hepsi bu...Kaçamak bir bakış atıverip hemen uzaklaşıyorsun..Otomatik pilota almış gibisin adeta.. SAdece küçük bir merhaba deyip gidiyorsun hepsi o...''

'' Otomatik pilot mu? Nasıl yani. ?? Anlayamadım..''

''Şöyle ki... Artık sadece bakıyorsun,görmüyorsun... Kendi gözlerine bakıyorsun,ama içindekini göremiyorsun... O gözlerinin derinlerindekini... Gözlerine yansıyan ruhunu... Dudaklarının tebessümünü, dudaklarına yansıyan kalbini...

'' Hatırlasana...Sen daha küçücük bir kızken aynanın karşısına oturur saatlerce kendinle konuşurdun sessizce...Kendi gözlerinin en derinine bakardın...Hatta bazen o kadar derinlere dalardın ki kendi bakışlarından korkardın,sanki içindeki gizli kötülüğü yansıtıyor sanırdın..Ya da o bakışları başkasının sanıp ödün patlardı...İçindeki değişik senleri keşfettikçe... Hatırlasana...''

'' Evet...Hatırlıyorum sanki...Annemlerin yatağının üstüne oturup dolabın üstündeki o kocaman aynaya bakarak saatlerce hayaller kurardım..Acaba büyüdüğümde nasıl bir kadın olucam diye düşünürdüm hatta zaman zaman...İlerideki beni hayal ederdim..'' dedi gülümseyerek genç kadın...

'' Ahh evet işte nihayet hatırlamaya başladın '' diye destekledi yansıma...''Peki neden vazgeçtin böyle aynalara bakmaktan...Kendinle konuşmaktan... '' diye devam etti sonra da...

''Bilmiyorum ki...Çok fazla meşguliyetim var sanırım...'' dedi kadın...

''Dönüp kendinle ilgilenemeyecek kadar mı meşgulsün sen?? ''

'' Yoooo..şey.. Yani... Aslına bakarsan bundan pek emin değilim...Yani galiba aslında esas sebep bu değil..''

'' Nedir peki?? '' diye üsteledi yansıma...

''Sanırım aynada gördüğüm kişinin ben olmamasından korkuyorum...Yani aynaya yansıyan ben değilim sanki...O yüzden bakmak istemiyorum bu yabancı kadına galiba...''

'' Peki bu yabancı kadın nerden çıktı?? Yani onun ne işi var ki senin yansımanın içinde ?? '' diye cevap vermeye zorladı yine yansıma...

'' Bilmiyorum...Gerçekten bilmiyorum...Düşünmeliyim...Nasıl desem,nasıl ifade etsem...SAnki o bir paravan gibi....Hani nasıl desem... Hah..Hani sen dedin ya evet otomatik pilot bu..Aynen öyle evet...Yani kolaya kaçmak gibi olmak istediğim olmak için çabalamama gerek kalmıyor o olduğunda...''

'' Güzeelll... Nihayet gözlerin açılmaya başladı...Kendine geliyorsun yavaş yavaş uyuyan güzel...'' diye gülümsedi yansıma...

'' Uyuyan güzel mi??? Nasıl yani...'' diye sordu kadın...

'' Uyuyan güzel tabi ya..Ne sandın..Böyle bir uykuya dalmış olmasan ben burada olur muydum acaba? Seninle bu konuşmaları yapmak zorunda kalır mıydım acaba ben??? '' diye devam etti..

''Galiba böyle bir zorunluluk duymazdın'' dedi genç kadın utanarak...

''Üzülme'' dedi yansıma saatine bakarak...''Benim artık gitmem lazım,geç kalıyorum'' ...

''Nereye gidiyorsun? Lütfen gitme,daha yeni konuşmaya başladık sana sormak istediğim bir sürü şey var '' dedi kadın yalvarırcasına...

''Bana ihtiyacın yok ki artık...Eh olur da ihtiyacın olursa,otur aynanın karşısına,bak gözlerinin içine... O zaman gelirim hemen ruhunun en derininden hemen...'' dedi yansıma parmaklarını saçlarının arasında gezdirerek...

O anda farketti genç kadın, aynadaki yansımasının ne kadar da güzel olduğunu... İmrenerek baktı onun ışıltısına...Sessizce fısıldadı...''Ne kadar da güzelsin sen benim aksime...''

''Gitmeden önce son bir kez arkasına baktı yansıma...''Bir şeyi açıklığa kavuşturalım'' dedi... ''ASlında güzel olan sensin, ben sadece senin yansımanım...Yani bu da demek oluyor ki o güzel görüntüyü aynalara taşımak yalnızca senin elinde..''

Ve sonra sessizce uzaklaştı aynanın içinde....Süzülürcesine...

Hava aydınlanırken ansızın uyandı genç kadın...Sağ tarafında kıpırdanan eşini uyandırmamak için sessizce doğruldu...Yatağının içinde oturdu,ellerine baktı...Bitmekte olan geceyi,başlamakta olan günü dinledi usulcacık...Uzakta havlayan köpeklerin ulumalarını işitti,bir an için ürperdi...

Sonra başını kaldırdı hafifçe, bir anda odadaki başka birinin varlığı ile irkildi...Neredeyse ufak bir çığlık atacaktı ki son anda düğümlendi sesi boğazında...Hafifçe,yarım ağızla güldü...Korktuğu aynadaki yansımasıydı...Kendisine hafifçe göz kırptı ve kadın hatırlayıverdi herşeyi bir anda..

Ben dün gece kendi aynamı tuttum içime... Gözlerim kamaştı... O kadar uzun zamandır gün ışığı girmemiş ki içeri tozlanmış güzel aynam...

Peki ya siz,ne zamandır uzaksınız aynalardan...????
En son ne zaman gerçekten baktınız aynada gözlerinizin içine???

Ebe Olmuşum Yine....

2008-02-18T12:57:00.005+02:00

Ebe Sobe durumlarına bayağı bir zamandır dahil olmuyordum ben...Daha doğrusu sobeleyen çıkmıyordu...En son Mutlum&Umutlum Sobelemişti beni 4 Aralık'ta..Çok olmuş çoookk...

Şimdi ise Muhabbet Çiçeğim tarafından sobelenmiş ve 3 adet soruya maruz bırakılmışım... Buyrunuz efendim sorulara ve cevaplara geçebilirizzz :)

** Nefesimi Kesen Anlar???
Hımmmm....Düşünüyorum,düşünüyorum...Acaba ne benim nefesimi kesebilir diye...Geçmişe dönüp baktığımda benim nefesimi kesen en güzel an kocacımla evlendiğimiz gündü...İmzayı atışımız ve ilk dansımız,gerçekten nefesimin kesildiğini hissetmiştim... Önümüzdeki zamanlar için ise nefesimi ne kesebilir diye düşünüyorum da hımmmmm.... Galiba bunun için 2 cevap var.
Birincisi; anne olmak..Yani anne olacağımı öğrendiğim zaman sevinçten mutluluktan nefesim kesilebilir..Ama tabi bu zamanı gelince :) Şimdi değil var daha...
İkincisi; iyi bir proje mühendisi olup ödül almak olabilir...Bu da gerçekten beni soluksuz bırakabilecek bir durum...

** Hemen yapabileceğim ama ertelediklerim???

Ya aslında şu anda hemen yapabilecek olduğum ama ertelediğim birşey yok..Ertelediklerimi koşullar olgunlaşmadan yapamayacağım için erteliyorum...Ama illa ki birşey gerekiyorsa,sanırım evi dip köşe ayağa kaldırıp temizlemek ve dolapları düzenlemek olabilir...Bir de yürüyüşe başlamak...Ama havalar soğuk yahu ne yapayım,donuyorum zati....

** Bir daha dünyaya gelsem ve seçme şansım olsa???

Valla kesinlikle ve kesinlikle aynı adamla evli olmayı seçerdim....Ama şu var ki onunla daha erken tanışmayı isterdim...Üniversite hayatımız boyunca daha çok vakit geçirebilmek, o zamanları da paylaşabilmek için... :)

Bir de seçme şansım olsaydı eğer genetik açıdan daha hızlı bir metabolizmam olsun isterdim (hihihihi )... Yani tatlı pasta abur cubur her türlü şeyi yiyip yiyip kilo almasam hep 36 beden olsam hiç fena olmazdı hehehehe :)

Benden bu kadar şimdilik...Dışarıda muhteşem bir kar yağışı var.Türk kahvemi içerken onu izlemek istiyorum..(Bu arada,ne çok kahve içiyorum öyle değil mi :) )

Kar Yağıyor Bu Gece,Öyle Beyaz ki Şehir...

2008-02-18T09:20:00.010+02:00

Karlarla kaplı bir İstanbul sabahından herkese günaydın efendim...Bugün heryer bembeyazdı uyandığımda...Hoş dün de öyleydi zaten...Hatta dün sahil boyunca bayağı bir yol yürüdük Kartal'a kadar,üstelik tipi de vardı ama olsundu durumumuz...:) Sonra ayaklarımız ellerimiz donmuş biçimde ve de yüzüm kardan yanmış vaziyette Hacıbey'e oturduk ve sıcacık saleplerimizi içtik...Neyse dünün özeti böyle...

Bu sabah yataktan yine her Pazartesi olduğu gibi sürünerek kalktım...Çünkü bilindiği üzere cuma günlerini ne kadar çok seviyorsam Pazartesi günlerinden de bir o kadar nefret ederim ben...Neyse.... Kalktım camdan baktım ohooo dünden beter ortalık,kar tipi bir yandan da...Hatta ve hatta camımız bile donmuş yani o derece.. Eee işe birlikte gideceğim arkadaşım gelemeyeceğini bildirmişti.Ne yapıcam ben şimdi?Ben en iyisi patronu bir arayayım dedim... Aradım da..Eh tahmin edeceğiniz üzere trene bin gel belirli bir yerden alırız biz seni dedi...Offff yaaa bu kardaişe mi gelinir..Oysaki ben evde perdeleri açıp mis gibi sıcacık çayımın eşliğinde kar yağışını seyretmeyi hayal etmiştim..Bunu yaparken de hayal kurmayı..Ama nasip olmadı işte...

Söylene söylene evden çıkmak üzere ayakkabılarımı bağlarken Kemo beyefendisi de yaa tubik son bir haftan kaldı burda hala söyleniyorsun dedi..Bir de 1 saat geç kalkmama rağmen kendisine sandviç hazırlamayışımdan yakındı..Kendin yapıver dedim ona da kızdı :D He hee yaşasın kötülük...Tabi kendileri bugün şantiyeye değil de iki adım ötedeki dükkana gidip orada çalışacakları için de biraz kıldım tabi...Alsın canım fırından poğaçalarını Alla Allaa yani :)

Neyse efendim...En nihayetinde evden çıkmayı başardıktan sonra apartmanın kapısında merdivenlerdeki karların hala bozulmamış olduğunu görünce yine bir ağlayasım geldi ki sormayın..Neden derseniz,normalde benden önce 2 kişi falan çıkıyor işe gitmek için,ama bu sabah kimsecikler çıkmamış..Ya da uçmak suretiyle çıktılar da bende öyle bir izlenim bıraktılar,o kadar teferruatını bilemeyeceğim...

Ayaklarımı sürüye sürüye yürümeye başladım..Eh zaten bu karda kışta dabaşka türlüsünün pek mümkün olacağını düşünmediniz herhalde? Uğrayıp pastaneden zeytinli poğaçalarımı aldıktan sonra tam kapısından çıkarken ufak bir kayma tehlikesi atlattım.Neredeyse yerle yeksan olmaktan müthiş reflekslerim sayesinde kurtuldum... :)

Trene bindim bir de şansıma oturduğum taraftaki kapı bozuktu ve kapanmıyordu :) HA haaaa evet dışarda lapa lapa yağmakta olan kar içeri doluyordu :) VE ben o kara maruz kalıyordum....

Neyse en sonunda belirlenen istasyondan beni aldılar ve iş yerine geldik...

Aslında hiç işim yok bugün,boşuna geldim gibi birşey ama olsun son haftam ve arkadaşlarımı görüp onlarla biraz muhabbet ederim..Seçilimle karşılıklı sabah on kahvelerimizi içemeyiz artık..Sanırım en çok da onu özleyeceğim...Canım benim yahu..... Ama olsun haftasonu operasyonlar yapacağız biz... :)

Şimdi sıcacık kahvemi içeceğim Seçilimle karşılıklı...Ayaklarımızı da ısıtıcının önüne uzatacağız...Ehh olsun artık değil mi birazcık da keyif yapalım.Hem işimiz yokken gelmişiz bu karda kışta... :)

Son olarak; Muhabbet Çiçeğim beni sobelemiş..Onun sobesini de birazdan yazarım ve bugüne iki post olmuş olur böylece..Önce kahvemi içmeliyim..Hepinizi öpüyorum kocaman :)

DÜŞÜNÜYORUM VE YORUMLUYORUM...

2008-02-15T16:26:00.022+02:00

Uzun süredir gözlemliyorum sessizce..Takip ediyorum,araştırıyorum,okuyorum, izliyorum ve kafa yoruyorum kendimce... Bütün bu olan biteni anlamaya çalışıyorum..Her zaman siyasi olaylardan tartışmalardan uzak durmayı yeğlemiş bir insan olarak artık sessiz ya da çekimser kalamıyorum. Çünkü bütün bu olanlar beni korkutuyor; ülkemin vatanımın içinde bulunduğu durum beni çok ciddi şekilde tedirgin etmeye başlıyor. Özgürlüğümün elimden alınmasından,kadının sosyal alandaki haklarından,çalışma hayatından uzaklaştırılmasından korkuyorum.. İleride dünyaya gelecek olan çocuklarımın geleceği için çok ciddi endişeler besliyorum....

Ortada bir sürü kavram dolaşıyor...Bu laflar havada uçuşup duruyor. Emperyalizm, Terörizm,Faşizm, sosyalizm,KEMALİZM......Sokakta yürürken herhangi birini çevirip ''Hemşerim ne olacak bu memleketin hali ? '' diye sorduğunuzda herkesin mutlaka ama mutlaka söyleyecek bir sözü vardır. Kimisi bu ülkenin Ame.rik.an emperyalizminin bir kölesi olduğundan kimisi toplumun günden güne faşistlerle dolduğundan,kimisi terörün sonuçlarından,haktan hukuktan adaletten dem vuracaktır...

Konuşmaya geldiği zaman mangalda kül bırakmayan bir milletiz...Cahiliz ve bilmediğimiz kavramlar hakkında yorum yapmayı da pek severiz...

Sokakta Emperyalizmin kölesiyiz diyen amcanın gerçekten emperyalizmin ne anlama geldiğini ya da faşizmin gerçekten ne olduğunu ciddi şekilde bilme olasılığı yüzde kaçtır sizce? Bana göre bu oldukça düşük bir ihtimal.....

Ben bugün üşenmeyip bu kavramların tanımlamalarını gerçekten doğru bilip bilmediğimi tartmak için;kısacası kendimi denemek için üşenmedim merak ettiklerimin anlamını araştırdım,ne kadar doğru biliyorum ya da gerçekten doğru biliyor muyum diye...Neyse ki çok da kötü durumda değilmişim..Peki nedir bunların anlamı ?

Emperyalizm:Emperyalizm veya yayılmacılık, bir devletin veya ulusun başka devlet veya uluslar üzerinde kendi çıkarları doğrultusunda etkide bulunmaya çalışmasıdır.

Çeşitli kaynaklar emperyalizmi aşağıdaki biçimlerde tanımlamaktadır.
Bir ulus veya devletin sınırlarını genişletmesi.

Bir ulusun kontrolünü diğer halklar üzerinde genişletmesini sağlayan politika ve uygulamalar.
!!!!!!
Bir devletin kendi sınırları ötesindeki halklar üzerinde, rızaları olmaksızın, kontrol kurma politikası şeklinde tanımlamaktadır. !!!!!!

Bu tanımlamaların esas olarak genişleme ve kontrol kavramlarına odaklandıkları görülmektedir. Emperyalizmin esnek ve oldukça geniş şekilde kavramsallaştırılması tarihsel değişimin özgün evrelerinin göz ardı edilmesine yol açabilir, çünkü bu tanımlar Roma imparatorluğu gibi köleci imparatorluklar için geçerli olduğu kadar günümüz uluslararası ilişkilerini de kapsamaktadır. Kavramın ve kuramların özgünlüğünü belirleyebilmek için emperyalizmin tarihsel evrelerinin göz önüne alınması gerekir.....

(Yazarın Yorumu: Yani özetle nedir emperyalizm,sömürgeciliktir,yayılmacılıktır,köle edinme isteğidir,hakkın olmayanı hak zannedip sahip olmaya çalışmak,sahip olduklarınla yetinmeyip bütün dünyayı istemektir.Tıpkı çocukken izlediğimiz çizgi filmlerdeki kötü adamlar gibi...Düşünsenize dünyanın hakimi ben olucam diyen o çizgi karakterleri izleyerek daha o yaşta küçücük beyinlere enjekte ediliyor emperyalizm zehri...)

Faşizm : Dar anlamda Benito Mussolini altında 1922’de İtalya’da iktidarı alan politik sistem. Daha geniş anlamıyla özellikle iki dünya savaşı arası ortaya çıkan ve özellikle Adolf Hitler yönetimindeki nasyonal-sosyalizmin temsil ettiği aşırı milliyetçi, antidemokratik ve antikomünist bir ideolojiye ve otoriter siyasi bir yapıya sahip bütün politik hareketler ve egemenlik sistemleridir.
Faşizmin temel düşmanları komunizm,liberalizm ve demokrasidir.Çünkü bu kavramların temelindeki özgürlük ve çoğulculuk faşizme ters düşer... Bu konuda daha fazla ayrıntı öğrenmek isterseniz buraya başvurabilirsiniz.

(Yazarın Yorumu: KArşı olduğum asla tahammül edemediğim ve mantıklı bir insanın benimseyebileceğine inanmadığım bir ideolojik görüş bu... Nasıl ki bu ülkede gerçek manada bir komunizm yoksa aynı şekilde gerçek manada bir Faşizm de yoktur ve olmaması da en büyük temennimdir....)

Komünizm veya komünistlik :Sosyal örgütlenme üzerine bir kuramsal sistem ve üretim araçlarının ortak mülkiyetine dayalı bir politik harekettir. Komünizm sınıfsız bir toplum yaratma amacındadır. 20. yüzyılın başından beri dünya siyasetindeki büyük güçlerden biri olarak modern komünizm, genellikle Karl Marx'ın ve Friedrich Engels’in kaleme aldığı Komünist Manifesto ile birlikte anılır. Buna göre özel mülkiyete dayalı kapitalist toplumun yerine meta üretiminin son bulduğu komünist toplum geçecektir.

(Yazarın Yorumu: Bu ülkede asla tümüyle kabul edilemeyecek bir ideolojidir.Sebep ise toplum yapısının buna uygun olmayışıdır bence...)

Ve Son olarak da KEMALİZM :
Kemalizm ya da Atatürkçülük, Mustafa Kemal Atatürk'ün ortaya koyduğu düşünce, ilke ve gerçekleştirdiği devrimlerden oluşan ideoloji. Aynı zamanda kuruculuğunu Atatürk'ün yaptığı Türkiye Cumhuriyeti'nin resmî ideolojisidir.

Kemalizm; temel ilkelerini Atatürk’ün belirlediği, Türk ulusunun, akıl ve bilimin yol göstericiliğinde ileri bir toplum olarak çağdaş uygarlık düzeyine erişmesini, tüm insanlığın içinde bağımsız, eşit ve şerefli bir biçimde yer almasını amaçlayan bir düşünce sistemidir.

Atatürkçülük olarak da adlandırılan bu sistem, Türk toplumunun gereksinim ve isteklerinden doğmuş; devlet yaşamına, düşünce yaşamına, ekonomik yaşama, toplumun temel kurumlarına ilişkin gerçekçi düşünce ve ilkeleri içeren tümden bir ulusal çağdaşlaşma, değişim ve dönüşüm modelidir.

"Kemalizm" terimi 1930'larda kullanılmaya başlanmıştır; bunu 1934'de İçişleri Bakanlığı tarafından yayımlanmaya başlayan, Türk kültürü ve Türkiye Cumhuriyeti'ni tanıtmaya yönelik "La Turquie Kemaliste" (Kemalist Türkiye) dergisinin adında görebiliriz.
Mustafa Kemal'in kurduğu bu düşünce sistemi, Cumhuriyet Halk Partisi’nin 9 Mayıs 1935’te toplanan IV. Kurultayı'nda kabul edilen 1935 Programı’nda da "Kâmalizm" olarak geçmiştir.

İşte tam olarak bizim ihtiyacımız olan budur.KEMALİZM... Bu ülkenin Kurtuluş Savaşı'ndan sağ salim çıkmasını sağlayan da ayakta durmasını sağlayan da gelişmesine sebep olan da sadece bu düşüncedir.Bizim bundan başka hiç bir ideolojiye ihtiyacımız yoktur aslında...Çünkü bu sistem kesinlikle Türk Toplumunun Türk insanın gelenek,görenek,yaşayış,düşünüş ve algılayış biçimine göre düzenlenmiş muhteşem bir sistemdir..Düşünün ki bu akımın liderliğini yapan YÜCE ATAMIZ ın üstün zekası sayesinde hala özgür birer birey olarak yaşamaktayız....

Geçen haftalarda Amerika da bir Internet sitesi ‘’Tekrar dünyaya
gelmesini istediğiniz bir kişi, sizce kim olmalı?’’ diye bir anket düzenledi.
200 bin oy kullanılan ankette %89 ile Atatürk’ün birinci çıktığını kaçımız
biliyor? Bu büyük insanın kurduğu, bu büyük Cumhuriyet normal koşullarda
yıkılmaz, yok edilemez. Bunu herkes biliyor. Ama, bir çok ülke her ne hikmetse
bu Cumhuriyetin var olmasını istemiyor. Yok etmeyi düşünmese bile güçlü ve lider
bir ülke olmasını hazmedemiyor. Bunun için de tarih boyunca yaptıklarını işte
yine yapıyorlar. Etnik, dinsel, sosyal, kültürel kavramları kaşıyorlar. Ülkemizi
bölmek, parçalamak zayıf düşürmek amacıyla kardeşi, kardeşe vurdurmaya
çalışıyorlar. Entrikalar, ihanetler, arkadan vurmalar, sinsi planlar diz
boyu...

Yüzyıllar bin yıllar boyunca asla esaret altında olmayı kabul etmemiş ,hep özgür kalmış ve özgür olmaya and içmiş bir ulusun evlatlarıyız biz...Bunu değiştirmeye de kimsenin gücü yetmez ve sırf bunun için biz artık uyanmak ve birlik olmak zorundayız...

Ben ATATÜRKÇÜYÜM,KEMALİSTİM ve bir CUMHURİYET KADINI olmaktan gurur duyuyorum bütün kalbimle..Çünkü ben böyle yetiştim, böyle gördüm..Kendi çocuklarımı da aynı şekilde yetiştireceğim...Çünkü doğru olan budur..

Ve artık susmayacağım,çekilip bir kenarda izlemeyeceğim,sessiz kalmayacağım...Elimden geldiğince ülkem için vatanım için,Ulu Önderimizin ve binlerce şehit atamızın emekleriyle kanlarıyla koruduğu bu vatanı iki çapulcunun gelip de bağnaz bir topluma çevirmemesi için elimden geleni yapacağım.. Hiç birşey yapamasam bile buradan yazıp en azından beni okuyanlara ulaşabilirim diye düşünüyorum...

Dip Not: Mavi REnkle işaretlenmiş olan yerlerdeki tanımlamalar bu adresten bulunmuştur.

Kahverengi ile işaretli yer ise link verilerek belirtilmiştir...

Lütfen duyarsız kalmayalım artık,tepkisiz kalıp susmayalım...Aramızda anneleri var,anne yada baba adayları var ... Çocuklarımıza esaret altında bir vatan bırakmak ister miyiz? Onların gelecekte hür bireyler olmasını istemez miyiz? BEnce zamanı geldi artık,çok sustuk çok uyuduk..Artık uyanmamız gerek bizim...

UÇAK

2008-02-15T10:06:00.003+02:00

Birazdan okuyacağınız yazı dün Yılmaz Özdil'in Hürriyet Gazetesi'ndeki köşesinde yazdığı yazısıdır. Kendisi ailecek severek okuduğumuz bir yazardır.Bu da çok hoşuma gitti ve sizinle paylaşmak istedim.Buyrunuz.

HER zaman olduğu gibi...
İş işten geçti.Şimdi herkes kafa yoruyor:"Nasıl çıkacağız bu işin içinden?"

*Uçak düşüyormuş...Pilot, hostesi çağırmış."Denize çok yakın uçuyorum, bu seviyeden atlarlarsa, canlarını kurtarırlar, söyle yolculara, anladıkları dilden anlat, ikna et, yoksa çok geç olacak.

"Hostes koşmuş içeriye...Amerikalı grubun yanına gelmiş."Sayın yolcular, uçak düşüyor, denize çok yakınız, bu seviyeden atlarsanız, kurtulursunuz."Amerikalılar dinlemiş.Mantıklı gelmiş.Atlamışlar.

Hostes, Fransızlara gitmiş...

"Bayanlar baylar, affedersiniz, çok özür dilerim, rahatsız ediyorum, uçağımız düşüyor, sizden rica etsem atlar mısınız, lütfen, hassasiyetiniz için şimdiden teşekkür ederim.
"Fransızlar dinlemiş."Mersi" deyip, atlamışlar.Hostes, Almanlara gitmiş..."Atlayın lan!" demiş.Otoriteden emir almaya alışık olan Almanlar, neden bile demeden, sıraya girerek, hiç tereddütsüz atlamışlar.

Ve hostes, Türk yolculara gelmiş...Öbürleri niye atlıyor, n'oluyor, bizimkilerin umurunda bile değil, kimi uyuyor, kimi film seyrediyor filan.Hostes tahrik edici bir pozla koltuğa yaslanmış, suratında küçümseyen, küstah bir ifadeyle "Siz var ya, siz" demiş...
"Hayatta atlayamazsınız burdan!"

*Durumumuz budur.Maalesef.
Biri "Giremezsin" diyor.
Biri "Girerim" diyor.İş inada bindi.
*Akıllı bir hostes gelmezse...Bu uçak düşer.

Yılmaz Özdil

Sevgililer Günü de Neymiş???

2008-02-14T11:31:00.004+02:00

Bana göre Özel olan Doğumgünleri ve yıldönümleridir...Yıldönümleri sadece iki kişinin paylaştığıdır,doğumgünleri ise sadece bir kişiye özeldir...

Yani bana göre bir günün özel olabilmesi için gerçekten ''ÖZEL'' olması lazım ;genel değil...Yine de bugün sevdiğim bir arkadaşımın söylediğini de aklıma yazdım..Evet bugün genele yayılmış birşey ama hatırlamak için bir vesile;atraksiyon oluyo yani :D Ayloşkomm :)

Herkesin Sevgililer Günü Kutlu Olsun...Ama yine de sevgiyi böyle tek bir güne sığdırmamak lazım..İnsanların eşlerine,sevgililerine,nişanlılarına 365 gün sürprizler ve jestler yapabilme özgürlüğü vardır,buna kimse de engel olmaz... Yani sen tutup da benim için bir tek bugün jest yaparsan olmaz; hiç beklemediğim zamanlarda şaşırmayı tercih ederim değil mi ama :) Anlamışsındır bence sen onu :)

Eveet metin içinde gizli göndermemi de yaptıktan sonraaaaa;yazıma burada son veriyorum..

Öptüm hepiciğinizi...

Nedir Özgürlük Senin İçin?

2008-02-11T16:41:00.000+02:00

Bugünlerde beni benimle bırakın...
Sabahın ilk vapuru ile denize açılayım...
Boğazda buz gibi rüzgara karşı sıcacık çayımı yudumlayayım,
İçimi yakan cigaramın eşliğinde...
Vapurdan ineyim,bir başıma anlamsız dolaşayım sokaklarda...
Kitapçılara girip çıkayım..
Bir sürü kitap alayım....
Beyoğlu'nun tam orta yerinde kulağıma çalan o alıp götüren ezgiler eşliğinde
Hayallere dalayım...
Bir tek kendimi duyayım sonra;kendimle yalnız kalabilmenin mutluluğunu yaşayayım..

Yürümekten bitkin düşene kadar, ayaklarım artık yeter daha fazla gidemiyorum diyene kadar ama içimdeki cıvıl cıvıl mutluluklarla arşınlayayım yolları...

Bir telefonum olmasın,çalmasın,arayan olmasın,kimse merak etmesin beni...
Gün batarken kendimi yine boğazdaki o tepede bulayım...

Rüzgar saçlarımı uçururken kendimi bütün dünyanın sahibi gibi hissettiğim,kuş olup kanatlanmak istediğim o noktada günü batırayım...
Hezarfen gibiyim ben burada;İstanbul kanatlarımın altında sanki...
Yüreği pır pır atan minicik neşeyle öten özgür bir kuşum ben artık...
Yüksekten bile korkmuyorum ki ben burda...

Gecenin hüznünü, sakinliğini soğuğunu bile iliklerimde hissedeyim sonra...
Güneş kaybolunca,saklayıp görünmez kanatlarımı...
Bir başıma otobüse bineyim;evimin yolunu tutayım, asla tamamen yalnız ya da onsuz kalmayı istemeyerek ama zaman zaman böyle bir başıma kendimle özgür yolculuklar yapmak isteyecek kadar da keyif almış olayım bugünden;güneşin doğumundan batımına dek...

ERtesi gün yeni güzel bir güne uyanayım;içimde bütün herşeyi kafamdan silip hayatla ilgili hiç olumsuz bir düşünce barındırmadan; ruhumu ve bedenimi bir günlüğüne bile olsa özgür bırakmanın verdiği huzurla kalkayım yatağımdan...

Ve bir gün önce yaşadığım tüm o duygular,mutluluklar,yorgunluklar lütfen ama lütfen rüya olmasın...

Emektar iyileşti...

2008-02-07T08:36:00.000+02:00

Bu sabah işe geldim.Çeçilimin tavsiyesi üzerine bilgisayarım servise gitmeden bir çalıştırayım dedim.Taktım fişe...O da nesi? Çalışıyor yahuuuuu :) Sanırım geçici süreyle kafa izni yaptı.Ya da onun gibi bişey..BElki de ısıtıcının sıcağından etkilenmiş de olabilir bilemiyorum..Ama sevindim..Kendisini aramızda görmekten çok mutlu oldum çünkü öteki diz üstü(hep düz üstü diyeceğim geliyor nedense ) hiç de kullanışlı değildi...

Canım bilgisayarım benim..İyi ol emi(Tam bu noktada bilgisayar ile duygusal bir bağ içine girilir :) ) En azından ben giden kadar bozulma emektarım :) BEn gidince de bozulma hatta;çünkü seni Çeçilime bırakmayı planlıyorum..Masamla birlikte üstelik....Ahh ahh inşallah canım inşallah..

Hadi gel şimdi biz seninle kardeş kardeş çalışalım.Hem ben bazıları :P gibi senin üstüne çay kahve falan da dökmem...Öpüyorum monitöründen :) Can arkadasın Tubi :)

NOT: Bilgisayarının bakıma gitmekten korkarak(ki bunu nedense ne zaman göndercek olsak yapıyo;sanırım serviste kötü davranıyorlar tosunuma )sabaha kendini tamir etmesinden etkilenen Tubik böyle duygusal bir mektup yazmıştır..Öte yandan çok dasevindirik olmuştur...Hatta ve hatta yeni nesil bilgisayarların kendi kendilerini tamir edebilecekleri zamanların ne zaman geleceği takılmıştır kafasına...Ya da yoksa bu başlamış bile olabilir mi? Yoksa uzaylı bi çip normu çilekeş bilgisayarına mı musallat olmuştur...????

LAPTOPA NAZIR ELMA MOLASI

2008-02-06T17:07:00.000+02:00

Bahtsız Bedeviye çölde kutup ayısı denk gelirmiş...Bugün gidemedim eğitime yarına kaldı bugün yeni şirketimdekiler hep beraber iş yetiştirmeliymiş..Keşke orda olabilseydim :) neyse bi ay sonra bugün yeni işimde 4. günüm olacak :)

Hee bu arada bilgisayarım bozuldu..Ben de gittim içerden patronun laptopunu arakladım. Maksat işler bitsin ama öte yandan da laptop kullanmaktan nefret ediyorum..Çok rahatsız geliyor bana ve de çok düz...Ama alışmak lazım,ilerde bana bi dizüstü şart olacak bu gidişle :)

Umarım bilgisayarım bir an önce tamir olur da gelir sinir oldum ben buna yaaa...Habire yanlış yazıp düzeltiyorum tuşları yüzünden...

Şimdi saatin altı olmasını beklerken işe devam edeyim...İyi akşamlar...

Çiçeklendimm.....

2008-02-06T08:22:00.000+02:00

Canım Arkadasım Azimlim bakın sayfamı ne kadar güzel bir hale getirdi.Benim yaptığım Headeri aldı evirdi çevirdi sonucunda da tam istediğim gibi bir sayfa yaptı bana....
Canım Azimlim çok çok teşekkür ederim sana güzel arkadaşım benim :) Çiçek açtı buralar valla...Bana bıraksan biliyosun yeri geldi mi karartmak suretiyle garip hallere sokuyorum burayı :)

Bunun haricinde sevgili arkadaşlarım;şu an sabahın 08:25 i ben işyerinde daha paltomu çıkarmadım bile çünkü donuyorum...Şimdi Hamiyet Teyze çayımı getirdi onu içerek ısınmaya çalışma çabaları içindeyim...Birazdan da kendi imalatım olan poğaçalarımdan yerim.Kemo'nun böyle erkenden işe gidip geç vakit dönmeleri en çok bu işe yarıyor.O sabahları aç kalmasın diye kolları sıvıyorum.Ben tatlılar konusunda oldukça iddialıyımdır ama artık sanırım buna da imzamı atabilirim.Boğa burcu olmam nedeniyle de evin en çok mutfak kısmıyla ilgili olduğumu söylememe gerek yok heralde...

Bunun yanında burda son 20 günüme girdim..Bugün akşamüstü işten biraz erken çıkıp yeni işimin eğitimine gidicem bir aksilik olmazsa :) Önceden öğrenmem gereken bir takım şeyler var çizim programı ile ilgili olarak..Elimi hızlandırmalıyım :)

İşte böyle....Ben şimdi yavaş yavaş işimin başına döneyim ki saat 3 e kadar elimdekiler bitsin erken çıkayım :) Öpüldünüz cancanikolarım...

KELİME OYUNLARI-ERTELEMEK...

2008-02-04T09:18:00.001+02:00

Üniversiteyi kazanabilmek için hayatının belki de en güzel zamanlarını ertelemek,

Sonra üniversiteyi bitirebilmek için ilk gençliği,mutluluğu ertelemek,

Hayata atılmak,mücadeleyi kazanmak için yine yeniden mutlulukları ertelemek,

Cesaretsizliğin yüzünden idealindeki kariyeri ertelemek,

Kariyer uğruna anne-baba olmayı ertelemek,

Yeterince paran olmadığı için hayalini kurduğun seyahatleri ertelemek,

Çok çalışmak zorunda olduğun için yaşlanmayı ve belki de huzurlu günleri ertelemek....

Farkında olmadan ERTELEMEK ile ilgili olarak yazmış olduğum burdaki 30 Ocak 2008 tarihli ''Hayalimdeki Basamak'' yazımı sizlerle paylaşmak istiyorum..Sanırım şu anda benim için en iyi anlamı bu ertelemenin..

Hiç birimizin mutlulukları ertelememesi dileğiyle...

Hayalimdeki Basamak...

2008-01-30T16:03:00.000+02:00

''Tubik bagli bulundugun zaman diliminin seni itekledigi sekilde degil , baskalarinin istedigi sekilde degil , nasil mutlu oluyosan o sekilde yasamak lazim '' dedi bana bugün çok sevdiğim eski bir arkadaşım... Bu o anki konuşmamızın içinden çekip çıkardığım tek bir cümle... Çok da anlamlı geldiği için; şu anki ruh halime,hayatımda olan gelişmelere çok fazla oturan bir cümle olduğu için seçtiğim...

Evet...Biliyorum merak içindesiniz...Beni sevindiren olayı öğrenmek istiyorsunuz...Şimdi ben size çok uzun zamandır sabırla beklediğim; bu yüzden sıkıldığım bunaldığım ve bu sebeple de şimdi okuyunca kendi içimi bile sıkan yazılar yazdığım olayı söyleyeceğim...Üstelik şimdi gördüğüm kadarıyla bunu TuBiKKo'Nun PaNoSu'nun tamı tamına 100. yazısında bildireceğim.. Ne kadar güzel bir tesadüf benim için bi bilseniz; istediğim gibi yeni bir başlangıç için 100 yazı bu :)

Belki çoğunuz için basit gelebilir..Amaan bu muydu diyebilirsiniz.Ama beni yakından tanıyanlar bunun benim için ne denli önemli olduğunu ve bunu sağlayabilmek için ne kadar çabaladığımı çok iyi biliyorlar :) O kadar sabrettim o kadar dişimi sıktım ki bunun için; artık zamanı gelmişti ve ben de hakettiğimi alıyorum...

Üniversiteye girdiğim ilk yıldan beri hayalini kurduğum; ben bunu yapmalıyım dediğim ama zorunluluklar yüzünden ve belki de biraz ürktüğüm için cesaret edemediğim bişey bu... Acaba gerçekten başarabilir miyim korkusu yüzünden sürekli ertelediğim ve bir sabah uyandığımda şu anda yaptığım şeyden hiç memnun olmadığımı dank diye farketmemi sağlayan hayalim bu benim..Ama işin güzel yanı;artık bu bir hayal değil;gerçeğin ta kendisi halini aldı :)

Bu idealimdeki Kariyer.. Evet.. İdealimdeki kariyer imkanını en sonunda yakaladım. Bunda yukarıda belirttiğim gibi hiç memnun olmadığım bir işi yapıyor olmanın da bir etkisi var mutlaka... Hem de çok büyük bir etki...BElki de hayalimi yaşayamadığım için bu kadar mutsuzdum şu anki işimde hiç bilemiyorum bunu...Ama artık bitiyor; sonuna geliyor...

3-4 aylık bir süreden beri sürekli olarak kendimle hesaplaşıyorum...Ne yapmalıyım,nasıl yapmalıyım,doğru zaman ne zaman... O kadar çok soru sordum ki kendime ve o sorulara o kadar farklı cevaplar verdim ki... Bir sürü teoriler ürettim kafamda... Hele son zamanlarda kafamda sürekli tık tık tık çalışan bir saat var gibi...Eksileri artıları tarttım.. Hesaplar yaptım..Hangisi daha iyi olacak diye... BEn aslında bu hesabı hayatımın her evresinde yaparım... Önemli dönüm noktalarına geldiğimde oturup önüme bütün ihtimalleri ve duyguları düşünceleri dökerim..Sonra artılar ve eksiler olarak ayırırım onları...Hangisi ağır basıyorsa o yola girerim... Sonucu iyi ya da kötü yaptığım seçime sahip çıkarım sonunda da...

Ama ne yalan söyliyim şimdi kendime kızıyorum biraz bu kadar ertelediğim için bazı şeyleri... Kendimden önce başkalarını düşündüğüm için de...Şimdi kararımı vermişken ve artık buradan ayrılacağımı söylemeye hazırlanırken bile nasıl söylerim,acaba çok üzer miyim insanları diye duygusala bağlıyorumm...Hem de üzüldüğüm ağladığım haksızlığa uğradığımı düşündüğüm onca zamanı elimin tersi ile iterek içten içe vicdan azabı çekiyorum...Evet yapmamalıyım, belki benim önemsediğim kadar düşünmüyorlar beni ama yapı meselesi galiba biraz da :)

İki senenin insan hayatında önemli bir zaman dilimi olduğunu,bu dönemde burdaki insanlara ne kadar alıştığımı,ne kadar bağlandığımı görebiliyorum gitme vakti yaklaştıkça..Bunun için içim buruluyor ama yine de gitmeliyim... Kendim için...

Bu karar benim kendim için verdiğim en güzl karar...Tamamen kendi fikrimle kimsenin etkisinde kalmadan, ne istediğimi bilerek verilmiş kararlar listesinde yerini alacak kadar güzel bir karar hem de...

O gün o bir buçuk saat süren iş görüşmesinden sonra o kapıdan çıktığımda;işte bu dedim..İŞTE BU... Gökyüzüne doğru kaldırdım kafamı; hava çoktan kararmıştı... Yıldızlara baktım.. Gülümsedim ve teşekkür ettim... SAnki o anda içimden simsiyah bir duman çıktı gitti gibi hissettim..Bir hastalığı yenmişim gibi; bir büyük üzüntüyü içimden çıkarmışım yada sırtımda taşıdığım o kocaman yükten kurtulmuşum gibi... Kuşlar kadar hafif;yaramaz çocuklar gibi seke seke hoplaya hoplaya ilerledim sokaklarda...

Teşekkür etmek istediğim bikaç kişi var...Gerçi onlar kendini biliyor ama...

Birisi canım kocam herşeyim... Her zaman istediklerimi yapmam konusunda beni cesaretlendirdiği için... Kritik kararlarda gerçekten istediğim şeye sahip olmam konusunda yanımda olduğu için..

BEni istediğim şeye sahip olma konusunda her daim cesaretlendiren ailem..(Kuzim ve Diloşum biliyosunuz dimi siz zaten bu aile kavramının içindesiniz :) )

Arkadaşım Gokicim.Bana bu iş konusunda kefil olduğu için; beni dinleyip ne istediğimi anlayıp bana bu yolu açtığı için..Muhtemelen ne kadar mutlu olmamı sağladığını çok iyi bilmiyor ama artık öğrenecek...:) Sana çalıştırdığım bütün dersler helali hoş olsun kardeşim :)

İşte böyle :) Mutlu haber budur... Baharın ilk günü itibarı ile yeni işime başlamış olacağım ve biliyorum ki çok mutlu olacağım...Hayatta gerçekten istediklerini yapabilen;hadi onu bi yana bırakın onu yapabilmek için bir yola girmiş olabilen bir insanın mutlu olmaması için nasıl bir sebebi olabilir ki...Ben artık en azındaniki şey konusunda buna sahibim..Biri evliliğim biri de yeni işim...

Evet çok çalışmam gerekecek;çok hızlı öğrenmem ve kendimi ispat etmem gerekecek ama inanın bana bunların hiç biri zor gelmiyor... Ben geçmiş zamanda bir yerlerde bıraktığım ama neden orda bıraktığımı da çözemedim o hırslı kıza tekrar kavuştum.. Onun elinden hiç bişey kurtulamaz..Hiç bişey...

Umarım hayatınızda istediğiniz gibi olur hayalinizi kurduğunuz herşey..Ama lütfen şunu da unutmayın..İstemek yetmiyor asla; onu almak için çok çaba lazım bir de sabır...Hayatında sahip olduğu herşeyi bu şekilde elde etmiş biri olarak bu sözüme güvenin...

Mutlu Havadislerim Var :)

2008-01-29T13:15:00.000+02:00

Arkadaşlarım;Canlarım;Hazır olun...Çok güzel bir haber vereceğim sizlere çok yakında..Yani aslında ben bu güzel haberi aldım da sizinle paylaşmak için daha detaylı yazmak istiyorum..Aranızda bilenler yorum yapmasın;sabretsin bilmeyenler de tahmin yürütebilir...

Ama şunu bilin ki çok mutluyum;en kısa zamanda da bu mutluluğu detaylı olarak paylaşıcam sizinle...